Στά άδεια χωριά...

Σαν βλέπω πόρτες σφαλιστές και σπίτια ερειπωμένα,
τα παραθύρια τους κλειστά, σκαλιά χορταριασμένα...
θλίβομαι και ανησυχώ, γιατί σε λίγα χρόνια,
δεν θα 'ρχονται στ' άδεια χωριά, ούτε τα χελιδόνια.

Οι δρόμοι θα 'ναι έρημοι, στις γειτονιές σκοτάδια
και μοναχά φαντάσματα θα τριγυρνούν τα βράδια.
Αν αγαπάτε τα χωριά, πατριώτες μου, ξυπνάτε,
συχνά να τα επισκέπτεστε, να μην τα λησμονάτε.

Είν' η ερήμωση εδώ, τα πρώτα της σημάδια,
τη μαρτυράνε η σιωπή, τα πατρικά ρημάδια...

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη
(Ζώνη Αρκαδίας, 16/2/2018).


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.