(Αναδημοσίευση από το face book)
Παιδί στο καρότσι του σούπερ μάρκετ. Περίπου πέντε χρονών. Σκυμμένο πάνω από ένα κινητό, χαζεύει βίντεο στο YouTube. Σταματούν για ένα σνακ με τη μαμά του. Σηκώνει για λίγο το κεφάλι. Θέλει ντόνατ· η μαμά προτείνει χυμό. Πέφτει ένα μικρό… «ματς», κατά τη διάρκεια του οποίου η υπάλληλος που τους εξυπηρετεί και όσοι είμαστε πίσω τους, περιμένουμε τα αποτελέσματα. Πήρε ώρα αλλά τελικά κατέληξαν σε συμφωνία. Θα πάρουν και τα δύο, αλλά πρώτα ο μικρός θα πιει τον χυμό. Ξανασκύβει το κεφάλι. Η μαμά σπρώχνει το καρότσι -μάλλον ικανοποιημένη που έκανε ένα μικρό «τσεκ» στα της υγιεινής διατροφής-και του δίνει το καλαμάκι για να πιει, ενώ εκείνος συνεχίζει να κοιτά την οθόνη.
Λίγο αργότερα στο ταμείο, άλλο παιδί στο καρότσι. Μικρότερο. Γκρινιάζει έντονα γιατί θέλει κάτι να αγοράσει. Κρατάει 2 αυτοκινητάκια. Η μαμά του εξηγεί πως δεν γίνεται να πάρουν πάλι από δαύτα! «Έχει γεμίσει το σπίτι». Η ταμίας προσπαθεί να βοηθήσει: «Αχ, σήμερα δεν τα πουλάμε αυτά, αύριο πάλι»! Το παιδί πετάει το ένα αυτοκινητάκι προς το μέρος της. Η μαμά την ευχαριστεί για την προσπάθεια χωρίς να δείχνει ιδιαίτερη ανησυχία για το ότι παραλίγο να τη βρει στο δόξα πατρί το αμαξάκι και με ύφος παραίτησης της λέει «ξέρετε, είναι σε αυτή τη φάση που θέλει να κάνει ό,τι θέλει…». Με τα πολλά, αφήνουν το ένα παιχνίδι (αυτό που είχε εκτοξευτεί στην ταμία) γιατί το αγοράκι πείθεται με τη δικαιολογία ότι «δεν φτάνουν τα χρήματα».«Σε ευχαριστώ πολύ που είσαι συνεργάσιμος, μπράβο», του λέει τελικά η μαμά !!!!!
Και την ίδια στιγμή, γύρω μας, συμβαίνουν πράγματα που μας παγώνουν. Ότι το «κάνω ό,τι θέλω», το «δεν ακούω», το «δεν με αφορά ο άλλος» δεν είναι απλώς φάσεις. Είναι μοτίβα που, αν δεν βρουν αντίσταση, αν δεν συναντήσουν όρια, μεγαλώνουν μαζί με τα παιδιά. Και κάποια στιγμή ξεφεύγουν από το καρότσι του σούπερ μάρκετ και βγαίνουν στον κόσμο.
Μπορεί να υπερβάλλω συνδέοντας αυτές τις μικρές σκηνές με όσα ακούμε στην ειδησεογραφία των ημερών. Μπορεί να είναι άδικο, ίσως και βιαστικό. Αλλά δεν μπορώ να μην σκέφτομαι πως τα όρια δεν μπορούν να μπουν ξαφνικά κάπου…αργότερα. Χτίζονται σιγά σιγά σε μικρές καθημερινές στιγμές, στα «όχι» που αντέχουμε να τηρήσουμε, στις ματαιώσεις που βοηθάμε τα παιδιά να διαχειριστούν, στη θέση που δίνουμε στους γύρω μας.
(ΧΙΜ)
