Αρχική σελίδα

To Χωριό Σέρβου Αρκαδίας

2009-01-24T11:32:40+02:00

[widgetkit id=3]

Με την Ιστοσελίδα μας αυτή επιδιώκουμε να έχουμε μια σύγχρονη και άμεση επικοινωνία με τους συμπατριώτες μας Σερβαίους, όπου γης, καθώς και με τους πολλούς και αγαπητούς φίλους του χωριού μας.

Το περιεχόμενο της Ιστοσελίδας δεν είναι παρά ένα μικρό δείγμα από το κατά γενική εκτίμηση σπουδαίο πνευματικό έργο των συμπατριωτών μας Σερβαίων Λογοτεχνών και Συγγραφέων, καθώς και των συνεργατών αρθρογράφων της τοπικής εφημερίδας του Συνδέσμου μας, "Ο Αρτοζήνος", οι οποίοι προσέγγισαν, με συστηματικό και επαγγελματικό θα λέγαμε τρόπο, την Ιστορία και τη Λαογραφία της ιδιαίτερης πατρίδας τους, του χωριού μας.

Ακόμη, μέσω της Ιστοσελίδας μας, θέλουμε να κάνουμε ευρύτερα γνωστή την προσφορά των Σερβαίων στην Κοινωνία και το Έθνος, και να παρουσιάσουμε τις φυσικές ομορφιές του χωριού μας, που, όπως φαίνεται και από τις σχετικές φωτογραφίες, είναι ένα κόσμημα για την ορεινή Αρκαδία.

Τα σχόλια και οι παρατηρήσεις σας είναι ευπρόσδεκτα και θα μας βοηθήσουν να κάνουμε τις σελίδες ακόμη καλύτερες.

Προσκαλούμε όλους τους συμπατριώτες και τους φίλους του χωριού, και ιδιαίτερα τους νέους, να υποστηρίξουν με τις ιδέες τους και τη συνεισφορά τους σε κείμενα και φωτογραφικό υλικό, ώστε η Ιστοσελίδα, στο μέτρο του δυνατού, να ανανεώνεται και να εμπλουτίζεται, και να αποτελέσει σημείο αναφοράς ανάμεσα στις Ιστοσελίδες των Πολιτιστικών Συλλόγων.

Σας ευχόμαστε καλή περιήγηση.

Σύνδεσμος Σερβαίων Αρκαδίας

Το Νέο Υλικό (τα τελευταία αναρτηθέντα άρθρα)

2011-01-27T23:00:00+02:00

Ο Τρύγος

2008-10-31T12:57:12+02:00

Θ. Γ. Τρουπή

Το αμπέλι και το κρασί αποτελεί μέρος της πανάρχαιης ιστορικής και πολιτιστικής ελληνικής κληρονομιάς. Είναι βέβαιο πως ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε για τη διατροφή του τα σταφύλια, από την εποχή του ορείχαλκου. Μετά τον κατακλυσμό, ο Νώε -λέει η Παλαιά Διαθήκη-, φύτεψε αμπέλι.

Στην Ομηρική εποχή η αμπελουργία ήταν πολύ ανεπτυγμένη, και ο Οδυσσέας χρησιμοποίησε το ξακουστό κρασί της Θράκης, για να μεθύσει τον Πολύφημο.

Ο τρύγος στο χωριό μας άλλοτε και τώρα.

2022-10-15T21:09:57+03:00

Χ. Ι. Μαραγκός

Διαβάζοντας ένας πατριώτης τον τίτλο του άρθρου μου, θα απορήσει ίσως, αφού είναι γνωστό ότι στο χωριό μας δεν καλλιεργούνται πλέον αμπέλια.

Αφορμή για να γράψω αυτό το μικρό άρθρο, μου έδωσε η παρακάτω φωτογραφία (στο face book) του πατριώτη μας από τους Αράπηδες Γ. Γεωργακόπουλου, ο οποίος φαίνεται πως καλλιέργησε το αμπέλι του και τρύγησε!

Το σχολείο του χωριού μας Σέρβου: Ο δεύτερος μεγάλος άθλος των πατριωτών.

2020-06-26T20:14:37+03:00

.Χ. Ι. Μαραγκός, Γ. Δ. Βέργος.

Το δημοτικό σχολείο Σέρβου, που το 1956 αριθμούσε 174 μαθητές.

«Α γ α π ά τ ε τ ο Σ χ ο λ ε ί ο ν»

2023-12-17T21:57:34+02:00

Η «παρακμή» ενός θαυμαστού επιτεύγματος

των κατοίκων του χωριού Σέρβου Αρκαδίας.

Γράφει ο συνεργάτης μας Βασίλειος Κων/ντή Σχίζας.

Μέλος της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών.

Χωριό Σέρβου Αρκαδίας. Ανατολικό τμήμα με το επιβλητικό του σχολείο.

«Α γ α π ά τ ε τ ο Σ χ ο λ ε ί ο ν».

Αυτή την επιγραφή ατένιζαν οι μαθητές τού σύγχρονου (τότε), νεόδμητου Δημοτικού σχολείου στο χωριό Σέρβου Γορτυνίας, η οποία ήταν «μόνιμη επικεφαλίδα» στο ύψος, πάνω από τούς επιτοίχιους μεγάλους καλαίσθητους πράσινους πίνακες στις αίθουσες διδασκαλίας.

Δάσκαλοι στο σχολείο του χωριού μας Σέρβου, την περίοδο 1943-1966

2023-05-10T12:45:32+03:00

Γεώργιος Δ. Βέργος

Πριν μερικές μέρες, ανήμερα του Αγίου Γεωργίου, μου τηλεφώνησε ο πατριώτης γιατρός Γιάννης Δημόπουλος (καθηγητής καρδιολογίας-παθολογίας) να μου ευχηθεί για τη γιορτή μου. Είπαμε διάφορα για το χωριό και τους πατριώτες, γελάσαμε και μου πρότεινε να γράψω κάτι για τους δασκάλους, που δίδαξαν στο σχολείο του χωριού. Με ευκολία και εγώ του απάντησα πως έχω γράψει για τους δασκάλους και γενικά έχουν γραφτεί αρκετά άρθρα με αυτό το θέμα στην ιστοσελίδα του χωριού servou.gr

Μου ανταπάντησε τότε και αυτός πως όσα και να γραφτούν για τους δασκάλους του χωριού μας, που μας μάθανε γράμματα και μας κάνανε καλούς ανθρώπους, είναι λίγα (…καλό είναι, άλλωστε, να θυμόμαστε και τα λόγια του Μεγάλου Αλεξάνδρου για το δάσκαλό του Αριστοτέλη:

στους γονείς μου οφείλω το ζειν, στους δασκάλους μου το ευ ζειν.

Οι δάσκαλοί μου ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΝΔΡ. ΔΑΡΑΣ ΚΑΙ ΛΕΩΝΙΔΑΣ Γ. ΠΑΠΑΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

2022-07-08T23:21:56+03:00

Αθανάσιος Κ. Γκούτης

Πρίν απο 55 χρόνια,ακριβώς τέτοια εποχή(Ιούνιος του 1967),απεφοίτησα,απο το Δημοτικό Σχολείο Σέρβου,του οποίου , Διευθυντής –Δάσκαλος, ήταν ο αείμνηστος Γεώργιος Ανδρ. Δάρας,διδάξας τις (Ε΄και ΣΤ΄) τάξεις και συνδιδασκάλισσες αυτού, η αείμνηστη Δασκάλα Παναγιώτα Γ. Μπόρα(Ποτούλα), διδάξασα τις (Γ΄και Δ΄) τάξεις,ως και η, επίσης , αείμνηστη Δασκάλα Βασιλική Δ.Χαραλαμποπούλου, διδάξασα τις (Α΄και Β΄) τάξεις. Στο σχολείο μας εμαθήτευσαν το συγκεκριμένο σχολικό έτος,περίπου, 110-120 παιδιά(άρρενες και θήλεις).

Το σχολειό μου...

2016-07-01T17:33:24+03:00

Πρόσφατα στο καφενείο του χωριού έγινε συζήτηση για την ανάγκη συντήρησης του Δημοτικού σχολείου, με τον πρόεδρο κ. Γιάννη Ρουσιά να περιγράφει τις επισκευαστικές ανάγκες που έχει.

Με το ερέθισμα αυτό αναπόλησα στο χρόνο και συγκεκριμένα στα μαθητικά μου χρόνια στο Δημοτικό σχολείο.Μάθημα κάναμε στο παλιό σχολείο, όπου σήμερα στεγάζεται το κοινοτικό ιατρείο.

Σχολείο Σέρβου στα χρόνια της κατοχής

2009-01-21T20:00:00+02:00

Γεωργίου Δ. Βέργου

Στα μαύρα και δύσκολα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου είχα την τύχη να εγγραφώ στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού μας και στη συνέχεια στο Γυμνάσιο Λαγκαδίων. Eίμαι γεννημένος το 1937 και το έτος 1943 γράφτηκα στην πρώτη τάξη του δημοτικού με δάσκαλο τον αείμνηστο Χρ. Δάρα. Μόνο τρεις ημέρες έμεινα στην πρώτη τάξη, γιατί την τέταρτη με «προβίβασε» στη δευτέρα τάξη διότι ...ήξερα να διαβάζω όλο το βιβλίο της πρώτης. Για καλή μου τύχη, ο πατέρας μου είχε αγοράσει το βιβλίο από την προηγούμενη χρονιά. Στη δευτέρα τάξη δάσκαλός μου ήταν ο κ. Βασ. Δάρας.

1949-1950. Mαθητής στην Α΄ τάξη Γυμνασίου Λαγκαδίων.

2018-11-24T09:08:14+02:00

.Γ. Δ. Βέργου.

Σε πρόσφατο άρθρο μου περιέγραψα πως τέλειωσα το δημοτικό σχολείο στο χωριό μας Σέρβου, στα πέτρινα εκείνα χρόνια της Γερμανο-Ιταλικής κατοχής και του εμφυλίου πολέμου.

Υπογράμμισα το πόσο δραματικές ήταν τότε οι συνθήκες στο χωριό (χειρότερα ασφαλώς στις πόλεις, που πέθαιναν οι άνθρωποι από την πείνα), όχι μόνο στο πως να εκπαιδευτεί ένα παιδί στο σχολείο, αλλά και στο πως να επιβιώσει μια οικογένεια.

Η καταιγίδα αυτή κράτησε 9 ολόκληρα χρόνια (σε όλη τη χώρα), και μετά άρχισε πάλι σιγά-σιγά η ζωή να ξαναβρίσκει κάποιο ρυθμό κανονικότητας, στα ερείπια που άφησαν πίσω τους οι δύο αυτές συμφορές.

Ξενώνας Σέρβου το Σχολείο του χωριού. Πρόοδος εργασιών

2020-04-10T15:47:47+03:00

Στον ιστότοπο servou lovers, ο πατριώτης Μαρίνος Ρουσιάς,

δημοσίευσε φωτογραφίες από τις κατασκευές που γίνονται

στο παλιό μας δημοτικό σχολείο, το οποίο μετατρέπεται σε ξενώνα.

Επιλέξαμε 4 από αυτές και τις αναδημοσιεύουμε στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου.

Η Μάχη στο Αλή Βεράν

2012-10-21T19:05:34+03:00

ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

Η εγκατάληψη των τραυματιών στη μάχη του Αλή Βεράν*

ΝΙΚ. Δ. ΣΧΙΖΑΣ Ταξ/χος (ΥΙ) ε α

Αποφάσισα ν’ ασχοληθώ με την μάχη του Αλή Βεράν πριν λίγα χρόνια όταν διάβασα το βιβλίο του Πέτρου Αποστολίδη «Oσα θυμάμαι»[1]. Πρόκειται για μία συγκλονιστική μαρτυρία των τελευταίων στιγμών της Μικρασιατικής καταστροφής και της μαρτυρικής διαβιώσεως των Ελλήνων αιχμαλώτων στα άθλια τουρκικά στρατόπεδα. Ο έφεδρος ανθυπίατρος, Π. Αποστολίδης, ιατρός του 2^ου Τάγματος του 2^ου Συντάγματος της ΧΙΙΙ Μεραρχίας έζησε από κοντά την ανθρωποσφαγή του Αλή Βεράν συνελήφθη αιχμάλωτος μαζί με τα υπολείμματα της ομάδος Τρικούπη και στο διάστημα της αιχμαλωσίας του οι Τούρκοι τον χρησιμοποίησαν ως γιατρό στο στρατόπεδο αιχμαλώτων του Ουσιάκ και, κατά καιρούς, σε εκείνα της Φιλαδέλφειας (Αλά Σεχήρ) και του Αφιόν. Οι περιγραφές του για την μάχη του Αλή Βεράν είναι εντυπωσιακές και ταιριάζουν πολύ με τις επίσημες εκθέσεις πεπραγμένων των μονάδων που τηρούνται στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού(ΔΙΣ).

Εξωκλήσι Αγίου Νεκταρίου και Αγίας Βαρβάρας Σέρβου

2009-01-09T02:00:00+02:00

Ιερός Ναός Αγίου Νεκταρίου και Αγίας Βαρβάρας

Εκατόν πενήντα μέτρα νοτιοανατολικά του Αγίου Κωνσταντίνου

(ναού που υπήρχε πάνω από το σημερινό δρόμο, στην περιοχή Ήθι),

στην αρχή, στην βάση της διαμορφωμένης αντηρίδας "Τράν' Αλώνι", σε μιά εξαιρετική θέση, στην ράχη του βουνού σε υψόμετρο 1100 μέτρα,

πρόσφατα, το 1986, ο Γεώργιος Παπαγεωργίου, ανήγειρεν «ιδίοις εξόδοις»,

τον ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου και της Αγίας Βαρβάρας,

«εις δόξαν Θεού ».

Σέρβου: Το Ψηφιδωτό. Ένα σπάνιο αρχαιολογικό "εύρημα"

2009-03-31T01:00:00+03:00

Χρήστου Αθ. Μαραγκού

"..πρόκειται για μικρό τμήμα ψηφιδωτού.

Εκτιμούμε ότι ανήκει σε ψηφιδωτό δάπεδο και χρονολογείται στους Παλαιοχριστιανικούς χρόνους.

'Ισως προέρχεται από τον παλαιό ναό του Αγίου Ανδρέα, στη θέση του οποίου κτίστηκε κατά τον 20ο αιώνα νεότερος ομώνυμος ναός..".

Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Σπάρτης.

Γάμος στο Σέρβου το έτος 1899

2009-02-22T23:00:00+02:00

(Από σημειώσεις του αείμνηστου γιατρού Ι. Δ. Δημόπουλου. Δημοσιεύθηκε στο 85ο φ. του Αρτοζήνου).

Ιούλιος προς Αύγουστο 1899. Χαρές και γλέντι τριήμερο στο χωριό Σέρβου. Ο Μαστρο-Δημήτρης Σχίζας, ένας από τους 15-20 πρωτομαστόρους του χωριού -που ο καθένας τους ήταν η μάνα του μπουλουκιού ή της κομπανίας για τα ταξίδια τα μαστορικά- πάντρευε τον πρωτογιό του Νικόλα, τον κυρ Δάσκαλο με την κόρη του παπα-Θόδωρου από τα Ζουλάτικα (Αετορράχη), που για να γίνει δάσκαλος είχε τούτο το ιστορικό.

To γουρούνι και τα κλωσόπουλα.

2011-03-02T10:52:32+02:00

Φανής Παναγοπούλου-Μάνου

Ο παππούλης μου ο γέρο-Φώτης Σχίζας (πατέρας της μάνας μου-θεός σχωρέστον), ήταν ένας γέροντας (εγώ έτσι τον θυμάμαι), που πολλοί τον θεωρούσαν ιδιαίτερα ξύπνιο.

Ήταν αγράμματος άνθρωπος, αλλά σεβάσμιος και με πολύ χιούμορ. Αν κάποιος είχε κάποιο πρόβλημα, συχνά ζητούσε τη γνώμη του και φυσικά του την έδινε. Πολλές φορές μάλιστα έδινε και τη λύση.

Έχοντας λοιπόν αυτή την αντιμετώπιση από αρκετούς φίλους και γνωστούς, θεωρούσε απαραίτητο να έχει και στη φαμελιά του τον τελευταίο λόγο.

-Παπαδιά, έτσι να κάμεις τούτο παιδάκι, έτσι να κάμεις το άλλο.

Έλεγε στη νύφη του (στη γυναίκα του Παπα-Αναστάση).

Πάσχα 2008 στο χωριό μας Σέρβου

2008-10-30T22:49:10+02:00

Φανής Παναγοπούλου-Μάνου.

Όταν ήρθαμε στην Αθήνα στη δεκαετία του 1950, νοσταλγούσα για αρκετά χρόνια να κάνω ΠΑΣΧΑ στο χωριό.

Πέρασαν 30 χρόνια για να το καταφέρω. Το είχα σαν απωθημένο και πίστευα πως και μετά τόσα χρόνια, θα ζούσα το Πάσχα των παιδικών μου χρόνων.

Φυσικά διαψεύστηκα οικτρά. Τα τελευταία χρόνια συνηθίζουμε να κάνουμε Πάσχα στο χωριό, δυστυχώς όμως κάθε χρόνο μου λέει και κάτι λιγότερο. Ίσως φταίει και η ηλικία που τα βλέπω κάπως έτσι, με το μάτι δηλαδή ενός "αδιάφορου θεατή".

Φέτος το φέραμε από δω, το φέραμε από κει, να πάμε, να μην πάμε, καταλήξαμε τελικά να πάμε.

Τι να σου πρωτοθυμηθώ καημένο μου "Λαγκάδι"

2008-10-22T17:23:18+03:00

Φανής Παναγοπούλου-Μάνου

Διαβάζοντας τον τελευταίο ''Αρτοζήνο'', είδα την σκέψη-πρόταση του Θανάση Γκούτη, για επίσκεψη στα Λαγκάδια, ποδαράτο. Δεν σας κρύβω πως μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα και για μερικά λεπτά ονειρεύτηκα και είπα:

Ωραία ιδέα!

Όταν όμως ''ξύπνησα'', σκέφτηκα:

''Που πας ρε Καραμήτρο;''

Εδώ ισχύει αυτό που λέμε:

''Το πνεύμα πρόθυμον, η σάρξ ασθενής''.

Σέρβου, Αύγουστος 2010_Εγκαίνια Πολιτιστικού Κέντρου Σέρβου

2010-08-23T08:59:07+03:00

Το όμορφο περίπτερο του Κέντρου στην πλατεία.

Ημέρα χαράς και αγαλλίασης, για όλους τους απανταχού της γης πατριώτες, το Σάββατο 14 Αυγούστου 2010.

Εγκαινιάστηκε ένα από τα πλέον σημαντικά έργα του Συνδέσμου,

το "στέκι" στο χωριό, όλων των Σερβαίων,

ανεξάρτητα του τόπου διαμονής τους στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

Το ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΕΡΒΟΥ

Σέρβου, δεκαπενταύγουστο 2022

2022-08-29T12:28:34+03:00

Για μια χρονιά ακόμη επίσκεψη το δεκαπενταύγουστο στο χωριό μας και παραμονή για αρκετές μέρες.

Ωραίες διακοπές.

Ευχάριστη η διαμονή, για τους Σερβαίους της δικής μου, τουλάχιστον, γενιάς αφού έχει κανείς την ευκαιρία να χαιρετήσει και συνομηλίσει με πολλούς και αγαπητούς πατριώτες. Κυρίως όμως γιατί του δίδεται η ευκαιρία να επαναφέρει στη μνήμη του παιδικά βιώματα και γεγονότα του χωριού μας μιας ολόκληρης ζωής. Γεγονότα κυρίως πριν το γυμνάσιο, όπως θύμισες από το δημοτικό σχολείο, τη φτωχή οικογενειακή ζωή που περνούσαμε τότε, το τούραγνο της οικογένειας με τις αγροτικές δουλειές για επιβίωση, το σκάρισμα με τις γίδες κλπ.