Τελευταίος ασπασμός

.

To καλοκαίρι άρχισε με βαρύ πένθος για το χωριό μου, Σέρβου Γορτυνίας και για την ευρύτερη οικογένεια μου:

Χάσαμε μέσα σε τρεις εβδομάδες δυο νέες γυναίκες και συγγενείς, την ξαδέρφη μου Μαρία Κ. ΤρουπήΜαρία ήταν ανύπαντρη και την πήγαμε νύφη στον τάφο) και το χαμογελαστό κορίτσι, τη Στέλλα Π. Δημητροπούλου (Άφησε πίσω της δύο παιδιά και τον σύζυγό της).

 

 

Με βουβό πόνο τους αφιερώνω αυτές τις γραμμές που βγήκαν βαριά από την άκρη των δαχτύλων.

Ο Θεός ας τις πάρει στην αγκαλιά του και ας δώσει δύναμη σε όσους τις πονούν!



Ένα δάκρυ 
Που είναι να κυλήσει 
Δεν αφήνει να βλέφαρα να κλείσουν 

Είναι γιατί 
Αγαπημένες μορφές 
Παραδόθηκαν ες αεί στην αγκαλιά του Μορφέα 

Έχει θολώσει ο χρόνος
Στο τζάμι της αιωνιότητας κυλά μια σταγόνα προσμονής 
Πάνω στο αποτύπωμα των χειλιών αυτών που έφυγαν νωρίς....

ΔΕΥΤΕ ΤΕΛΕΥΤΑΊΟΝ ΑΣΠΑΣΜΟΝ...

.

EL. BURILLON

Ελένη Τρουπή-Bourillon 

Κάτω Αχαΐα, 18-7-2018

.

(χιμ)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.