Η «παρακμή» ενός θαυμαστού επιτεύγματος

των κατοίκων του χωριού Σέρβου Αρκαδίας.  

Γράφει ο συνεργάτης μας Βασίλειος Κων/ντή Σχίζας.

                                              Μέλος της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών.

Χωριό Σέρβου Αρκαδίας.  Ανατολικό τμήμα με το επιβλητικό του  σχολείο.

«Α γ α π ά τ ε   τ ο   Σ χ ο λ ε ί ο ν».  

Αυτή την επιγραφή ατένιζαν οι μαθητές τού  σύγχρονου (τότε), νεόδμητου    Δημοτικού σχολείου στο χωριό Σέρβου Γορτυνίας,  η οποία ήταν  «μόνιμη επικεφαλίδα» στο ύψος, πάνω από τούς επιτοίχιους  μεγάλους  καλαίσθητους  πράσινους πίνακες στις αίθουσες διδασκαλίας.

     Γεώργιος Δ. Βέργος                      

 Πριν μερικές μέρες, ανήμερα του Αγίου Γεωργίου,  μου τηλεφώνησε ο πατριώτης γιατρός Γιάννης Δημόπουλος (καθηγητής καρδιολογίας-παθολογίας) να μου ευχηθεί για τη γιορτή μου. Είπαμε διάφορα για το χωριό και τους πατριώτες, γελάσαμε και μου πρότεινε να γράψω κάτι για τους δασκάλους, που δίδαξαν στο σχολείο του χωριού. Με ευκολία και εγώ  του απάντησα  πως  έχω γράψει για τους δασκάλους και γενικά έχουν γραφτεί αρκετά άρθρα με αυτό το θέμα στην ιστοσελίδα του χωριού servou.gr  

Μου ανταπάντησε  τότε και αυτός πως όσα και να γραφτούν για τους δασκάλους του χωριού μας, που μας μάθανε γράμματα και μας κάνανε καλούς ανθρώπους, είναι  λίγα (…καλό είναι, άλλωστε,  να θυμόμαστε  και τα λόγια του Μεγάλου Αλεξάνδρου για το δάσκαλό του Αριστοτέλη:

στους γονείς μου οφείλω το ζειν, στους  δασκάλους μου το ευ ζειν. 

          Πρόσφατα στο καφενείο του χωριού έγινε συζήτηση για την ανάγκη συντήρησης του Δημοτικού σχολείου, με τον πρόεδρο κ. Γιάννη Ρουσιά να περιγράφει τις επισκευαστικές ανάγκες που έχει.

Με το ερέθισμα αυτό αναπόλησα στο χρόνο και συγκεκριμένα στα μαθητικά μου χρόνια στο Δημοτικό σχολείο.Μάθημα κάναμε στο παλιό σχολείο, όπου σήμερα στεγάζεται το κοινοτικό ιατρείο.

Γεωργίου Δ. Βέργου

Στα μαύρα και δύσκολα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου είχα την τύχη να εγγραφώ στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού μας και στη συνέχεια στο Γυμνάσιο Λαγκαδίων. Eίμαι γεννημένος το 1937 και το έτος 1943 γράφτηκα στην πρώτη τάξη του δημοτικού με δάσκαλο τον αείμνηστο Χρ. Δάρα.  Μόνο τρεις ημέρες έμεινα στην πρώτη τάξη, γιατί την τέταρτη με «προβίβασε» στη δευτέρα τάξη διότι ...ήξερα να διαβάζω όλο το βιβλίο της πρώτης. Για καλή μου τύχη, ο πατέρας μου είχε αγοράσει το βιβλίο από την προηγούμενη χρονιά. Στη δευτέρα τάξη δάσκαλός μου ήταν ο κ. Βασ. Δάρας.

.Γ. Δ. Βέργου.

Σε πρόσφατο άρθρο μου περιέγραψα πως τέλειωσα το δημοτικό σχολείο στο χωριό μας Σέρβου, στα πέτρινα εκείνα χρόνια της Γερμανο-Ιταλικής κατοχής και του εμφυλίου πολέμου.

Υπογράμμισα το πόσο δραματικές ήταν τότε οι συνθήκες στο χωριό (χειρότερα ασφαλώς στις πόλεις, που πέθαιναν οι άνθρωποι από την πείνα), όχι μόνο στο πως να εκπαιδευτεί ένα παιδί στο σχολείο, αλλά και στο πως να επιβιώσει μια οικογένεια.

Η καταιγίδα αυτή κράτησε 9 ολόκληρα χρόνια (σε όλη τη χώρα), και μετά άρχισε πάλι σιγά-σιγά η ζωή να ξαναβρίσκει κάποιο ρυθμό κανονικότητας, στα ερείπια που άφησαν πίσω τους οι δύο αυτές συμφορές.