Βοήθησέ με Αγία μου Παρασκευή να γίνω γιατρός.

Από σημειώσεις γιατρού Ι. Δημόπουλου.

"Καλά λες, βρε γριά, αλλά πως θα τα βγάλουμε πέρα; Χρειάζονται λεφτά. Προχθές δεν πλήρωσα για κείνο το έ­ρημο χρέος στο Σαμαροβασίλη;. Πληρώνω-πληρώνω και πάλι τα ίδια χρωστάμε".

Τ' ά­κουγα εγώ και βγήκα έξω. Αντικρίζοντας δε την επάνω Εκκλησιά, έκαμα αυθορμήτως το σταυρό μου και είπα:

"Βοήθησε με Παναγιά μου να μάθω γράμματα να φύγω από το χωριό».

Ο αδελφός μου ο Αλέξης ε­πέμενε και την επομένη με πήρε καβάλα στο μουλάρι (άρρωστος από ελονοσία), με πήγε στα Λαγκάδια και μόνος μου εξετάστηκα από τον Ελ­ληνοδιδάσκαλο που μου είπε μπράβο και μπήκα στο Ελλη­νικό Σχολείο που φοίτησα για ένα χρόνο και τα άλλα δύο χρόνια με πήγε ο Αλέξης στην Κορώνη στο Σχολαρχείο, ό­που ασκήτευε ο αδελφός μου Δαυίδ, ιερομόναχος στην Ιε­ρά Μονή Χρυσοκελαριάς, δυο χρόνια μακριά από την Κορώ­νη και επί 48 χρόνια ηγούμε­νος της Ι. Μονής Βουλκάνου Μεσσηνίας. Στη συνέχεια, πήγα στο Γυ­μνάσιο Δημητσάνας, Κατά δε τις διακοπές, εργαζόμουν σε αγροτικές δουλειές.

Το 1909 μπήκα στο Πανεπιστήμιο και ζούσα με 25-30 δραχμές το μήνα που μου έ­στελνε ο πατέρας μου και άλ­λες 20 ο Δαυίδ από το μισθό του. Και τον Ιανουάριο του 1914 πήρα το δίπλωμα του γιατρού. Ακολούθησα δε το ιατρικό επάγγελμα, από την παρακά­τω αιτία.

Ήταν η εποχή που πέθανε από βρογχοπνευμονία ο δά­σκαλος μου γιατί ο φίλος του ο γιατρός που τον κάλεσαν από τη Δημητσάνα να τον επι­σκεφθεί, δεν ήρθε στο χωριό και χάσαμε τον καλό μας δάσκαλο. Μαθητής τότε εγώ του Γυμνασίου αρρώστησε ο πατέρας μου από οξεία νεφρίτιδα και άρχισε να χάνει το φως του, εξ΄αιτίας της νόσου. Πήγα τότε στον γιατρό και με κλάματα τον παρακάλεσα να πάμε στο χωριό με το μου­λάρι, που 'χε φέρει ο εξάδελ­φος μου Κ. Μπόρας, να δει τον άρρωστο πατέρα μου. Ο γιατρός όμως που ήταν παρακαλετός με κείνο το ύφος του, με με­ταχειρίστηκε πολύ άσχημα στο γραφείο του (βρισιές κλπ.) και από κείνη τη στιγμή μου 'ρθε στο νου να γίνω ο ίδιος γιατρός.

Μπαίνοντας στο χωριό, παρεκάλεσα με κλάματα την Α­γία Παρασκευή στην «Τρανή-Βρύση» να με βοηθήσει να γίνω γιατρός, να γιατρεύω τους δικούς μου.

Και, το όντι έ­γινα κι εγώ γιατρός, αντί Θεο­λόγος, που ήθελε ο αείμνη­στος αδελφός μου Δαυίδ.


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Το Δημοτικό Σχολείο άρχισε να χτίζεται τον Αύγουστο του 1936. Επειδή τότε δεν πήγαινε αυτοκίνητο στου Σέρβου, τα τσιμέντα τα κουβάλησαν με μουλάρια από τα Λαγκάδια. Τις σιδερόβεργες όμως για την πλάκα, λόγω του μήκους τους και της φύσης του μονοπατιού δεν μπορούσαν να τις φορτώσουν στα ζώα και γι' αυτό τις κουβάλησαν οι Σερβαίοι στον ώμο από τα Λαγκάδια. Οι εργασίες σταμάτησαν λόγω του πολέμου και συνεχίστηκαν μετά το 1949. Οι αίθουσες του σχολείου άνοιξαν για τους μαθητές το 1954.