(Αναδημοσίευση από το face-book)

Μου έχει τύχει να δω άνθρωπο να πέφτει στον δρόμο και να ξεσπάσω σε γέλια. Γελάω ακόμη κι όταν πέφτω εγώ η ίδια. Με έχει πιάσει νευρικό γέλιο σε κηδεία επειδή κάτι σκέφτηκα, κάτι είδα ή κάτι άκουσα. Έχω γελάσει από αμηχανία, αλλά και την ώρα που μιλούσα για κάτι πολύ σοβαρό, επειδή κάποιος πίσω από τον συνομιλητή μου έκανε μια γκριμάτσα.Το θετικό σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι πως δεν βρισκόμουν σε ζωντανή μετάδοση. Θέλω να πω ότι στον καθένα θα μπορούσε να συμβεί να γελάσει σε μια εντελώς ακατάλληλη στιγμή!

Μοιράζομαι αυτές τις σκέψεις με αφορμή την ανθρωποφαγία που ακολούθησε απέναντι στη δημοσιογράφο που γέλασε στον αέρα, ενώ ήταν σε ζωντανή μετάδοση από ένα πύρινο μέτωπο.

Θα μου πείτε "άλλο είναι αυτό! Είχε μια δουλειά να κάνει και μια ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που δοκιμάζονταν". Ναι, είχε. Και η εικόνα ήταν ατυχής, αμήχανη και δύσκολη, ιδιαίτερα μέσα σε μια τόσο οδυνηρή συνθήκη.

Από αυτό όμως μέχρι τη δημόσια διαπόμπευση, τις κατάρες και τις απαιτήσεις να χάσει τη δουλειά της, υπάρχει μεγάλη απόσταση. Και νομίζω πως όσοι έσπευσαν να τη σταυρώσουν για λίγα δευτερόλεπτα αδυναμίας έγιναν τελικά πιο σκληροί από τη συμπεριφορά που κατήγγειλαν. Τους φαντάζομαι μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο να καραδοκούν για ένα στραβοπάτημα, μια αμήχανη στιγμή, ένα λάθος. Και μόλις αυτό εμφανιστεί, να τρίβουν σχεδόν τα χέρια τους από ικανοποίηση, επειδή βρέθηκε επιτέλους κάποιος για να καταδικάσουν!

Δεν γνωρίζω τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη στιγμή. Γνωρίζω όμως ότι ένα στιγμιαίο γέλιο δεν αρκεί για να περιγράψει έναν άνθρωπο, τον χαρακτήρα ή την επαγγελματική του πορεία.

Χαίρομαι που βρίσκομαι -ή τουλάχιστον θέλω να πιστεύω πως βρίσκομαι- στην πλευρά των ανθρώπων που κάνουν και μια δεύτερη σκέψη. Που αφήνουν χώρο για μια εξήγηση, για ένα λάθος, για μια δεύτερη ευκαιρία. Που σταματούν για ένα λεπτό και σκέφτονται "θα μπορούσε να τύχει σε εμένα, θα μπορούσε να τύχει σε έναν δικό μου άνθρωπο".

Άντε πια! δεν γίνεται να περιμένουμε όλη την ώρα στη γωνία για να αποδείξουμε πόσο σωστοί είμαστε πάνω στο λάθος κάποιου άλλου. Λίγη επιείκεια, λίγη ανθρωπιά, δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν!

……………………………………………………………………………………….

Εδώ και πολύ καιρό με προβληματίζει η δυσκολία μας να συγκεντρωθούμε στο εδώ και τώρα! Να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεών μας και να αναρωτιόμαστε για το…ποιος στ’ αλήθεια, ειμαι εγώ και πού πάω! Και αν κάνω κάτι συνειδητά ή απλώς από συνήθεια.

Δεν θα μιλήσω για το πώς οδηγούμε ή για το πώς συμπεριφερόμαστε στους κοινόχρηστους χώρους και στις παραλίες. Θα μείνω σε κάτι πιο απλό: στο πώς διαβάζουμε μια είδηση χωρίς να μένουμε μόνο στις εικόνες και στους τίτλους. Στο πώς διαβάζουμε ένα email και καταλαβαίνουμε τι πραγματικά γράφει-δεν ζητάω πολλά! Για παράδειγμα, γιατί ρωτάς πού θα βρεθούμε, όταν το email το αναφέρει, έστω και στο κάτω μέρος;

Σήμερα είδα ότι το Facebook υπενθύμιζε τα γενέθλια μιας φίλης που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Ξέρετε αυτή τη σημείωση στο δεξί μέρος της σελίδας όπου σου θυμίζει να στείλεις ευχές.

Και είδα δύο-τρεις ανθρώπους να γράφουν στον τοίχο της «πολύχρονη», «να είσαι ευτυχισμένη», «ό,τι επιθυμείς», ακριβώς πάνω από αναρτήσεις που έλεγαν «καλό ταξίδι στο φως».

Έτσι, μηχανικά! Να γράψουμε μια ευχούλα, μη χάσουμε την επαφή, να δηλώσουμε παρουσία, να αφήσουμε το ψηφιακό μας αποτύπωμα. Χωρίς να σταθούμε ούτε για λίγα δευτερόλεπτα. Χωρίς να δούμε τι έχει προηγηθεί. Χωρίς να αναρωτηθούμε ποιον αφορά αυτό που γράφουμε και τι πραγματικά συμβαίνει.

Μια παρουσία από συνήθεια, σχεδόν αυτοματοποιημένη, που τελικά μοιάζει περισσότερο με απουσία. Το να είσαι παρών δεν σημαίνει απλώς να εμφανιστεί το όνομά σου κάτω από μια ανάρτηση. Σημαίνει να έχεις προσέξει,να έχεις καταλάβει, να έχεις κάτι αισθανθεί! Σημαίνει να αναλαμβάνεις την ευθύνη της παρουσίας σου!

Μήπως καλοί μου άνθρωποι είναι τελικά πιο τίμιο να είμαστε απόντες, παρά παρόντες χωρίς να είμαστε στ’ αλήθεια εδώ;;;;;

(XIM)