Τελευταίος ασπασμός

.

To καλοκαίρι άρχισε με βαρύ πένθος για το χωριό μου, Σέρβου Γορτυνίας και για την ευρύτερη οικογένεια μου:

Χάσαμε μέσα σε τρεις εβδομάδες δυο νέες γυναίκες και συγγενείς, την ξαδέρφη μου Μαρία Κ. ΤρουπήΜαρία ήταν ανύπαντρη και την πήγαμε νύφη στον τάφο) και το χαμογελαστό κορίτσι, τη Στέλλα Π. Δημητροπούλου (Άφησε πίσω της δύο παιδιά και τον σύζυγό της).

 

 

Με βουβό πόνο τους αφιερώνω αυτές τις γραμμές που βγήκαν βαριά από την άκρη των δαχτύλων.

Ο Θεός ας τις πάρει στην αγκαλιά του και ας δώσει δύναμη σε όσους τις πονούν!



Ένα δάκρυ 
Που είναι να κυλήσει 
Δεν αφήνει να βλέφαρα να κλείσουν 

Είναι γιατί 
Αγαπημένες μορφές 
Παραδόθηκαν ες αεί στην αγκαλιά του Μορφέα 

Έχει θολώσει ο χρόνος
Στο τζάμι της αιωνιότητας κυλά μια σταγόνα προσμονής 
Πάνω στο αποτύπωμα των χειλιών αυτών που έφυγαν νωρίς....

ΔΕΥΤΕ ΤΕΛΕΥΤΑΊΟΝ ΑΣΠΑΣΜΟΝ...

.

EL. BURILLON

Ελένη Τρουπή-Bourillon 

Κάτω Αχαΐα, 18-7-2018

.

(χιμ)


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Το 1952 εκδηλώθηκε επιδημία τύφου στο χωριό. Οι υγειονομικές αρχές τότε θεώρησαν σαν αιτία της μόλυνσης τις κορύτες στις βρύσες και στα πλαίσια των έργων εξυγίανσης αντικατέστησαν τις καλαίσθητες πέτρινες πελεκητές κορύτες με ακαλαίσθητους μεταλλικούς σωλήνες. Δεν τους πέρασε από το μυαλό ότι το νερό θα μπορούσε να είχε μολυνθεί από το πέρασμά του κάτω από αυλές και σπίτια, αφού οι βρύσες ήταν σε σημείο χαμηλότερο από τα σπίτια. Το υδραγωγείο που έφερε καθαρό νερό από την Κοκκινόβρυση έγινε αργότερα, το 1959.