Στάθηκε ο άνεμος
μακρυά...
Όρθια τα δέντρα πεθαμένα,
Η θάλασσα, έρημο σταχτιά,
και τα καράβια πετρωμένα. 

Ποιός τάχα τόσο μας μισεί;    
κι έτσι,
στυγνά μας θανατώνει;
Να φταίω εγώ; Αυτός; Εσύ;
Πέστε μου ποιοί ’ναι οι δολοφόνοι...

Φωνή από πουθενά καμμιά.
Στις φλέβες,
πάγωσε το αίμα,
Σφίγγα αντίκρυ μου η ερημιά,
μου βροντοφώναξε: «Τ ο  τ έ λ μ α»

Μα ως τ’ άκoυσα,
βαθειά μου ευθύς,
κάτι αργοσάλεψε... Εταράχθη...
Ποιός της άλήτισας ψυχής,
λέει πώς εγνώρισε τα βάθη;

(ΧΔ)

*************
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Το ανωτέρω ποίημα είναι της Μαρίας Παναγοπιούλου
Πρέπει να μπεί μαζί με τα άλλα της Μαρίας στη σχετική Κατηγορία.
ΧΔ
************