Δώσε μου το χεράκι σου να σφίξω, να ζεστάνω,
να σμίξω τη δροσούλα του στο μέτωπο μου επάνω.
Δώσε μου τ΄ απαλότατο, το κρινομαγουλάκι
τα χείλη μου για να αιστανθούν βελούδινο φιλάκι.
Δώσε μου τα μαλλάκια σου, χερουβική χαρά μου,
να τα χαϊδέψω τρυφερά για ολόστερνη φορά μου.
Κι' ω, πως ποθώ, πώς λαχταρώ, ν’ ακούσω ένα τραγούδι
γλυκύλαλο, πριν χωριστούμε, αγνό μου συ αγγελούδι.
Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.
