Μετόχι

                  Μετόχι , Καλοκαίρι  1992

 ( Τώρα ξέρω καλά πως ερημώνει ένα μπαλκόνι )

 

   Στη Μαρία Αθ.Παναγοπούλου  (1932 - 1993 )

 

«Γεμάτη η κύστη μου , νταμάρια λίθους.

Είναι και τα νεφρά μου πετρωμένα.

Φεύγω χορτάτη απ' της γιαγιάς τους μύθους

Κι απ' το φιλί του έρωτα παρθένα.

 

Στα δεκαπέντε μου μια πολυθρόνα

Μου χάρισαν φτηνή, ισόβιο δώρο.

Δεν πρόκειται να βγάλω άλλο χειμώνα.

Τώρα τον νιώθω στην καρδιά μου το σκόρο.

 

Έλα να φιλιθούμε πρίν να φύγω.

Τό ξέρω, μόνο εσύ θα με θυμάσαι.

Σ' αγάπησα πολύ, π' ανάθεμά σε...

 

Αλλά και σύ δεν μ' αγαπούσες λίγο.

Δεν θέλω να με ιδείς, όταν πεθάνω,

Για να ελπίζεις, πάντα ,  πως θα γιάνω».

 

Υ.Γ. Λαλήσαν κλαψοπούλια στα πουρνάρια

Κινήσαν εξαφτέρουγα , φανάρια.

 

(Επιστολάρια , σελ. 86 - «Φθινοπωρινά» )

 

                                    Θ. Κ. Τρουπής


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Η διάνοιξη του δρόμου από τον Αγιώργη το Σαρά μέχρι το χωριό, μήκους 12 χιλιομέτρων έγινε το 1950. Οι Σερβαίοι διέθεσαν τις μερίδες τους από τη βοήθεια της UNRA που πουλήθηκαν για να συγκεντρωθούν χρήματα για την μπολντόζα. Επίσης δούλεψαν προσωπική εργασία όλοι οι ενήλικες του χωριού. Οι Αραπαίοι, επειδή είχαν να περπατήσουν μια ώρα παραπάνω από τους Σερβαίους, για να φθάσουν από το σπίτι τους στο έργο και μία να γυρίσουν, κοιμόσαντε το βράδυ εκεί που δούλευαν.