Μετόχι

                  Μετόχι , Καλοκαίρι  1992

 ( Τώρα ξέρω καλά πως ερημώνει ένα μπαλκόνι )

 

   Στη Μαρία Αθ.Παναγοπούλου  (1932 - 1993 )

 

«Γεμάτη η κύστη μου , νταμάρια λίθους.

Είναι και τα νεφρά μου πετρωμένα.

Φεύγω χορτάτη απ' της γιαγιάς τους μύθους

Κι απ' το φιλί του έρωτα παρθένα.

 

Στα δεκαπέντε μου μια πολυθρόνα

Μου χάρισαν φτηνή, ισόβιο δώρο.

Δεν πρόκειται να βγάλω άλλο χειμώνα.

Τώρα τον νιώθω στην καρδιά μου το σκόρο.

 

Έλα να φιλιθούμε πρίν να φύγω.

Τό ξέρω, μόνο εσύ θα με θυμάσαι.

Σ' αγάπησα πολύ, π' ανάθεμά σε...

 

Αλλά και σύ δεν μ' αγαπούσες λίγο.

Δεν θέλω να με ιδείς, όταν πεθάνω,

Για να ελπίζεις, πάντα ,  πως θα γιάνω».

 

Υ.Γ. Λαλήσαν κλαψοπούλια στα πουρνάρια

Κινήσαν εξαφτέρουγα , φανάρια.

 

(Επιστολάρια , σελ. 86 - «Φθινοπωρινά» )

 

                                    Θ. Κ. Τρουπής


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.