Μια θύμηση αγάπη....
Σαν κάποιο λουλούδι,
τα ρόδινα χρόνια μου,
τα παιδικά μου.
Μικρούλα καρδιά,-

γλυκό μου τραγούδι -
που αηδόνια το λέγαν

τα τόσα ονειρά μου.  

Στο τζάκι μας ξύλα...
Κι απέξω τ'αγέρι,
χορό με τα χιόνια...
Νεράϊδα η ψυχή μου,

στα δάση ζητούσε
με τ'άσπρο της χέρι,
την πράσινη πέτρα
να βρεί, τη δική μου....

Χρυσάφι κι ασήμι
τ'αστέρια τα βράδυα,
ελυώναν στ'ατέλειωτα,
γύρω βουνά μας.

 


Σπαράζαν λαχτάρες
τ'αδύνατα χέρια,
το κάθε να φέρνουνε

 στην αγκαλιά μας.


Μικρό μου σχολείο...
Στην ξύλινη σκάλα,
Τί αινίγματα
,
πόθοι,
βουβά καρδιοχτύπια...


Γαλάζιοι ουρανοί,
δυό μάτια η δασκάλα...
Κι απάνω στη λεύκα
οι καρδιές μας σπουργίτια.
 


Και τι πανηγύρι,
της αργίας η μέρα....
Γιορτιάτικα ρούχα,
ποτάμι η ματιά μου


χυνόταν πλημμύρα
κοντά μου και πέρα...
Χρυσή πεταλούδα

 

στον ήλιο η καρδιά μου.
 


Μια θύμιση πόνος.
Μακρυά το λουλούδι...
τα ρόδινα χρόνια μου
,
τα παιδικά μου.


Ένα σύννεφο τώρα...
- πικρό το τραγούδι -
...
πως φύγαν τα τόσα
μεγάλα όνειρά μου...

γλυκό μου τραγούδι -
που αηδόνια το λέγαν

 

 

  

decor
 

 


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.