Ζωοδόχος Πηγή. Εικονογραφία 15ου αιώνα κρητικού τύπου, του μεγάλου ζωγράφου Άγγελου. Βρίσκεται στη μονή Οδηγήτριας, της Μητρόπολης Γορτύνης και Αρκαδίας της Κρήτης. Σε σχετικό κείμενο αναφέρεται. "...είναι χαρακτηριστική η εξαιρετική κινητική στάση του Χριστού, με τις διαδοχικές αντικινήσεις του σώματος, ενώ η μορφή της Παναγίας αντιπτοσωπεύει μια ιδανική γυναικεία ομορφιά..."

Γιορτάστηκε και φέτος στο χωριό μας η "Παρασκευή της Λαμπρής", ήμέρα που είναι αφιερωμένη στη Ζωοδόχο Πηγή, το όνομα της οποίας φέρει ένας από τους δύο Ναούς του χωριού μας.

 Πολλοί συγχωριανοί (πάνω από πενήντα) προσήλθαν το πρωί στην εκκλησία και παρακολούθησαν την θεία λειτουργία, που έγινε από τον πρωτοπρεσβύτερο ιερέα του χωριού μας Σωτήριο Χούσο. Μετά το πέρας της λειτουργίας έγινε περιφορά της εικόνας, με τη συνοδεία των πιστών.

Τα παλιότερα χρόνια (πριν το 1960) γινόταν "τρικούβερτο" πανηγύρι στο χωριό την ημέρα αυτή, με όργανα, φαγητά κλπ., στην πλατεία της κάτω εκκλησιάς (Κοίμησης Θεοτόκου).

O εορτάζον Ναός της Ζωοδόχου Πηγής, που έχει χαρακτηρισθεί από την Αρχαιολογική Υπηρεσία "διατηρητέο μνημείο", έχει κτισθεί το 1872 από τον Δημήτριο Φ. Δάρα.

Αν υπολογιστεί πως στην ίδια  θέση είχε χτιστεί μικρότερος Ναός από τον προπάππο του ιδρυτή (περίπου εκατό χρόνια πριν), προκύπτει πως  η εκκλησία αυτή λειτουργεί στο χωριό για δυόμισι σχεδόν αιώνες. 

Σέρβου 2025.  Εορτασμός Πάσχα και Ζωοδόχου Πηγής.

Ο εορτασμός του Πάσχα το 2025, σε όλη την ελληνική  επικράτεια, ήταν εξαιρετικός  αφού ο καιρός  ήταν σχεδόν καλοκαιρινός.

Έτσι και στο δικό μας χωριό, πολλοί πατριώτες  επέλεξαν να εορτάσουν την Ανάσταση του Κυρίου,  στο χωριό που γεννήθηκαν οι ίδιοι ή οι πρόγονοί τους. 

Ο Σύνδεσμος  οργάνωσε την εκδήλωσή του ανήμερα του Πάσχα, στην πλατεία της «Ράχης», μπροστά από την είσοδο του Πολιτιστικού Κέντρου. 

Πάντως, πολλοί πατριώτες που πήγαν στο χωριό για το Πάσχα, επέλεξαν το σπίτι τους, με συγγενείς και φίλους,  να εορτάσουν  το μοναδικό αυτό γεγονός.  

Στη λειτουργία για την Ανάσταση οι πατριώτες ξεπερνούσαν τους εκατό.

Αναμνήσεις από τον εορτασμό του Πάσχα στο χωριό, στις δεκαετίες 1950 και 1960.

Γεώργιος Δ. Βέργος

Δυο-τρεις μέρες πριν την Κυριακή των Βαΐων, όσοι είχαν παντρευτεί στο χωριό τη χρονιά που πέρασε (από Πάσχα σε Πάσχα), πήγαιναν και μάζευαν βάγια, σε κάποια βράχια του χωριού.

Οι γυναίκες την κουβαλούσαν ζαλιά στο χωριό και το Σάββατο του Λαζάρου την πήγαιναν στην εκκλησία, όπου μαζί με τον παπά την έκοβαν σε μικρά κομματάκια.

Την επόμενη μέρα, Κυριακή των Βαΐων, μετά τη λήξη της λειτουργίας, ο παπάς έδινε από ένα κομματάκι (μαζί με το αντίδωρο) σε κάθε πιστό. Το βράδυ της Κυριακής γινόταν η ακολουθία του Νυμφίου, που την παρακολουθούσαν όλα σχεδόν τα παιδιά και πολλές γυναίκες.

Τελειώνοντας καταχείμωνο οι γιορτές της αποκριάς, όλοι οι παριστάμενοι και συμμετέχοντες, δώσαμε ένα αποχαιρετιστήριο όρκο για την συνάντηση μας το Μεγαλοβδόμαδο, στο χωριό.

Η επιτυχής έκβαση του «Ελαφηβολίωνα» μας γέμισε προσδοκία για τις γιορτές του Πάσχα στο χωριό. Οι ζωηρές και νωπές αναμνήσεις, γινήκανε οι κινητήριες δυνάμεις, συνεπικουρούμενες από την μεγάλη προσμονή για τις Άγιες Ημέρες.

Ο καιρός περνά και μας προσπερνά αν δεν πορευόμαστε με τις επιθυμίες μας και με την προσπάθεια για υλοποίησή τους στο μέγιστο βαθμό των δυνατοτήτων μας. Πέρασαν λοιπόν οι μέρες και πορευθήκαμε στο εαρινό ηλιοστάσιο, που η πίστη μας θέλει να τοποθετεί τη μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης και εμείς ενθυμούμαστε τον ποιητή,

«Χειμωνιάτικος αέρας τώρα και άγριος δεν σφυρίζει

κι’ ο ανοιξιάτικος κοίτα, ουρανός ντύθηκε στα γαλάζια»

[Διονύσιος Σολωμός] 

Φανής Παναγοπούλου-Μάνου.

  Όταν ήρθαμε στην Αθήνα στη δεκαετία του 1950, νοσταλγούσα για αρκετά χρόνια να κάνω ΠΑΣΧΑ στο χωριό.

Πέρασαν 30 χρόνια για να το καταφέρω. Το είχα σαν απωθημένο και πίστευα πως και μετά τόσα χρόνια, θα ζούσα το Πάσχα των παιδικών μου χρόνων.

Φυσικά διαψεύστηκα οικτρά.  Τα τελευταία χρόνια συνηθίζουμε να κάνουμε Πάσχα στο χωριό, δυστυχώς όμως κάθε χρόνο μου λέει και κάτι λιγότερο. Ίσως φταίει και η ηλικία που τα βλέπω κάπως έτσι, με το μάτι δηλαδή ενός  "αδιάφορου θεατή".

Φέτος το φέραμε από δω, το φέραμε από κει, να πάμε, να μην πάμε, καταλήξαμε τελικά να πάμε.

Θανάση Γκούτη.

Από το σακούλι της θύμησης μου, θα ανασύρω το βίωμα "Πάσχα στο χωριό", σε σύγκριση του σήμερα με το άλλοτε και μάλιστα της δεκαετίας του ’60, όταν άρχισε η μεγάλη εσωτερική μετανάστευση των συγχωριανών μας προς τα Αστικά Κέντρα και ιδιαιτέρως προς την Αθήνα.

Κατά την εν λόγω δεκαετία και λίγο αργότερα, μέχρι το ΄75, διεγράφη η πληθυσμιακή παρακμή του χωριού και μαζί της έφθιναν η ένταση, η διάρκεια και το περιεχόμενο των εορτών (θρησκευτικών και ονομαστικών), των εθίμων (αποκριές-μπούλες), των κοινωνικών εκδηλώσεων από οργανωμένους φορείς (Σχολείο-σχολικές εορτές), των συνεργασιών αλληλοβοήθειας (ξελάσεις) κ.ά.

Ίσως, με τα επί μέρους αυτά θέματα και τις επιπτώσεις της απαξίωσής τους στην ψυχολογία μας και τα ενδιαφέροντά μας, λόγω μετάβασης από την αγροτική στην αστική ανέλιξη της κοινωνίας, για μας που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στο χωριό, ασχοληθούμε μελλοντικά.

Το Πάσχα εκείνη την δεκαετία, που εγώ βίωνα ενδεχομένως και κατά τα προηγούμενα χρόνια, όπως εκ παραδόσεως έχουμε πληροφορηθεί είχε πολυμορφικό χαρακτήρα, με γνωρίσματα θρησκευτικά, οικονομικά, κοινωνιολογικά, επικοινωνιακά, δημογραφικά κ.λ.π.