Και σύ που χάλασες τις φωλιές;

(Από σημειώσεις του αείμνηστου γιατρού Ι. Δημόπουλου. Δημοσιεύθηκε στο 95ο φ. του Αρτοζήνου).

Περνώντας ο δάσκαλος για να πάει να κτυπήσει την καμπάνα της Εκκλησίας για να πάμε στό σχολειό, καλη­μέριζε όλους, μικρούς και με­γάλους και μια μέρα είπε στην μάνα μου.

-Καλημέρα κυρά Δήμαινα: Αϊ. διαβάζει, γράφει ο Γιάν­νης, ή όλο παίζει;
-Κυρ-Νικόλα μου, είπε η μάνα μου, διαβά­ζει αλλά είναι ζωηρούτσικος και δεν τον αφήνουν τα παι­χνίδια. Μάλωσε τον λιγάκι, έ­τσι νάχεις δάσκαλε μου κάθε καλό.
-Έννοια σου και μη σεκλετίζεσαι, λέγει ο κυρ-Δάσκαλος. Έχω εγώ το νου μου. Θα γίνει καλός ο Γιάννης.
Εγώ δε τα κρυφάκουγα από το μικρό και χωρίς τζάμι πα­ράθυρο του πατρικού μου σπιτιού.
Μια μέρα όταν εσχολάγαμε με παίρνει κατά μέρος ο κυρ-Δάσκαλος και μου λέγει:

"Ά­κουσε Γιάννη, σε σένα έχω ε­μπιστοσύνη, κοίταξε καλά, ποιο παιδί -μαθητής- της γει­τονιάς σου από τη Ράχη και πέρα δεν κάθεται φρόνιμα ή δεν διαβάζει ή πετάει πέτρες κ.λ.π. και αύριο ή μεθαύριο το πρωί, μου το λες σε μένα μό­νο. Τ' ακούς;"

Γελαστός και χαρούμενος εγώ έφυγα. Την άλλη μέρα του λέγω. Ο τάδε έκαμε αυτά, Ο τάδε εκείνο κ.λ.π. Απάντηση του:

"Καλά όλ' αυτά ρε Γιάννη, αμ' εσύ που πήγες και χάλασες τη φωλιά επάνω από το βράχο, γιατί το έκανες;"

Κόκαλο εγώ, στήλη άλατος.

"Πήγαινε και πρόσεχε άλλη φορά να είσαι φρόνιμος και να διαβάζεις, τ' ακούς;"


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Το Δημοτικό Σχολείο άρχισε να χτίζεται τον Αύγουστο του 1936. Επειδή τότε δεν πήγαινε αυτοκίνητο στου Σέρβου, τα τσιμέντα τα κουβάλησαν με μουλάρια από τα Λαγκάδια. Τις σιδερόβεργες όμως για την πλάκα, λόγω του μήκους τους και της φύσης του μονοπατιού δεν μπορούσαν να τις φορτώσουν στα ζώα και γι' αυτό τις κουβάλησαν οι Σερβαίοι στον ώμο από τα Λαγκάδια. Οι εργασίες σταμάτησαν λόγω του πολέμου και συνεχίστηκαν μετά το 1949. Οι αίθουσες του σχολείου άνοιξαν για τους μαθητές το 1954.