Χ. Ι. Μαραγκός
Διαβάζοντας ένας πατριώτης τον τίτλο του άρθρου μου, θα απορήσει ίσως, αφού είναι γνωστό ότι στο χωριό μας δεν καλλιεργούνται πλέον αμπέλια.
Αφορμή για να γράψω αυτό το μικρό άρθρο, μου έδωσε η παρακάτω φωτογραφία (στο face book) του πατριώτη μας από τους Αράπηδες Γ. Γεωργακόπουλου, ο οποίος φαίνεται πως καλλιέργησε το αμπέλι του και τρύγησε!
 |
Γεώργιος Δ. Βέργος
Πριν μερικές μέρες, ανήμερα του Αγίου Γεωργίου, μου τηλεφώνησε ο πατριώτης γιατρός Γιάννης Δημόπουλος (καθηγητής καρδιολογίας-παθολογίας) να μου ευχηθεί για τη γιορτή μου. Είπαμε διάφορα για το χωριό και τους πατριώτες, γελάσαμε και μου πρότεινε να γράψω κάτι για τους δασκάλους, που δίδαξαν στο σχολείο του χωριού. Με ευκολία και εγώ του απάντησα πως έχω γράψει για τους δασκάλους και γενικά έχουν γραφτεί αρκετά άρθρα με αυτό το θέμα στην ιστοσελίδα του χωριού servou.gr
Μου ανταπάντησε τότε και αυτός πως όσα και να γραφτούν για τους δασκάλους του χωριού μας, που μας μάθανε γράμματα και μας κάνανε καλούς ανθρώπους, είναι λίγα (…καλό είναι, άλλωστε, να θυμόμαστε και τα λόγια του Μεγάλου Αλεξάνδρου για το δάσκαλό του Αριστοτέλη:
στους γονείς μου οφείλω το ζειν, στους δασκάλους μου το ευ ζειν.
Η «παρακμή» ενός θαυμαστού επιτεύγματος
των κατοίκων του χωριού Σέρβου Αρκαδίας.
Γράφει ο συνεργάτης μας Βασίλειος Κων/ντή Σχίζας.
Μέλος της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών.
 |
|
Χωριό Σέρβου Αρκαδίας. Ανατολικό τμήμα με το επιβλητικό του σχολείο. |
«Α γ α π ά τ ε τ ο Σ χ ο λ ε ί ο ν».
Αυτή την επιγραφή ατένιζαν οι μαθητές τού σύγχρονου (τότε), νεόδμητου Δημοτικού σχολείου στο χωριό Σέρβου Γορτυνίας, η οποία ήταν «μόνιμη επικεφαλίδα» στο ύψος, πάνω από τούς επιτοίχιους μεγάλους καλαίσθητους πράσινους πίνακες στις αίθουσες διδασκαλίας.
Με την Ιστοσελίδα μας αυτή επιδιώκουμε να έχουμε μια σύγχρονη και άμεση επικοινωνία με τους συμπατριώτες μας Σερβαίους, όπου γης, καθώς και με τους πολλούς και αγαπητούς φίλους του χωριού μας.
Σας ευχόμαστε καλή περιήγηση.
Θ. Γ. Τρουπή
Το αμπέλι και το κρασί αποτελεί μέρος της πανάρχαιης ιστορικής και πολιτιστικής ελληνικής κληρονομιάς. Είναι βέβαιο πως ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε για τη διατροφή του τα σταφύλια, από την εποχή του ορείχαλκου. Μετά τον κατακλυσμό, ο Νώε -λέει η Παλαιά Διαθήκη-, φύτεψε αμπέλι.
Στην Ομηρική εποχή η αμπελουργία ήταν πολύ ανεπτυγμένη, και ο Οδυσσέας χρησιμοποίησε το ξακουστό κρασί της Θράκης, για να μεθύσει τον Πολύφημο.
ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ
Η εγκατάληψη των τραυματιών στη μάχη του Αλή Βεράν*
Αποφάσισα ν’ ασχοληθώ με την μάχη του Αλή Βεράν πριν λίγα χρόνια όταν διάβασα το βιβλίο του Πέτρου Αποστολίδη «Oσα θυμάμαι»[1]. Πρόκειται για μία συγκλονιστική μαρτυρία των τελευταίων στιγμών της Μικρασιατικής καταστροφής και της μαρτυρικής διαβιώσεως των Ελλήνων αιχμαλώτων στα άθλια τουρκικά στρατόπεδα. Ο έφεδρος ανθυπίατρος, Π. Αποστολίδης, ιατρός του 2ου Τάγματος του 2ου Συντάγματος της ΧΙΙΙ Μεραρχίας έζησε από κοντά την ανθρωποσφαγή του Αλή Βεράν συνελήφθη αιχμάλωτος μαζί με τα υπολείμματα της ομάδος Τρικούπη και στο διάστημα της αιχμαλωσίας του οι Τούρκοι τον χρησιμοποίησαν ως γιατρό στο στρατόπεδο αιχμαλώτων του Ουσιάκ και, κατά καιρούς, σε εκείνα της Φιλαδέλφειας (Αλά Σεχήρ) και του Αφιόν. Οι περιγραφές του για την μάχη του Αλή Βεράν είναι εντυπωσιακές και ταιριάζουν πολύ με τις επίσημες εκθέσεις πεπραγμένων των μονάδων που τηρούνται στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού(ΔΙΣ).
Ιερός Ναός Αγίου Νεκταρίου και Αγίας Βαρβάρας
Εκατόν πενήντα μέτρα νοτιοανατολικά του Αγίου Κωνσταντίνου
(ναού που υπήρχε πάνω από το σημερινό δρόμο, στην περιοχή Ήθι),
στην αρχή, στην βάση της διαμορφωμένης αντηρίδας "Τράν' Αλώνι", σε μιά εξαιρετική θέση, στην ράχη του βουνού σε υψόμετρο 1100 μέτρα,
πρόσφατα, το 1986, ο Γεώργιος Παπαγεωργίου, ανήγειρεν «ιδίοις εξόδοις»,
τον ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου και της Αγίας Βαρβάρας,
«εις δόξαν Θεού ».
Χρήστου Αθ. Μαραγκού
"..πρόκειται για μικρό τμήμα ψηφιδωτού.
Εκτιμούμε ότι ανήκει σε ψηφιδωτό δάπεδο και χρονολογείται στους Παλαιοχριστιανικούς χρόνους.
'Ισως προέρχεται από τον παλαιό ναό του Αγίου Ανδρέα, στη θέση του οποίου κτίστηκε κατά τον 20ο αιώνα νεότερος ομώνυμος ναός..".
(Από σημειώσεις του αείμνηστου γιατρού Ι. Δ. Δημόπουλου. Δημοσιεύθηκε στο 85ο φ. του Αρτοζήνου).
Ιούλιος προς Αύγουστο 1899. Χαρές και γλέντι τριήμερο στο χωριό Σέρβου. Ο Μαστρο-Δημήτρης Σχίζας, ένας από τους 15-20 πρωτομαστόρους του χωριού -που ο καθένας τους ήταν η μάνα του μπουλουκιού ή της κομπανίας για τα ταξίδια τα μαστορικά- πάντρευε τον πρωτογιό του Νικόλα, τον κυρ Δάσκαλο με την κόρη του παπα-Θόδωρου από τα Ζουλάτικα (Αετορράχη), που για να γίνει δάσκαλος είχε τούτο το ιστορικό.
|
 |
||||||||||||||||||
 |
 |
||||||||||||||||||
Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 43 επισκέπτες και κανένα μέλος
