Τι και αν τα χρόνια περνούν και μεγαλώνουμε, την παιδική ψυχή και μνήμη δεν την σβήνει η γομολάστιχα του χρόνου, όσος καιρός και να περάσει.

Σήμερα, Πρωτομαγιά 2009, η σκέψη μου πήγε στις σχολικές εκδρομές που κάναμε τη δεκαετία 1950 - 60 στο χωριό, όταν στο δημοτικό σχολειό μαθαίναμε γράμματα γύρω στα 200 παιδιά τη χρονιά.

 Γιάννης Κ. Ρουσιάς, συνταξ. δάσκαλος 

Με τη γραφή μου αυτή θα προσπαθήσω να περιγράψω τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής των τσοπαναραίων, όπως τις έχω ακούσει από τους γονείς μου αλλά και από προσωπικά βιώματα.

Χ. Αθ. Μαραγκού, υποστρατήγου ε.α..

Μέσα στο χωριό, στην Πλατεία του, στον Βράχο, στα γύρω υψώματα, στις κορυφογραμμές, στις ραχούλες, στις πλαγιές, στα φαράγγια, έχουν κτισθεί ναοί και εξωκκλήσια που προκαλούν τον  θαυμασμό όλων μας.

Πολλές περιοχές, λόγω αδυναμίας προσδιορισμού της ακριβούς θέσεως των ναών, από τις καταστροφές και την διάβρωση του εδάφους εξ αιτίας των άσχημων καιρικών συνθηκών, αναφέρονται ως αγιωνύμια, όπως Αγιώργηδες, Αγιάννηδες, κ.τ.λ.

 Η ύπαρξη τόσων πολλών ναών και εξωκκλησίων, συνολικά είκοσι, αποκαλύπτει το βαθύτατο θρησκευτικό συναίσθημα των κατοίκων του χωριού μας Σέρβου.

του Χρ. Αθ. Μαραγκού υπoστρατήγου ε.α

“…… Καθώς την δευτέραν πρωί απερνώντας εν Σώμα από αυτούς, περίπου των χιλίων πεζών και ιππέων

εις το διάσελον της γριάς, και εκινήσαντες δια τα μέρη τούτα ήλθον εις το Λυκούρεσι

και συναντήθηκα με αυτούς εις του Σέρβου από κάτω,

με τους οποίους ετουφεκίσθημεν και όσον ημπορέσαμε τους αντισταθήκαμε

πέρνωντας τους περίπου των πέντε χιλιάδων προβάτων όπου είχαν παρμένα, μερικά αλογογελάδια,

εμποδίζοντας ακόμη και όσα άλλα εκ του πλησίον ημπορούσαν να πάρουν ……”