Κέντημα

Το κέντημα ήθελε καλή όραση, γι' αυτό μόνο τα νεαρά κορίτσια κεντούσαν. Ήθελε επίσης υπομονή, φαντασία και δεξιοτεχνία. Όλα τα κορίτσια στο χωριό μάθαιναν να κεντάνε. Κεντούσαν μαντήλια, τραπεζομάντηλα, πετσέτες, κουρτινάκια, σεντόνια, μαξιλάρια, πίνακες για κορνιζάρισμα κλπ. Οι ανύπαντρες κοπέλες κένταγαν τα προικιά τους (οπωσδήποτε τα μαξιλάρια και τα τραπεζομάντηλα), για να είναι όμορφα όταν τα φόρτωναν στο γάμο.

                                     Panagopoulou_M_kentima

kentima_1 kentima
Κεντήματα σταυροβελονιά της Μαρίας Παναγοπούλου

Υπήρχαν διάφοροι τρόποι κεντήματος. Στο λευκό ύφασμα συνήθως κάνανε ελεύθερα σχέδια (λουλούδια, φύλα, στάχυα, πουλιά, πεταλούδες κλπ). Πολύ δημοφιλή ήταν τα καλαθάκια με λουλούδια. Τα σχέδια τα αντέγραφαν από άλλα κεντήματα ή επινοούσαν δικά τους, ανάλογα με τη φαντασία τους η κάθε μια. Χρησιμοποιούσαν για τα σχέδια χρωματιστές κλωστές αλλά μπορούσαν να ράψουν και κάποιο μικρό χρωματιστό μπαλωματάκι ή να κάνουν κάποιες τρύπες στο ύφασμα και να καρικώσουν την περιφέρεια τους, ώστε να γίνει μια σύνθεση ή ένα σχέδιο.kentima_2_314

Για να κρατιέται το ύφασμα τεντωμένο και να διευκολύνεται το κέντημα χρησιμοποιούσαν ένα τελάρο, το οποίο αποτελείτο από δύο λεπτά ξύλινα στεφάνια, που εφάρμοζε το ένα μέσα στο άλλο.

Η σταυροβελονιά γινόταν σε ειδικό ύφασμα με χοντρή ύφανση, έτσι που ξεχώριζαν οι κλωστές και σχημάτιζαν μικροσκοπικά τετραγωνάκια. Μετρούσαν τις κλωστές και έφτιαχναν τα σχέδια. Υπήρχαν χάρτινα πατρόν με σχέδια και κωδικοποιημένα τα χρώματα. Αργότερα βγήκαν στο εμπόριο και υφάσματα σταμπαρισμένα με χρωματιστά τα σχέδια, ώστε το κέντημα ήταν ευκολότερο. Αυτού του είδους το κέντημα γινόταν για κάδρα και διακοσμητικά μαξιλάριαkentima_3

Γύρω στο 1960 ήρθε από τα Λαγκάδια η κόρη ενός Γιαννίτσα, εμπόρου ραπτομηχανών, άνοιξε σχολή στου Σέρβου και δίδασκε το κέντημα με ραπτομηχανή. Το κέντημα γινόταν γρηγορότερα και με λιγότερο κόπο. Πολλά κορίτσια έμαθαν τότε την καινούργια αυτή τεχνική. Φεύγοντας από το χωριό για την Αθήνα όμως σταμάτησαν και να κεντάνε.


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.