Σερβαίικη ποίηση: 1. Οπτασίες 2. Ο Λαμπίρης

 

Από την ποιητική συλλογή «Το προσωπείο του χρόνου», Αθήνα 2010.

 

     1.   Οπτασίες

Πρέπει να παίρνουμε τα πράγματα ως έχουν

Να μη ρωτιόμαστε

Άτοπο είναι οι θνητοί να ξέρουν

Πίσω απ΄ το προσωπείο το κενό

Πίσω απ΄ το προσωπείο είναι το είναι

Αδιανόητο σ΄ εμάς.

 

Ζήσε, εργάσου, ύπνωττε, θυσίασε, θυσιάσου

Ντύσε με λόγο και ρυθμό το χώρο

Μα μη ρωτάς

Όταν κοιμάσαι

Οι οπτασίες που προβάλλει

Στα πετάσματα του νου σου ο Θεός

Γνωρίζουν ίσως την απάντηση

Μα έστω κι αν το ίδιο είναι

Το νοείν και το νοούμενο

Το αίνιγμα

Όταν προσπαθείς να καταλάβεις τι ορίζουν

Μένει ακέραιο.

 

        2.  Ο Λαμπίρης

Μέσα στη νύχτα, μέσα στη βροχή

έρχεται ο Λαμπίρης

ο αινιγματικός μου φίλος-ή εχθρός;

 

Βυσσοδομεί,

Βρίζει θεούς και δαίμονες

και τη μοίρα, καθώς και την ιεραρχία που τον καθήλωσε

στο πρώτο σκαλοπάτι του σταδίου του,

καπνίζει ένα τσιγάρο – το τελευταίο του;

 

Με το αποφασισμένο βλέμμα του αγγίζει

ξεδιάντροπα το στήθος του κοριτσιού

σκέφτεται «Είναι άραγε η στερνή φορά;

Τότε θα πρέπει άμεσα να δράσω»

όμως τα γεγονότα ξεγλιστρούν απ΄ την απόχη του.

 

Οδηγημένος απ΄ το δαίμονα

μέσα στην εκκωφαντική βαριά ησυχία

παίρνει το μετρό.

Πλησιάζοντας αυξάνει ο ήχος με την αγωνία του.

 

Μες στην ομπρέλα του, όταν τελικά θα με πλησιάσει,

θα ΄χει κρυμμένη σαν πεντόβολα τα τελευταία του δευτερόλεπτα

ή μήπως είναι δικά μου τελευταία δευτερόλεπτα;

 

(χιμ)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Το Δημοτικό Σχολείο άρχισε να χτίζεται τον Αύγουστο του 1936. Επειδή τότε δεν πήγαινε αυτοκίνητο στου Σέρβου, τα τσιμέντα τα κουβάλησαν με μουλάρια από τα Λαγκάδια. Τις σιδερόβεργες όμως για την πλάκα, λόγω του μήκους τους και της φύσης του μονοπατιού δεν μπορούσαν να τις φορτώσουν στα ζώα και γι' αυτό τις κουβάλησαν οι Σερβαίοι στον ώμο από τα Λαγκάδια. Οι εργασίες σταμάτησαν λόγω του πολέμου και συνεχίστηκαν μετά το 1949. Οι αίθουσες του σχολείου άνοιξαν για τους μαθητές το 1954.