Θ. Γ. Τρουπή (Γκράβαρη)

Το δεκαπενταύγουστο αγναντεύοντας το Αραχωβίτικο βουνό από τη Ράχη, θυμήθηκα μια μέρα που πήγαμε να σπείρουμε το χωράφι μας στην τοποθεσία "Κοπρισιές" στην Αράχωβα τον Οκτώβρη του 1957, ακολουθώντας τους γονείς μου γιατί το Γυμνάσιο είχε κλείσει για μια βδομάδα λόγω της Ασιατικής γρίπης. 

Αυτή την θύμησή μου θα προσπαθήσω να περιγράψω που πιστεύω να γίνει η αφορμή συνομήλικοι ή και μεγαλύτεροί μου πατριώτες να θυμηθούν δικές τους ιστορίες. 

Στην εφημερίδα Γορτυνία, στο φύλλο Οκτωβρίου, γράφει ο πατριώτης Ν. Γ. Π.

-Η λειτουργία στο εξωκλήσι του Αγ. Ιω. Προδρόμου (είσοδος χωριού) έγινε στις 30/9ου
-Από 1ης Σεπτεμβρίου εγκαταστάθηκε στο χωριό αγροτικός γιατρός.
-Εσπερινός από τον Πρωτοσύγκελο της Ι.Μ. π. Ιάκωβο Κανάκη τελέστηκε στο εξωκλήσι του Αγίου Νεκταρίου στις 2/9ου. Αρχιερατική θεία λειτουργία με αρτοκλασία τελέστηκε στις 3/9ου στο ίδιο εξωκλήσι και όλοι οι κάτοικοι εκκλησιάστηκαν. Ο Σεβ. κ.κ. Ιερεμίας συγκίνησε το εκκλησίασμα με το κήρυγμά του. Ιδιαίτερα συγκινήθηκαν διότι ο Σεβ/τος έκαμε στου Σέρβου την πρώτη Θ. Λειτουργία μετά το πρόβλημα υγείας που είχε. Ο κτήτορας του Ι. Ναού κ. Γ. Χ. Παπαγεωργίου, όπως κάθε χρόνο, είχε φροντίσει για όλα.

Με πατριώτες και επισκέπτες γέμισε το χωριό μας το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου, θυμίζοντας μέρες καλοκαιριού. Πολλοί από αυτούς απήλαυσαν μια βόλτα κάτω από το λαμπρό ήλιο στα σοκάκια του χωριού αλλά και δεν έχασαν την ευκαιρία να χαρούν το πλούσιο φυσικό περιβάλλον που το περιβάλει.

Κάποιοι προτίμησαν το καφενείο και την «αγαπημένη» τους Δηλωτή, άλλοι πάλι ξεκινώντας από το χωριό και φτάνοντας σε σημαντικούς γειτονικούς προορισμούς, θέλησαν να αναδείξουν και να παρουσιάσουν στους φιλοξενούμενους τους τη μαγεία της ορεινής Γορτυνίας.

Όλοι όμως έδειχναν εξίσου ικανοποιημένοι αφήνοντας πίσω το χωριό και επιστρέφοντας στον τόπο διαμονής τους, ευχόμενοι «να μα ’στε καλά, και του χρόνου»! Ας δούμε όμως το χρονικό και το τι συνέβη τις μέρες αυτές.

Του Βασίλη Κων/ντή Σχίζα

Τις  πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες τα χωριά της ορεινής Γορτυνίας έσφυζαν από ζωή.

Στου Σέρβου η καμπάνα της Κάτω – Εκκλησιάς βάρα(η)γε πρωί και απόγευμα για 170 τόσα δασκαλόπουλα, που στις εθνικές γιορτές με τις παραδοσιακές φορεσιές τους έκαναν παρέλαση στον κεντρικό δρόμο, στην αγορά και τραγουδούσαν πατριωτικά τραγούδια όπως:

Έχω μια αδερφή, κουκλίτσα λυγερή
την λένε Βόρειο Ήπειρο την αγαπώ πολύ.

Οι δάσκαλοι εκτελούσαν οδηγίες του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και διάβαζαν  και το πατριωτικό μήνυμα του υπουργού, που κάθε χρόνο άρχιζε με τον ίδιο τρόπο:

«Ελληνόπαιδες. Προσατενίσατε την Ελληνικήν σημαίαν…».

Θ. Γ. Τρουπή

Το αμπέλι και το κρασί αποτελεί μέρος της πανάρχαιης ιστορικής και πολιτιστικής ελληνικής κληρονομιάς. Είναι βέβαιο πως ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε για τη διατροφή του τα σταφύλια, από την εποχή του ορείχαλκου. Μετά τον κατακλυσμό, ο Νώε -λέει η Παλαιά Διαθήκη-, φύτεψε αμπέλι. 

  Στην Ομηρική εποχή η αμπελουργία ήταν πολύ ανεπτυγμένη, και ο Οδυσσέας χρησιμοποίησε το ξακουστό κρασί της Θράκης, για να μεθύσει τον Πολύφημο.