Στη μνήμη του Γιώργου Σταύρου Γκούτη

Παρά το ότι διανύουμε τις τελευταίες ημέρες της ανοίξεως και τα δένδρα στη φύση θάλλουν, το Γενεαλογικό δένδρο των Γκουταίων, φυλλορροεί, αφού στις 15 Ιουνίου 2026, άφησε τα εγκόσμια, για τα υπερκόσμια ή επέκεινα νου και νοήσεως, ο εκ πατρός, τρίτος εξάδελφός μου Γεώργιος Σταύρου Γκούτης.

Με το Γιώργο είχα καλή επαφή, ως εξ αίματος συγγενής, ιδίως, στα πριν 20 περίπου χρόνια, δηλ. πρίν την μεταφορά της επαγγελματικής του έδρας, στην οδό Δημοκρίτου 10 στο Κολωνάκι, εφάμιλλη (επαφή), εκείνης του πατέρα μου, με τον πατέρα του, «μπαρμπα Σταύρου» ,ως β΄ εξαδέλφων, η οποία σφραγίστηκε, στα δύσκολα χρόνια της κατοχής. Τότε έγινε παραχώρηση σε νομή και επικαρπία, στον πατέρα μου, των, εκ χρησικτησίας, κληρονομηθέντων αγροτεμαχίων (χωραφιών), στην τοποθεσία «Καραχασάνη ή Καρκασάνη», συνορίων, προς τα δικά μας, δια προφορικού λόγου, ελλείψει τίτλων ιδιοκτησίας και μηδέποτε αναιρεθέντος, αν και την περίοδο της κατοχής, πολλοί Σερβαίοι των Αθηνών, εν οις και η οικογένεια Σταύρου Γκούτη, επέστρεψαν, επί τι διάστημα χρονικό, στο χωριό.

Πανδρόσου 40, στο Μοναστηράκι, ήταν έδρα, για σχεδόν 50 χρόνια, του Παλαιοπωλείου-Αντικερί και εργαστηρίου κατασκευής και εμπορίας Εθνικών Ενδυμασιών (Φουστανέλες, Φέρμελες, καλτσοδέτες , στολές Αμαλίας, κοντογούνια, Τσαρούχια, Φέσια, τσεμπέρες, κλπ), με τις οποίες, για πολλά χρόνια, οι Σταύρος και Γεώργιος Γκούτης,έντυναν τους χορευτές και τις χορεύτριες, της Δόρας Στράτου,στο Θέατρο Φιλοπάππου,αλλά και άλλους ομίλους ελλήνων χορογράφων.

Στην Πανδρόσου 40, επίσης, ήταν το στέκι πολλών μελών του Συλλόγου Σερβαίων, αν θυμάμαι καλά και κάποια εποχή , ήταν μέλη του ΔΣ, οι συγγενείς μου, στην ίδια δε, ως παραπάνω οδό ανδρώθηκε, ως επαγγελματίας, ο Παναγής Ιωαν. Κλεισούρας (του Γιανέλλη), 3^ος εξάδελφός μου και αυτός,απο την μάνα του (αδελφή του μπαρμπα Σταύρου), που αργότερα έκανε δικό του μαγαζί,απέναντι απο των Γκουταίων.

‘Οταν ήμουν υπάλληλος,στην Εθνική Τράπεζα Μοναστηρακίου, κάθε εργάσιμη ημέρα, αλλά και Σαββατοκύριακα, πέρναγα από τους συγγενείς και είχαμε τόσα πολλά και ποικίλα θέματα να συζητήσουμε, για το χωριό, για τις οικογένειές μας, για την πολιτική, για το μέλλον.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, την χαρά που έκανε ο Γιώργος,όταν απέκτησα τα 2 αγόρια μου, γιατί δεν θα έσβηνε το Γκουταίικο επώνυμο, στο ορατό μέλλον και επιβεβαιώθηκε, αφού εκτός από τα παιδιά, έχω και 2 εγγόνια, αγόρια!

Θέλω επίσης να αναφέρω, ότι ο μπαρμπα Σταύρος, εκτός από λάτρης του χωριού, ήταν και καλός κυνηγός, και όταν την δεκαετία του ’80, έφτιαξε το σπίτι στο χωριό -ήταν το πρώτο σπίτι με ανεξάρτητα πολλά δωμάτια σε δυο επίπεδα- διέμενε μετά της θείας Παναγιωτίτσας, πολλούς μήνες εκεί, ούτε φαντάστηκε ποτέ ότι ο γυιός του Γιώργος, θα μεταβίβαζε το ακίνητο στην κυριότητα του χωριού μας.

Παρεμπιπτόντως να αναφέρω, ότι, στο παραπάνω ακίνητο εργολάβος ήταν ο αείμνηστος Πάνος Κουτσανδρέας, τον οπλισμό της πλάκας και των δοκών, είχε αναλάβει ο αείμνηστος Κων/νος Χρ. Μπόρας, τα μπετά δε ρίξαμε με τενεκέ επ ώμου, ο Ιωάννης Κ. Σχίζας-Πετρουλόγιαννης, ο αείμνηστος Μαρίνης Χαρ. Σκούρος, ο αείμνηστος Γιώργος Ηλ. Χρονόπουλος (Σκράπας) και ο υπογράφων τα αναφερόμενα, μαθητής ων του Γυμνασίου Λαγκαδίων και επειδή η ταράτσα ηταν μεγάλη, η κούραση μας ήταν απερίγραπτη.

Ο Γιώργος δεν ερχόταν συχνά στο χωριό,σε αντίθεση με τους γονείς και τις αδελφές του, γιατί είχε σπίτι στην Αστυπάλαια και μάλιστα ήταν επιφανής κάτοικος του νησιού, όπως επιφανής και πρόεδρος εχρημάτισε για πολλά χρόνια, στο Σωματείο Παλαιοπωλών-Αρχαιοπωλών Αθηνών καθώς και επίτιμος πρόεδρος αυτού. Οι δε παλαιοπώλες κατά την εξόδιο Ακολουθία,τον ετίμησαν δια της παρουσίας τους, όπως και τα άλλα συναφή σωματεία έργων Τέχνης.

Επίσης, επειδή ο ίδιος ήταν όμορφος και ευσταλής εύζωνας, ετιμήθη κατά την εκφορά του, με την παρουσία δύο Φουστανελοφόρων-Ευζώνων, εκ των φίλων του.

Προ δύο μηνών είχα πάει στην οδό Δημοκρίτου, να τα πούμε, να του κάνω έκπληξη, μετά από πολύ καιρό, που είχαμε να βρεθούμε, αλλά ατύχησα, γιατί ήδη είχε αποσυρθεί και όπως μου είπε ο απέναντι καταστηματάρχης, απο το δικό του, ο Γιώργος ήταν στο Νοσοκομείο και δεν ηταν καλά. Ηταν προδιαγεγραμμένο να μην τον ξαναδώ ζώντα και ανήμπορο, για να έχω στην μνήμη μου την εικόνα του ψηλού,ευθυτενούς και αγχίνου Γιώργου Στ. Γκούτη.