Τα ρόδινα χρόνια μου

 

Μια θύμηση αγάπη....
Σαν κάποιο λουλούδι,
τα ρόδινα χρόνια μου,
τα παιδικά μου.
Μικρούλα καρδιά,-

γλυκό μου τραγούδι -
που αηδόνια το λέγαν

τα τόσα ονειρά μου.  

Στο τζάκι μας ξύλα...
Κι απέξω τ'αγέρι,
χορό με τα χιόνια...
Νεράϊδα η ψυχή μου,

στα δάση ζητούσε
με τ'άσπρο της χέρι,
την πράσινη πέτρα
να βρεί, τη δική μου....

Χρυσάφι κι ασήμι
τ'αστέρια τα βράδυα,
ελυώναν στ'ατέλειωτα,
γύρω βουνά μας.

 


Σπαράζαν λαχτάρες
τ'αδύνατα χέρια,
το κάθε να φέρνουνε

 στην αγκαλιά μας.


Μικρό μου σχολείο...
Στην ξύλινη σκάλα,
Τί αινίγματα
,
πόθοι,
βουβά καρδιοχτύπια...


Γαλάζιοι ουρανοί,
δυό μάτια η δασκάλα...
Κι απάνω στη λεύκα
οι καρδιές μας σπουργίτια.
 


Και τι πανηγύρι,
της αργίας η μέρα....
Γιορτιάτικα ρούχα,
ποτάμι η ματιά μου


χυνόταν πλημμύρα
κοντά μου και πέρα...
Χρυσή πεταλούδα

 

στον ήλιο η καρδιά μου.
 


Μια θύμιση πόνος.
Μακρυά το λουλούδι...
τα ρόδινα χρόνια μου
,
τα παιδικά μου.


Ένα σύννεφο τώρα...
- πικρό το τραγούδι -
...
πως φύγαν τα τόσα
μεγάλα όνειρά μου...

γλυκό μου τραγούδι -
που αηδόνια το λέγαν

 

 

  

decor
 

 


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τη μεγαλύτερη θητεία ως πρόεδρος του Συνδέσμου Σερβαίων έκανε ο γιατρός Ιωάννης Δ. Δημόπουλος. Συνολικά χρημάτισε πρόεδρος 21 χρόνια (1936-1953, 1956 και 1962-1964). Επί προεδρίας του χτίστηκε το σχολείο στο χωριό, συνεχίστηκε το χτίσιμο της εκκλησίας της Κοίμησης της Θεοτόκου και έγινε η διάνοιξη του δρόμου για αυτοκίνητα από το Αγιώργη Σαρά μέχρι το χωριό.