Στο παραθύρι

 

Ας δούμε αυτό το δειλινό.

Ποιος ξέρει, άλλο αν αξιωθούμε...

Νάναι για τον εσπερινό οι καμπάνες λες,

Ή κάποιον που έφυγε θρηνούνε;

Σκέψου:

Στο παραθύρι του προχτές,

Όρθιος κι εκείνος να στεκόταν.

Και στων χωμάτων τις φωτιές,

Κερί η καρδιά του να καιγόταν...

Κι αν θα σκεφθείς: "Π ε σ ι μ ι σ μ ό ς".

Η ζωή την όψη δεν αλλάζει.

Γελάει με ήλιο ο ουρανός τη μια,

Την άλλη, με βροχή τη γλώσσα βγάζει...

Στάσου λοιπόν το δειλινό

Να δούμε, απόψε που μπορούμε.

Μάζεψε χρώματα, φωτιά για τον καιρό,

Που οι μέρες οι κακές θαρθούνε...


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.