
Με την Ιστοσελίδα μας αυτή επιδιώκουμε να έχουμε μια σύγχρονη και άμεση επικοινωνία με τους συμπατριώτες μας Σερβαίους, όπου γης, καθώς και με τους πολλούς και αγαπητούς φίλους του χωριού μας.
Σας ευχόμαστε καλή περιήγηση.
Η γιορτή των Φώτων είναι μια από τις μεγαλύτερες της Χριστιανοσύνης. Ο εορτασμός άρχιζε από την ημέρα της Πρωτάγιασης. Οι νοικοκυρές από πολύ πρωί ετοίμαζαν τα σπίτια, και πέταγαν τη στάχτη από τα τζάκια, λιβάνιζαν και περίμεναν τον Παπα-Αναστάση που επισκεπτόταν όλα τα σπίτια του χωριού
φέροντας μαζί του το ειδικό δοχείο (είδος μικρής τέσας) με τον Αγιασμό και το Σταυρό όπου έψαλλε το «‘Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε…», αγιάζοντας με ραντισμό πρώτα τα εικονίσματα και ακολουθούσε ο αγιασμός του σπιτιού και των ενοίκων. Οι νοικοκυρές αφού ασπάζονταν το Σταυρό, φίλευαν τον παπά με τσίπουρο η κρασί δίνοντας και μικρό χαρτονόμισμα, η αβγά η καρύδια που τα τοποθετούσαν στο μικρό καλαθάκι που κρατούσε το μικρό παιδί, βοηθός του ιερέα.
![]() |
| Δυτική και Νότια πλευρά του Ναού. Είσοδος επισκεπτών. |
Εκατόν πενήντα μέτρα ανατολικά της Τρανής Βρύσης, στη βόρεια παρυφή ενός γραφικού πλατώματος, βρίσκεται ο Ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
Επιμήκης Ναός, μικρών διαστάσεων, έχει κτισθεί εν μέρει επί των ερειπίων παλαιοτέρου Ναού που υπήρχε σ' αυτή την θέση.
Στην αχιβάδα και στην βόρεια πλευρά του παλαιότερα μέχρι το 1945, υπήρχε τμήμα τοίχου μικρού ύψους το οποίο περιέβαλλε τον Ναό και τα υλικά του ήσαν πωρόλιθοι μεγάλων σχετικά διαστάσεων.
Ηλία Θ. Χειμώνα (1945-2010) Ιατρού καρδιολόγου, υποπτεράρχου.
Παραμονή των Χριστουγέννων. Το σχολείο είναι κλειστό για τις διακοπές, αλλά η μάνα με ξύπνησε πρωί, όπως της είχα ζητήσει από το προηγούμενο βράδυ. Έπρεπε με τον ξάδερφό μου το Γιάννη να προλάβουμε να πούμε τα κάλαντα, πριν από τα άλλα παιδιά του χωριού μας. Αν αργήσουμε υπάρχει ο κίνδυνος να μας πουν οι νοικοκυρές.
"τα παν άλλοι", όταν θα ρωτήσουμε "να τα πούμε;". Και αν ακόμη μας απαντούσαν
Από το ιστολόγιο του Ι. Στ. Βέργου.
Τι λέτε, φύγανε τα καρκαντζέλια; Λακίξανε;...
Θα γλιτώσουμε και φέτος;
Οι καλικάντζαροι είναι, σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση, τα δύσμορφα δαιμόνια που ζουν στα έγκατα της Γης και εμφανίζονται στην επιφάνειά της κατά τη διάρκεια των εορτών, από τα Χριστούγεννα έως τα Φώτα..
Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση οι καλικάντζαροι επισκέπτονται τη Γη για 12 μέρες το χρόνο. Όλη την άλλη χρονιά προσπαθούν να πριονίσουν τον κορμό του δέντρου που στηρίζει τη Γη, έργο που το εγκαταλείπουν μόλις φτάσουν τα Χριστούγεννα, αφήνοντας το μεσοκομμένο δέντρο να πέσει μόνο του, για να ανέβουν στη Γη και να δυσκολέψουν τη ζωή των ανθρώπων.
Η Διαμαντολένη ήταν πρώτη ξαδέλφη του πατέρα μου. Η μάνα της και ο παππούλης μου ο γερο-Βασίλης αδέλφια.
Το μεγαλύτερό της παιδί, ο Νίκος, ήταν γανωματής και γάνωνε στο υπόγειο του σπιτιού τους. Ήταν λεπτός, ψηλός, μελαχροινός και σβέλτος. Έπεσε μαχόμενος τους Ούνους του βορά στο Μάλεμε, στην Κρήτη, το Μάη του 1941.
Ηλία Χειμώνα, υποπτεράρχου, ιατρού καρδιολόγου (1945-2010)
Εκείνα τα χρόνια οι γυναίκες κάνανε πολλά παιδιά στο χωριό. «Όσα έδινε ο Θεός». Αντισυλληπτικό χάπι δεν υπήρχε ούτε και προφυλακτικά. Συνεπώς η αντισύλληψη δεν ήταν εύκολη. Βέβαια αυτό ήταν σωτήριο για την ανανέωση του πληθυσμού, γιατί τότε η βρεφική και η παιδική θνησιμότητα ήταν ιδιαίτερα υψηλή.
Μερικές γυναίκες γεννούσαν δέκα ή και περισσότερα παιδιά, από τα οποία επιζούσαν μόνο τα πέντε ή καμιά φορά και μόνο τα δύο. Η έγκυος γυναίκα δούλευε στα χωράφια και στο σπίτι μέχρι την προχωρημένη εγκυμοσύνη. Δεν ήταν σπάνιο η γυναίκα να φύγει από το χωράφι όταν άρχιζαν οι πόνοι της γέννας.