Για την απόφαση

Της Μαρίας Παναγοπούλου (Από την ποιητική συλλογή "ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ", Αθήνα 1983)

Ναι, Κύριε.
Πρώτη στις φροντίδες σου
όταν μ' αγάπη απέραντη και σοφία
κατ’ εικόνα μ’ έκανες και ομοίωσίν σου,
ήταν ο Όφις!
Ο όφις
πλάι μου που έβαλες,
το βάρος της ενοχής των σφαλμάτων μου να σηκώνει.

Όμως
η ελπίδα στα λουλούδια σου,
στο φως,
στα παιδικά χαμόγελα,
στις φωλιές των χελιδονιών
και προπαντός,
στα περιστέρια που αποδήμησαν
στο πίσω στρώμα τ’ ουρανού σου,
 η Ελπίδα μέσα μου που φύτεψες
για την απόφαση της Απαλλαγής του,
λάθος σου είναι ή φάρσα- μεταξύ μας Κύριε-
που τη σκάρωσες για να διασκεδάζεις;

[Μη σκοτεινιάζεις που ρωτώ. Δεν φταίω.
Εκείνος με σκουντάει, Κύριε.
Ο Όφις…]

 (ΙΣΒ)


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.