Το Σουλινάρι

 Η βρύση "Σουλινάρι".

Optimized.sulinari_corita[1]
     Η μικρή κορύτα προσαρμοσμένη στον αδιαμόρφωτο βράχο.

 

Είναι μικρή πηγή με τρεχούμενο νερό, μέσα στο ομώνυμο ρέμα, που βρίσκεται 200 περίπου μέτρα πριν την ανατολική είσοδο του χωριού. Η είσοδος στο χώρο της πηγής είναι λίγο πριν το γεφυράκι, καθώς ο επισκέπτης έρχεται από τον Αρτοζήνο προς το χωριό, στο σημείο που ο δρόμος διακλαδίζεται προς το χωριό Λυκούρεση. 

 Η περιοχή είναι κατάφυτη με μεγάλα πλατάνια, λεύκες και άλλα δένδρα. Ο χώρος είναι διαμορφωμένος σε διάφορα επίπεδα με σκαλοπάτια και περί το τέλος του 2008 έγιναν από το Δήμο Ηραίας πετρόχτιστες μάντρες και πλακοστρώσεις, που έδωσαν ξεχωριστή ομορφιά στο περιβάλλον.

Παλαιότερα το νερό έβγαινε από μια "θυρίδα" ενός τοίχου ύψους 1,80 και πλάτους 3 μέτρων περίπου και υπήρχε μεγάλη πέτρινη κορύτα. 

Sulinari
              Ο περιβάλλον χώρος πριν τις πετρόχτιστες μάντρες.

Τώρα το νερό έχει διοχετευθεί  αριστερότερα και όπως φαίνεται στη φωτογραφία βγαίνει από το σημείο που διαμορφώνεται από δύο μικρούς πέτρινους βράχους σε μια μικρή πέτρινη κορύτα (που είναι στερεωμένη στο βράχο) και στη συνέχεια χύνεται στο ρέμα.

Το καλοκαίρι πολλοί Σερβαίοι αρέσκονται να κάνουν τη βόλτα τους μέχρι εκεί, που είναι πραγματικά ειδυλλιακό μέρος και ιδιαίτερα δροσερό. Είναι παλιά συνήθεια να παίρνουν οι παρέες λουκούμια από το χωριό και να πηγαίνουν εκεί να πιούν κρύο νερό. Ιδιαίτερα προσφιλής τόπος συνάντησης είναι το σουλινάρι για τις παρέες των νέων του χωριού, που πολλά βράδυα του καλοκαιριού παιρνούν εκεί αξέχαστες νυχτερινές ώρες κάτω από το Αυγουστιάτικο φεγγάρι και τον ξάστερο έναστρο ουρανό.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Η διάνοιξη του δρόμου από τον Αγιώργη το Σαρά μέχρι το χωριό, μήκους 12 χιλιομέτρων έγινε το 1950. Οι Σερβαίοι διέθεσαν τις μερίδες τους από τη βοήθεια της UNRA που πουλήθηκαν για να συγκεντρωθούν χρήματα για την μπολντόζα. Επίσης δούλεψαν προσωπική εργασία όλοι οι ενήλικες του χωριού. Οι Αραπαίοι, επειδή είχαν να περπατήσουν μια ώρα παραπάνω από τους Σερβαίους, για να φθάσουν από το σπίτι τους στο έργο και μία να γυρίσουν, κοιμόσαντε το βράδυ εκεί που δούλευαν.