Παναγής και Κανέλλα Δημοπούλου

Πρόσφατα ο συγχωριανός μας καθηγητής ιατρικής κ. Γιάννης Δημόπουλος έγραψε άρθρο με τίτλο «Πως να φθάσετε ...100 χρονών», με χρήσιμες οδηγίες για πρόληψη σοβαρών ασθενειών.

Από το κείμενό του, απομόνωσα την παρακάτω πρόταση, που ο Γιάννης τη χρησιμοποίησε για να τονίσει την αξία που έχει η πρόληψη στην ιατρική :

« ……καθώς και την προσωπική κακή εμπειρία εξ αιτίας του πρόωρου θανάτου της μητέρας μου Σταυρούλας που αναχώρησε σε ηλικία 40 ετών και άφησε 6 ορφανά. Αν υπήρχε τότε προληπτική ιατρική ίσως να ζούσε ακόμη».

Αυτή η αναφορά του Γιάννη στη μητέρα του, μου έφερε μια παιδική έντονα συναισθηματική ανάμνηση.

Dimopouloy Stayroyla
       Η Σταυρούλα Δημοπούλου

Η Σταυρούλα ήταν συνομήλικη της μάνας μου, ίσως ήσαν και φιλενάδες,  και το λέω αυτό γιατί θυμάμαι μια μέρα του Μάη του 1955 που έκλαιγε γιατί η Σταυρούλα ήταν πολύ άρρωστη και τι θα γίνονταν  τα πολύ μικρά παιδιά της.....

Για αυτά τα τότε μικρά παιδιά, δύο ευλογημένοι άνθρωποι, η Κανέλλα και ο σύζυγός της Παναγής Δημόπουλος έγιναν οι φύλακες άγγελοί τους.

Ο Παναγής, οικοδόμος στο επάγγελμα και θείος  των παιδιών (Αδελφός του πατέρα τους), με καταγωγή από το χωριό και είχε μόνιμη διαμονή στη Δημητσάνα. Ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά ( Μαρίνης, Νικόλας, και Γιάννης) του Γεωργίου Δ. Δημόπουλου (Κουτσογιώρη), και της Παναγούλας Πανουσοπούλου από του Ψάρι.

Παντρεύτηκε την συγχωριανή μας Κανέλλα Γ. Σχίζα που ήταν το πέμπτο από τα 6 παιδιά  (Τασούλης, ΠέτροςΜαριώ, Ντίνος και Πανάγος) του Γεωργίου Πέτρου Σχίζα (Τσιότρα) και της Αθανασίας Δ. Κομνηνού.

Ο Παναγής και η Κανέλλα δεν είχαν δικά τους παιδιά, αλλά  η θεία οικονομία  τους είχε τάξει   μία ιερή αποστολή.

Ενάρετοι άνθρωποι με πολύ στοργή, αγκάλιασαν ούτε ένα, ούτε δύο αλλά πέντε παιδιά, το Γιώργο, το Γιάννη, τον Παναγή, το Διονύση, και την Παναγιώτα. Έγιναν μια μεγάλη φαμελιά. Φρόντισαν την επιβίωση και  μόρφωσή τους, και αφού τέλειωσαν το Γυμνάσιο της Δημητσάνας, ακολούθησαν Πανεπιστημιακές σπουδές, Ο Γιώργος πτυχιούχος του Παντείου Πανεπιστημίου με σταδιοδρομία στην Ελληνική Αστυνομία, ο Γιάννης και ο Διονύσης επίκουροι καθηγητές Ιατρικής σήμερα, ο Παναγής οικονομολόγος-Τραπεζικός και η Παναγιώτα απόφοιτος Λυκείου.

Δεν γράφω αυτά τα λόγια για να κολακεύσω τα τότε ορφανά παιδιά γιατί δεν το έχουν ανάγκη, αλλά για να επισημάνω τη μεγαλοσύνη ψυχής που έδειξαν αυτοί οι άνθρωποι και ειδικά η γυναίκα του Παναγή, Κανέλλα. Οι πατριώτες είχαν να το λένε για την πράξη των δύο αυτών ανθρώπων, που αναμφισβήτητα αποτελούν πρότυπο.

Οι συγχωριανοί μας αυτοί δεν πρέπει να ξεχνιούνται, είναι πρότυπα  που έκαναν βίωμα την ευαγγελική προτροπή : .

«Ποιήσατε αυτος βαλλάντια μ παλαιούμενα,

θησαυρν νέκλειπτον ν τος ορανος,

που κλέπτης οκ γγίζει οδ σς διαφθείρει…"

                                                                                                                                                                    Το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον 12, 33.

 

Ας είναι στη μνήμη μας η Κανέλλα και ο Παναγής.

 

Θοδωρής Γ. Τρουπής

                                                                           

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.