Ισόβια ποινή

 

 Μαρίας Παναγοπούλου

.

Μ΄έντυσαν
Τον χιτώνα της προσδοκίας,
Και καθήλωσαν
Με τις ελπίδες καρφιά
Τα μέλη μου
Στης καθημερινότητας το σταυρό,
Μέχρι τέλους. 
.
Μόνο,
Της καταδίκης μου την αιτία
Κύριε,
Παρέλειψαν να την γράψουν
Στην κεφαλή του σταυρού.

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.