Φανής Παναγοπούλου-Μάνου

Διαβάζοντας τον τελευταίο ''Αρτοζήνο'', είδα την σκέψη-πρόταση του Θανάση Γκούτη, για επίσκεψη στα Λαγκάδια, ποδαράτο. Δεν σας κρύβω πως μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα και για μερικά λεπτά ονειρεύτηκα και είπα:

Ωραία ιδέα!

Όταν όμως ''ξύπνησα'', σκέφτηκα:

''Που πας ρε Καραμήτρο;''

Εδώ ισχύει αυτό που λέμε:

''Το πνεύμα πρόθυμον, η σάρξ ασθενής''.

Αυτό ασφαλώς αφορά μόνο εμένα. Αν η εκδρομή γίνει, μπράβο σε όσους το καταφέρουν. Τους ζηλεύω και γι΄ αυτό θα περιοριστώ μόνο στις θύμησες.

Τη δεύτερη χρονιά λοιπόν στα Λαγκάδια μέναμε κανά οχτάρι Σερβιωτάκια ''βλαχάτσια'' στον Άι-Γιώρη, στο σπίτι της Μαρίας της Χούσιενας, της ''θειάς'' όπως την φωνάζαμε.

Η ''θειά'' ήταν μία καλή γυναικούλα και μας φρόντιζε όσο μπορούσε. Για κακή μας όμως τύχη, αρρώστησε βαριά εκείνη τη χρονιά -από ''υδροπιτσία'',  όπως έλεγαν οι Λαγκαδινές- και φώναξε μια συγγένισσα της -ονόματα δε λέμε- να μας μαγειρεύει.

.Γυρίζοντας ένα μεσημέρι απ΄το σχολείο κλαρωμένα από την πείνα, βρήκαμε χυλοπίτες και είπαμε: Δόξα το Θεό. Γρήγορα βάλαμε τις χυλοπίτες στα πιάτα και κάτσαμε να φάμε. Τα πιάτα όμως άρχισαν να κορφιάζουν αφρούς. Ο Λιάκος ο Παπαγεωργίου εξέφρασε την απορία του λέγοντας:

''Τι στο διάβολο αφρίζουν έτσι;''

Η απάντηση ήρθε από την αδερφή του την Ελένη:

''Φάει και σκάσε, μιλάς κιόλας''.

Ο Λιάκος ''έσκασε'' και όλοι γελώντας, κατεβάσαμε τις χυλοπίτες, με χίλια ζόρια.

''Τι αφρίζεις και ξαφρίζεις...'',  που λέει το ανέκδοτο, εμείς το πάθαμε.

Εκείνη την ημέρα ήταν η σειρά μου να πλύνω τα πιάτα. Μπαίνοντας στο ''γκιλέρι'' να πάρω το σαπούνι να κάνω τη δουλειά μου, τι να ιδώ. Η ξαδέρφη της ''θειάς'' που μας μαγείρεψε είχε τρίψει στον τρίφτη το σαπούνι αντί για μυζήθρα και τόριξε στις χυλοπίτες. Όσο για τη μυζήθρα τη σελέμισε ( τη βούτιξε) βέβαια.

Όλη την ημέρα τρέχαμε ο ένας μετά τον άλλο και δεν φτάναμε, από απόπατο σε κήπο και αντίστροφα...

Αυτά και άλλα πολλά, από την αξέχαστη ζωή στα ...Λαγκαδάτσια!.

(ΧΙΜ)