Πού πάει η Αγάπη όταν χάνεται;

Κάποτε, σε ένα σπίτι κατοικούσε ένα κοριτσάκι εφηβικής ηλικίας. Ήταν όμορφη σαν την αγάπη και γι’ αυτό την ονόμασαν Αγάπη. Εκεί ζούσε με τον πατέρα της, καθώς η μητέρα της είχε πεθάνει εδώ και χρόνια. Ξέρω πως αυτή η ιστορία ακούγεται ήδη δυσάρεστη, στη συνέχεια, όμως, γίνεται περισσότερο, αφού ο πατέρας την χτυπούσε την αγάπη, λες και είχε κάτι μαζί της, λες και είχε πάθει και αυτός κάτι, όταν ήταν παιδάκι. Η αγάπη δεν μίλαγε, παρέμενε σιωπηλή στο δωμάτιο της, με τα χέρια στα γόνατα, προσπαθώντας να μην μισήσει τον ίδιο της τον μπαμπά, και κάθε φορά, μετά από κάθε καυγά, η αγάπη ρώταγε τον πατέρα της:

-Μ'αγαπάς;

-Ναι, απαντούσε εκείνος.

Οι μέρες περνούσαν και οι γείτονες άκουγαν τις φωνές, μα κανένας δεν έκανε κάτι γι' αυτό, καθώς έλεγαν:

-Τον ξέρουμε αυτόν, κανείς δεν τα έβαλε μαζί του ποτέ, κανείς δεν τόλμησε…

Καθώς είχαν κι εκείνοι έναν τέτοιον…, το γεγονός παρέμενε, και η αγάπη υποφέρει, χωρίς να μπορεί να προσφέρει αυτά που θέλει.

Μια μέρα κλασσική που η αγάπη φοβόταν να φοβηθεί, παίρνει αγκαλιά τον πατέρα της και εκείνος τη ρωτάει:

-Τί;

-Μπαμπά ό,τι και να κάνεις, εγώ σε αγαπώ πολύ, αποκρίθηκε εκείνη.

Εκείνος, αντί να συγκινηθεί, παίρνει την κόρη του και την πετάει απότομα έξω, στο δρόμο.

-Να πας να χαθείς της φώναξε.

-Αντίο, είπε χαμογελαστή, γιατί η αγάπη συγχωρεί.

Κι από τότε, γυρνάει στους δρόμους, για να βρει κάποιους τρελούς, που λένε πως την ψάχνουνε και αυτοί.

-Πάει, χάθηκε λένε πολλοί.

-Έχει φύγει από τη γη υποστηρίζουν άλλοι.

Ναι, μπορεί, και έχουν περάσει και χιλιάδες χρόνια, από τότε που την είδαμε τελευταία φορά, αλλά, πιστεύω πως η αγάπη κυκλοφορεί κάπου ακόμα. Ποιος ξέρει, μπορεί να είναι στο δρόμο, ή ανάμεσα σε φίλους. Εγώ πρέπει να την είδα μια μέρα, στην επιστροφή από το σχολείο.

Βικτωρία Πάστρα (Γ Γυμνασίου)

(ΕΚΜ


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Το Δημοτικό Σχολείο άρχισε να χτίζεται τον Αύγουστο του 1936. Επειδή τότε δεν πήγαινε αυτοκίνητο στου Σέρβου, τα τσιμέντα τα κουβάλησαν με μουλάρια από τα Λαγκάδια. Τις σιδερόβεργες όμως για την πλάκα, λόγω του μήκους τους και της φύσης του μονοπατιού δεν μπορούσαν να τις φορτώσουν στα ζώα και γι' αυτό τις κουβάλησαν οι Σερβαίοι στον ώμο από τα Λαγκάδια. Οι εργασίες σταμάτησαν λόγω του πολέμου και συνεχίστηκαν μετά το 1949. Οι αίθουσες του σχολείου άνοιξαν για τους μαθητές το 1954.