(αναδημοσίευση από το face-book της Παναγιώτας)

Panagiota Strikou-Tomopoulou15 ώρ.

Αυτή την εβδομάδα έκανα ένα μικρό… crash test στο σύστημα υγείας.

Χρειάστηκε να πάω τρεις φορές στα επείγοντα: μία στον Ερυθρό Σταυρό με τη μητέρα μου για κάταγμα στο πόδι και δύο με την κόρη μας για γαστρεντερίτιδα- μία σε ιδιωτικό νοσοκομείο και μία, την επόμενη ημέρα, πάλι στον Ερυθρό Σταυρό.

Πρώτη επίσκεψη: Ερυθρός Σταυρός.Παρένθεση: επισήμως λέγεται “Κοργιαλένειο - Μπενάκειο”.Έτσι μου το ανέφεραν και στο 166 και, όταν ρώτησα αν εννοούν τον Ερυθρό Σταυρό για να είμαι σίγουρη, δεν ήξεραν να μου απαντήσουν!

Ήταν νωρίς στην εφημερία και τα πράγματα ήταν σχετικά ήρεμα από άποψη κόσμου. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση, όμως, ήταν η οργάνωση. Αριθμός προτεραιότητας, διαλογή για να καθοριστεί ποιος γιατρός πρέπει να δει κάθε περιστατικό, τραυματιοφορείς και νοσηλευτές που, με πολλή ευγένεια, καθοδηγούσαν και υποστήριζαν τους ασθενείς και γιατροί που, κάτω από δύσκολες συνθήκες, προσπαθούσαν να κάνουν το καλύτερο δυνατό.

Δεύτερη επίσκεψη: ιδιωτικό νοσοκομείο, νέο περιστατικό.

Το καλό σε αυτή τη συνθήκη είναι ότι η αναμονή είναι λίγο πιο… πολιτισμένη. Το κακό είναι ότι, πριν σου πουν καλημέρα, πριν μάθουν καλά καλά τι έχεις, ακόμα και διπλωμένος στο πάτωμα να είσαι από τον πόνο, πρέπει πρώτα να περάσεις από το ταμείο.

Η γιατρός που εξέτασε την κόρη μου ήταν εξαιρετική. Τόσο που μέχρι και χθες μας έπαιρνε τηλέφωνο για να δει πώς εξελίσσεται η κατάστασή της.

Στα μείον, όμως, το εξής παράδοξο: παρότι έχουμε ιδιωτική ασφάλεια, για να γίνει υπέρηχος το απόγευμα έπρεπε να πληρώσουμε επιπλέον, γιατί εκείνη την ώρα δεν γίνονταν υπέρηχοι- εκτός αν πληρώναμε Και μιλάμε για περιστατικό στα επείγοντα. Κάτι σαν τζουκμπόξ.Ρίχνεις το κέρμα και πέφτει το τραγούδι! Έγινε ο βασικός έλεγχος και φύγαμε με φαρμακευτική αγωγή για το σπίτι.

Τρίτη επίσκεψη: την επόμενη ημέρα, για το ίδιο περιστατικό, στον Ερυθρό Σταυρό, αφού τα έντονα συμπτώματα δεν είχαν υποχωρήσει.

Αυτή τη φορά είχε πολύ κόσμο. Δεν θα ανοίξω εδώ την τεράστια κουβέντα για τη συμπεριφορά ορισμένων συνοδών-απέναντι και στους γύρω τους και στο προσωπικό- γιατί πραγματικά είναι μια ξεχωριστή ανάρτηση.

Το νοσοκομείο ήταν γεμάτο. Όλο το προσωπικό δούλευε κάτω από δύσκολες συνθήκες και, παρ' όλα αυτά, με απίστευτη ψυχραιμία.

Έγινε ο απαραίτητος έλεγχος, αντίστοιχος με εκείνον του ιδιωτικού νοσοκομείου, αλλά προστέθηκαν δύο ακόμη εξετάσεις: ακτινογραφία και εξέταση από χειρουργό. Και αυτές πραγματικά ήταν που βοήθησαν ώστε να έχουμε πιο ολοκληρωμένη εικόνα και καλύτερη διάγνωση.

Και έτσι συνειδητοποίησα ότι η εμπειρία στο ιδιωτικό νοσοκομείο ήταν πιο εύκολη για εμάς αλλά η πιο ολοκληρωμένη εξέταση και διάγνωση, έγινε στο δημόσιο.

Σημειώσεις:

Στα στενάχωρα: Πέρα από την κακή εικόνα που δημιουργούμε πολλές φορές εμείς οι ίδιοι στις αίθουσες αναμονής (κινητά στη διαπασών, προσωπικές συζητήσεις σαν να μην υπάρχει κανείς γύρω μας) είδα πολλούς ανθρώπους να έρχονται μόνοι τους στο νοσοκομείο. Χωρίς κάποιον να τους συνοδεύει. Και όταν πρόκειται για πολύ ηλικιωμένους ανθρώπους, αυτή η εικόνα είναι ακόμη πιο δύσκολη.

Στα συγκινητικά: Ετοιμάζουν μια πολύ ηλικιωμένη γυναίκα για να φύγει με το φορείο (δεν ξέρω προς πού) και η κόρη της στέκεται από πάνω της. Κάποια στιγμή ακούω μουσική. Και η πρώτη μου σκέψη είναι "Μα καλά, γιατί έχει το κινητό στη διαπασών;" (έχω κάνει σαφές πόσο με ενοχλεί αυτό).

Πλησιάζω και βλέπω ότι η κόρη έχει ακουμπήσει το κινητό δίπλα στη μητέρα της για να ακούει το Chiquitita των ABBA.

Με κοιτάζει και μου λέει:

“Της αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι”.

Και βάζει τα κλάματα.

Κι εγώ μαζί της.

Και κάπως έτσι μια εβδομάδα με επείγοντα, αναμονές, εξετάσεις, ταμεία, φορεία και γιατρούς έκλεισε με ένα τραγούδι που, τελικά, μιλάει για κάποιον που πονάει και για κάποιον άλλο που στέκεται δίπλα του μέχρι να ξαναέρθουν καλύτερες μέρες.

Νομίζω πως, όσο κουραστική κι αν ήταν αυτή η εβδομάδα και όσο δύσκολες κι αν ήταν κάποιες ώρες μέσα στα νοσοκομεία, μου άφησε πολύτιμα μαθήματα.

Πρώτα απ’ όλα, να είμαι ευγνώμων.

Για τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου.

Για το ότι μπορώ να είμαι δίπλα στους δικούς μου όταν με χρειάζονται.

Και για εκείνους που, μέσα σε ένα νοσοκομείο γεμάτο κόσμο, εξακολουθούν να κάνουν τη δουλειά τους με ψυχραιμία, φροντίδα και ανθρωπιά.

Και, ίσως, να θυμάμαι λίγο περισσότερο ότι ποτέ δεν ξέρεις τι ιστορία κουβαλά ο άνθρωπος που κάθεται στην καρέκλα δίπλα σου. Μπορεί απλώς να περιμένει τη σειρά του.

Μπορεί και να αποχαιρετά τη μητέρα του ακούγοντας το Chiquitita.

Υ.Γ. Προς φίλους και γνωστούς που ενδεχομένως θα ανησυχήσουν: μαμά και κόρη αναρρώνουν. Απλώς, όπως σχολίασε ο γιατρός που με ξαναείδε μέσα σε τόσο σύντομο διάστημα “Δεν σας φέρθηκε και τόσο καλά αυτή η εβδομάδα.

(xιμ)