Ποίηση

τοπία Ελληνικά

Τοπία της Πατρίδας μου, γεμάτα Φως και Χρώμα.

Κρατώ στη Mνήμη θύμησες, στη χούφτα λίγο χώμα.

Οδοιπορώ στους δρόμους σου, Ελλάδα μου κι απλώνω
το βλέμμα μου αχόρταγο. Μέσα μου σε κλειδώνω.

Απ΄ άκρη σ΄ άκρη να διαβώ, να φτάσω ως το τέρμα.
Να ιδώ του Ήλιου σου το φως και να χαρώ το γέρμα.

Σ΄ ερημονήσια απάτητα, τα βήματά μας ήχοι.
Να ενωθούν με των πουλιών της θάλασσας την τύχη.

Τοπία γαλάζια, ελληνικά, αγαπημένοι τόποι.
Καράβια καλοτάξιδα, «Σοφία», «Γιωργής», «Μερόπη».

Των ποταμών σου τα νερά, τραγούδια κελαρύζουν.
Ύμνους για σε, Πατρίδα μου, τ΄ αηδόνια ψιθυρίζουν.

Τα ταπεινά αγριολούλουδα, που φύονται στη γη σου,
σκορπίζουν άρωμα απαλό, διαβάτη, στην αφή σου.

Βασιλικός και κατιφές, μυρτούλες και κρινάκια.
Έκδηλη έκφραση γιορτής σε παιδικά χεράκια.

Διαβαίνω κι ονειρεύομαι, θυμάμαι και δακρύζω.
Στο νου μου Φως και Χρώματα απλόχερα αθροίζω.

Εκτάσεις γης της χώρας μου, της Ιστορίας μνημεία.
Της μοίρας της ανθρώπινης διακριτικά σημεία.

Ναοί, τάφοι, κτερίσματα, θέατρα, στύλοι, στάδια.
Χωράφια ακαλλιέργητα και χωριουδάκια άδεια...

Τοπία της Πατρίδας μου κατάφορτα από μνήμες.
Ισορροπώ στου μέτρου τους της πέννας μου τις ρίμες.

.

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη
Συγγραφέας-Ποιήτρια
Μέλος του "World Academy of Arts and Culture"

.

.(ΙΣτ.Β)


Κύκλου άρνησις

Ελένης Θ. Τρουπή-Burillon

.

Ωραία αρχίζεις, αλλά πώς τελειώνεις;
Ωραία μπαίνεις, αλλά πώς βγαίνεις;
   
Ωραία μιλάς, αλλά πώς σιωπάς;
         
Ωραία βλέπεις, αλλά πώς παραβλέπεις;

Ωραία γράφεις, αλλά πώς διαγράφεις;
  
Ωραία έρχεσαι, αλλά πώς φεύγεις;
        
Ωραία μεθάς, αλλά πώς ξεμεθάς;
          
Ωραία αγαπάς, αλλά πώς ξεχνάς;
      
Ωραία ζεις, αλλά πώς πεθαίνεις;
  

.     
Όχι


Αρνούμαι
Να τελειώσω
Να βγω
Να σιωπήσω
Να παραβλέψω
Να διαγράψω
Να φύγω
Να ξεμεθύσω
Να ξεχάσω
Να πεθάνω

Δεν κλείδωσα ακόμη τον κύκλο της ιδιοφυούς μου τρέλας...
Κρατάω ακόμη γερά τη σκυτάλη στη στροφή 
Πριν σκοντάψω...
  

.

.(ΧΙΜ)                            

Δυστυχία σου Ελλάς.

 

  Γεωργίου  Σουρή

    [1853-1919]

………………………..

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
να 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Να 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυο φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

.

Σουλούπι, μπόι, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαριέσαι» κι «ωχ αδερφέ».

Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

.
Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

 .

(χιμ)

Ιησού Γέννησης

 

Από το facebookτης Ελένης Θ. Τρουπή-Burillon

"Ήρθαν οι Μάγοι",  μας είπαν.

 "Έφεραν δώρα !"
Εκστατικά παιδιά μπροστά στη φάτνη
Ερωτευτήκαμε το γυμνό βρέφος.


Ο αντίλαλος του "Ωσαννά"
Νανούριζε τους παιδικούς μας φόβους.

Οι φόβοι έγιναν εφιάλτες.
Δολοφονήσαμε το βρέφος...


Το αφήσαμε στα γυμνά βράχια.
Το εγκαταλείψαμε στα παγωμένα ερείπια.
Εμπόρευμα στα χέρια των κάπηλων
Λεία στα πλοκάμια των μεγάλων.


Μεγαλώσαμε βλέπεις...

.

(ΧΙΜ)

Θρήνος

Ελένης Θ. Τρουπή-Burillon                                                                                                                                                                                                  

Αναδημοσίευση από το facebook της                                                                                                                                                                                             

 

Παιδί μου, μικρό πάνω στη φύτρα σου λουλούδι
Διψάς από τα σπάργανα μόνο για το τραγούδι
Εσύ νικάς την αστραπή, της γης την καταιγίδα
Κρίνα στα χέρια σου που θες να γίνουν η ελπίδα

Μα αυτοί δεν άκουσαν ποτέ ένα κελάηδισμά σου
Μήτε που διώξαν τη βροχή μες το νανούρισμα σου
Τα κρίνα σου μαράθηκαν κάτω από τα συντρίμμια
Νεκρό σε έσυραν, παιδάκι μου, τ' αγρίμια!


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό