Σχίζας Θεόδωρος

 

.

 

 

Sxizas4Ο Θεόδωρος Ν. Σχίζας γεννήθηκε στο Σέρβου το 1902. Ήταν γιος του πρώτου (διπλωματούχου) δάσκαλου του χωριού Νικόλα Σχίζα και της Γιανούλας Θ. Παπαθεοδώρου από την Αετορράχη. Τελείωσε το Γυμνάσιο στη Δημητσάνα τη χρονιά πού πέθα­νε, νέος, ο πατέρας του και φοίτησε στη Σχολή Τηλεγραφητών της Τρίπο­λης. Πρωτοδιορίστηκε τηλεγραφητής στη Βλαχοκερασιά και εν συνεχεία μετατέθηκε στα Λαγκάδια. Εκεί γνώ­ρισε τη Βάσω Πέτρου Κυριακοπού­λου αδελφή των μετέπειτα σπουδαί­ων τραπεζιτών Ευθυμίου και Κώστα Κυριακόπουλου την οποία νυμφεύτη­κε το 1931.

Μετατέθηκε κατόπιν στην Αθήνα και υπηρέτησε στα κεντρικά γραφεία των Τ.Τ.Τ. (Ταχυδρομείο, Τηλεφωνείο, Ταμιευτήριο), όπου η όλη υπηρεσία του μέχρι του βαθμού του προσωπάρχη, στον οποίο έφθασε, ήταν εξαιρετικά επιτυχής. Γι' αυτό και μετά την παραί­τηση του (1956) του απονεμήθηκε η ηθική αμοιβή της ευαρέσκειας (Φ.Ε.Κ 146/16-7-58).

Μετά την παραίτηση του από τα Τ.Τ.Τ. εργάστηκε στους Ε.Η.Σ. (Εταιρεία Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων) ως δι­ευθυντής προσωπικού μέχρι το 1973, οπότε άλλαξε το ιδιοκτησιακό καθε­στώς της Εταιρίας.

Υπήρξε μέλος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και εξελέγη για πολλά χρόνια μέλος του Δ.Σ. του, και αναπληρωτής Γεν. Γραμματέας. Διε­τέλεσε επίσης μέλος του Δ.Σ. και αναπληρωτής πρόεδρος του Ασκλη­πιείου της Βούλας. Στις θέσεις αυτές τις οποίες υπηρέτησε αμισθί διακρίθηκε για την προσφορά του, κυρίως στο Ασκληπιείο της Βούλας, με το οποίο ιδιαιτέρως ασχολήθηκε.

Η μακρά υπηρεσία του στις παρα­πάνω θέσεις, του έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσει πολλές προσωπικότητες της κοινωνικής και της πολιτικής ζω­ής του τόπου, που τη βοήθεια τους ζή­τησε, όταν χρειάστηκε, για το καλό του χωριού. Χαρακτηριστική η περίπτωση του ακαδημαϊκού και αρχιτέκτωνα Φαίδωνα Κυδωνιάτη, που επιμελήθηκε την συνέχιση της ανέγερσης του ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Sxizas2
Ιδιόχειρη επιστολή του Θ. Σχίζα προς τον γιατρό Ιωάννη Δημόπουλο το 1936. Αναφέρεται στο χτίσιμο του σχολείου.

Ο Θόδωρος και η Βάσω Σχίζα δεν ευτύχησαν να αποκτήσουν παιδιά. Όλα τα πατρικά και τα φιλάνθρωπα αισθήματα πού τους χαρακτήριζαν κατευθύνθηκαν απλόχερα προς τον πλησίον και κατ' εξοχήν προς τους συμπατριώτες μας που τους ευεργέ­τησαν αδιακρίτως συγγενείας και φι­λικών δεσμών. Προσέφεραν στο χωριό τόσα πολλά πού με τα σημερινά κριτήρια αδυνατεί κανείς να τα πιστέ­ψει. Με ενέργειες τους παρά πολλοί νέοι του χωριού τα δύσκολα εκείνα χρόνια βρήκαν δουλειά στις επιχειρή­σεις Ανδρεάδη (στις Τράπεζες και στους Ε.Η.Σ.). Με τις πράξεις τους αυτές άνοιξαν το δρόμο στους συ­μπατριώτες μας να δείξουν τις ικανό­τητες τους και να ανέλθουν συχνά στις ανώτερες βαθμίδες της υπαλλη­λικής ιεραρχίας, εκεί που τους άξιζε και να μεγαλώσουν και να σπουδάσουν με άνεση τα παιδιά τους. Ο Θόδωρος και η Βάσω ήταν υπερήφανοι για το έργο τους και ένιωθαν μεγάλη ικανοποίηση για την πρόοδο των συμπολιτών μας.

Ο Θόδωρος Σχίζας διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου μας το 1958 και επι χρόνια αντιπρόεδρος ή μέλος του ΔΣ. Μαζί με άλλους εξέχοντες Σερβαίους πρωτοστάτησε για την αποπεράτωση του ναού της κάτω εκκλησιάς, τα εγκαίνια της οποίας έγι­ναν το 1964, επί προεδρίας του αδελφού του Δημήτρη. Μάλιστα με δαπάνες του παρατέθηκε γεύμα μετά τα εγκαίνια, "εις ό παρεκάθησαν ο Σεβ. Μητροπολίτης μετά του ιερού κλήρου ως και περί τους 50 φίλοι του χωριού μας", όπως επί λέξει έχει καταχωρηθεί στα πρακτικά του ΔΣ της 29 Ιουνίου 1964. Με δαπάνες του αποκαταστάθηκε η σκεπή του ναού των Αγίων Θεοδώρων στο Μπουλούτσου. Πολλές ήταν ακόμα οι γνω­στές και άγνωστες προσφορές του. Η καμπάνα της κάτω εκκλησιάς ήταν δωρεά της Βάσως και ο κεντρικός πολυέλαιος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, δωρεά και των δυό τους.

Ο Θόδωρος Τρουπής είχε γράψει με το μοναδικό του τρόπο στον «Μοριά» (1995), όταν έφυγε από τη ζωή ο Θ. Σχίζας, το παρακάτω τετράστιχο πού νομίζω καταγράφει με την ακρί­βεια αρχαίου επιγράμματος το έργο του ζεύγους Θόδωρου και Βάσως Σχί­ζα

Ο Θόδωρος και η Βάσω του

για το καλό ταμένοι

Παρασταθήκαν στο χωριό

απ' το Θεό σταλμένοι

Ο Θόδωρος και η Βάσω του

μας άφησαν και πάνε

Μα τα καλά που φύτεψαν

ανθούν, μοσχοβολάνε.

Η μοναδική αυτή προσφορά του Ζεύγους Θεοδώρου και Βάσως Σχίζα αναγνωρίζεται με ευγνωμοσύνη από τους Σερβαίους, οι οποίοι θα τους τον θυμούνται ως παράδειγμα καλών πατριωτών που μόχθησαν για το χωριό τους και πρόσφεραν ότι μπορούσαν. Η Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου μας, μετά από εισήγηση του ΔΣ, αποφάσισε να ονομασθεί ο δρόμος από τη Ζαχαρού μέχρι την κεντρική πλατεία του χωριού σε "Οδός Θεοδώρου και Βάσως Σχίζα", σε αναγνώριση των υπηρεσιών τους που πρόσφεραν στο χωριό και τους πατριώτες.

 

Η Λαϊκή Συνέλευση το καλοκαίρι στο χωριό 13.08.2011