Γεωργίου Δ. Βέργου
Με την ευκαιρία της δημοσίευσης άρθρου στην ιστοσελίδα servou.gr, για τους πατριώτες που πήραν μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σκέφτηκα να αφιερώσω και εγώ λίγα λόγια για τον δικό μου παππού, τον Γεώργιο Δ. Βέργο (φέρω και το όνομά του), που έχασε τη ζωή του στον πόλεμο αυτό, όπως και 10 ακόμη πατριώτες.
Ο παππούς μου γεννήθηκε το 1888 και πέθανε το 1918 (20-10), συνεπεία των τραυμάτων και κακουχιών του πολέμου, ίσως και της ισπανικής γρίπης, στον Α΄Π.Π. Ήταν μόλις 30 ετών (εγώ ο εγγονός σήμερα είμαι 89 ετών), πάνω στο άνθος της ηλικίας του και άφησε πίσω του τη γυναίκα του (παρέμεινε χήρα σε όλη της τη ζωή) με ένα παιδί 3 ετών (τον πατέρα μου Δημήτρη), που αγωνίστηκαν πολύ σκληρά για να επιβιώσουν. Η γυναίκα του Μαρία Ι. Κλεισούρα, ήταν συνομήλική του και ορφανή από πατέρα (τον σκότωσε κεραυνός), από την ηλικία των τριών ετών. Πέθανε σε ηλικία 56 ετών, συνηθισμένη ηλικία θανάτου για εκείνη την εποχή. Δύο ακόμη παιδιά τους, η Γεωργία και ο Γιάννης πέθαναν σε μικρή ηλικία, πριν το θάνατο του πατέρα τους. Η αδερφή της Κατερίνη, έμεινε και αυτή χήρα την ίδια χρονιά, με ένα παιδί (τον Θ. Τρουπή-Αλούπη), γιατί ο άντρας της πέθανε από τη γρίπη.
Ο παππούς μου ανήκε σε πολύτεκνη οικογένεια με 3 αγόρια και 4 κορίτσια.
Από τα στρατιωτικά αρχεία.
Σύμφωνα με το επίσημο αντίγραφο του στρατού, που έχω στη διάθεσή μου, ο παππούς μου στρατεύθηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 22 ετών (22-2-1910) στο 11ο Σ.Π. στην Τρίπολη. Δύο χρόνια μετά (21-2-1912) στρατεύθηκε ξανά στο ίδιο σύνταγμα, για τους βαλκανικούς πολέμους, όπου κρίθηκε βοηθητικός. Στη συνέχεια ξαναστρατεύθηκε στις 15-9-1915, με την επιστράτευση που έκανε ο τότε πρωθυπουργός Βενιζέλος, σε συνεννόηση με το τότε βασιλέα Κωνσταντίνο, μετά τις εκλογές της 17ης Αυγούστου 1915.
Τέλος, η τέταρτη και μοιραία επιστράτευσή του έγινε στις 10-9-1918, για να πάρει μέρος στον Α΄Π. Π. και μετά 40 ημέρες άφησε την τελευταία του πνοή στο στρατιωτικό νοσοκομείο των Πατρών. Την ίδια ημέρα αναφέρεται πως πέθανε στο ίδιο νοσοκομείο και ο πατριώτης
Κώστας Δημητρόπουλος,
πατέρας του γνωστού, στους μεγαλύτερους Σερβαίους, στρατηγού των τεθωρακισμένων Ευθυμίου Δημητρόπουλου.
Εκτός από αυτούς τους 2 στο νοσοκομείο Τριπόλεως πέθαναν 2 ακόμη πατριώτες:
-Παγκράτης Γεώργιος του Ηλία (30-6-1918) και
-Τρουπής Θεόδωρος του Βασιλείου (14-5-1919).
Επίσης, στο νοσοκομείο Ναυπλίου πέθαναν άλλοι 3:
-Γεωργακόπουλος Χρήστος του Λεωνίδα (15-7-1918)
-Στρίγκος Παρασκευάς του Αθανασίου (18-8-1918) και
-Μιχόπουλος Μαρίνης του Παναγιώτου (11-12-1918).
Τέλος, από τις κακουχίες και τα τραύματα του πολέμου πέθαναν 4 ακόμη πατριώτες:
-Παπαθωμόπουλος Κωνσταντίνος Θεοδώρου.
-Χρονόπουλος Κωνσταντίνος του Αναστασίου.
-Σχίζας Αθανάσιος του Δημητρίου και
-Τρουπής Ιωάννης του Ηλία.
Ας είναι αιωνία η μνήμη και των 11 αυτών Ηρώων-πατριωτών, που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας και ας ελπίσουμε πως κάποια στιγμή θα δούμε τα ονόματά τους στο Ηρώο του χωριού.
.Λίγα λόγια για τους Βεργαίους του χωριού.
Στην ιστοσελίδα servou.gr έχω δημοσιεύσει σχετικό άρθρο για το σόι μας, την καταγωγή δηλαδή των Βεργαίων του χωριού μας Σέρβου.
Σε γενικές γραμμές, ο παππούς του παππού μου (Γεώργιος Βέργος Βέργου) υπολογίζω πως γεννήθηκε στις αρχές της ελληνικής επανάστασης. Ο πατέρας του Βέργος Βέργος (ίδιο όνομα και επώνυμο) λογικά θα γεννήθηκε πριν το 1800. Αυτός πιθανότατα είνι ο γεννήτορας του δικού μας κλάδου των Βεργαίων (φαίνεται πως υπήρχαν 2 κλάδοι, που ήρθαν χωριστά στο χωριό, και μπορεί να ήσαν συγγενείς).
Αυτός ο Βέργος Βέργος εγκαταστάθηκε στο κάτω μέρος του χωριού και εκεί απλώθηκε το σόι των Βεργαίων και από τους 2 κλάδους. Το γεγονός, πως η βρύση στην περιοχή εκεί, που εγκαταστάθηκαν δηλαδή οι Βεργαίοι, έχει το όνομα « Βρύση Καλπάκι», συνηγορεί υπέρ της άποψης πως η προέλευσή τους είναι από το «Καλπάκι» της Ηπείρου, γνωστής περιοχής, αφού εκεί οι Έλληνες κατατρόπωσαν τους Ιταλούς στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σημαντικό είναι και το στοιχείο ότι στο κατάλογο των Σερβαίων πολεμιστών της επανάστασης του 1821, δεν αναφέρεται το όνομα Βέργος. Αυτό μπορεί να σημαίνει πως δεν υπήρχαν Βεργαίοι «στρατεύσιμοι» στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821, και από τους 2 κλάδους του σογιού μας.
.Το χθες και το σήμερα
Το σύντομο αυτό ιστορικό για τον παππού μου, δίνει μια αδρή εικόνα για το πώς ήταν η ζωή στο χωριό εκείνη την εποχή, ιδιαίτερα από την πλευρά της συχνής στράτευσης των νέων, με τους συχνούς πολέμους που έλαβαν χώρα, και τα πολλά θύματα των πατριωτών. Επίσης, με τον θάνατο των 2 αδερφών του πατέρα μου σε μικρή ηλικία, φαίνεται πόσο συχνό ήταν αυτό το θλιβερό γεγονός , προφανώς λόγω των ιδιαίτερα δύσκολων συνθηκών ζωής και της πλήρους έλλειψης ιατρικής φροντίδας.
Ασφαλώς και δεν μπορεί να γίνει καμία σύγκριση με την σημερινή εποχή, όσο και αν υπάρχουν πολλές και ποικίλες διαμαρτυρίες (και δικαιολογημένα) για τις σύγχρονες δυσκολίες της ζωής. Αν μη τι άλλο, μετά το τέλος του εμφυλίου στη χώρα μας (1949), ζούμε για 77 χρόνια στην Ελλάδα χωρίς πόλεμο. Αντί θετα, από το 1897 μέχρι το 1949, στη διάρκεια των 52 ετών συνέβησαν 6 πόλεμοι (Ελληνοτουρκικός 1987, βαλκανικοί πόλεμοι 1912-1913, πρώτος παγκόσμιος 1914-1918, μικρασιατική καταστροφή 1922, δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος 1940-1944, εμφύλιος 1946-1949) με πολλά θύματα, τόσο στο πεδίο των μαχών και συνεπεία τούτων, όσο και σε παράπλευρες απώλειες.
Ας ευχηθούμε και ας λαμβάνουμε τα κατάλληλα μέτρα, ως χώρα, να συνεχιστεί η ήρεμη περίοδος των 77 χρόνων, γιατί απ΄ ότι ζούμε στις μέρες μας, σε πολλά σημεία της υφηλίου ηχούν τα τύμπανα του πολέμου και γίνονται φοβεροί και τρομεροί πόλεμοι, με τρομερές απώλειες και καταστροφές.
Το σόι ενός κλάδου των Βεργαίων
(XIM)
