Σκοπιά. Μαρίας Παναγοπούλου.

 

Απότην ποιητική συλλογή  «ΒΟΥΡΚΩΜΕΝΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ», Αθήνα 1978.

 

Κι αν λένε το θεό σου Αλάχ,

Χριστό κι αν λένε το δικό μου,

οι μανάδες μας πικρό του πόνου,

όμοια βαθύ το βγάζουνε το «άχ».

 

Τι έχουμε εμείς να μοιραστούμε

παιδιά φτωχά της μάνας γης;

Εσύ στο Αρτζικτάν εργάτης,

κι εγώ στην Πάτρα ταξιτζής

 

Από μια κόκκινη καρδιά,

σε δυο κοτσίδες κρεμασμένη…

μια Χούλια θα σε περιμένει,

κι εμένα, μια ξανθή Ροδιά.

 

Τι έχουμε για να μισηθούμε;

Μεγάλη, και μας παίρνει η γη.

Εσένα στο Αρτζικτάν εργάτη,

στην Πάτρα εμένα ταξιτζή.

 

Η νύχτα υγρή και σκοτεινή,

από το κρύο θα πιαστούμε.

Έλα να την καταραστούμε,

αντάμα ετούτη τη στιγμή.

 

Τι μούφτεξες να σε σκοτώσω;

Θέλω να ζω! Κι εσύ να ζεις.

Εργάτης στο Αρτζικτάν να είσαι,

κι εγώ στην Πάτρα ταξιτζής.

 

(χιμ)

 

 

 

 

 

 


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Το Δημοτικό Σχολείο άρχισε να χτίζεται τον Αύγουστο του 1936. Επειδή τότε δεν πήγαινε αυτοκίνητο στου Σέρβου, τα τσιμέντα τα κουβάλησαν με μουλάρια από τα Λαγκάδια. Τις σιδερόβεργες όμως για την πλάκα, λόγω του μήκους τους και της φύσης του μονοπατιού δεν μπορούσαν να τις φορτώσουν στα ζώα και γι' αυτό τις κουβάλησαν οι Σερβαίοι στον ώμο από τα Λαγκάδια. Οι εργασίες σταμάτησαν λόγω του πολέμου και συνεχίστηκαν μετά το 1949. Οι αίθουσες του σχολείου άνοιξαν για τους μαθητές το 1954.