Η Πόλις Εάλω ( 29 Μαϊου 1453)

               Δ Η Μ Ο Τ Ι Κ Ο Σ   Θ Ρ Η Ν Ο Σ

                   Γ Ι Α  Τ Η Ν   Α Λ Ω Σ Η

Σημαίνει Θεός, σημαίνει γς, σημαίνουν τὰ πουράνια, 
σημαίνει κι
ἡ γιά-Σοφιά, τ μέγα μοναστήρι, 
μ
τετρακόσια σήμαντρα κι ξήντα δυ καμπάνες, 
κάθε καμπάνα κα
παπς, κάθε παπς κα διάκος.

Ψάλλει ζερβὰ  βασιλιάς, δεξιὰ  πατριάρχης, 
κι
π᾿ τν πολλ τν ψαλμουδιὰ σειόντανε ο κολόνες. 
Ν
μπονε στ χερουβικ κα νά βγει βασιλέας, 
φων
τος ρθε ξ ορανο κι π᾿ρχαγγέλου στόμα: 
«Πάψετε τ
χερουβικ κι ς χαμηλώσουν τ᾿για, 
παπάδες π
ρτε τὰ ερ κα σες κερι σβησττε, 
γιατί
ναι θέλημα Θεοῦ  Πόλη ν τουρκέψει.

Μόν᾿ στελτε λόγο στ Φραγκιά, νρθον τρία καράβια, 
τό
να ν πάρει τ σταυρ κα τ᾿λλο τ βαγγέλιο, 
τ
τρίτο τ καλύτερο, τν για Τράπεζά μας, 
μ
μς τν πάρουν τ σκυλι κα μς τ μαγαρίσουν».

Δέσποινα ταράχτηκε κα δάκρυσαν ο εκόνες. 
«Σώπασε κυρ
Δέσποινα, κα μ πολυδακρύζς, 
πάλι μ
χρόνους, μ καιρούς, πάλι δικά μας θά ναι».

Σημ:

Ealo i-polis

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τ δημοτικ ατ τραγούδι εναι παλαιότερος θρνος γι τν κατάληψη τς Κωνσταντινούπολης. Πιθανν ν προέρχεται π τν Κρήτη. Βρέθηκε σ χειρόγραφό του 15ου αἰῶνα· τίτλος ταν: «νακάλημα τς Κωνσταντινούπολης». νήκει στ δεύτερη περίοδο (1453-1821) τς Νεοελληνικς Λογοτεχνίας κα στὸ στορικ εδος. Στν παρακάτω μορφ το δημοσιεύτηκε τ 1914 π τ Ν. Πολίτη στν συλλογή του «κλογαὶ π τ τραγούδια τοῦ λληνικο Λαο». Γι τν σύνθεσή του Ν. Πολίτης χρησιμοποίησε τν παραλλαγ πο δημοσίευσε Φωρλ καὶ λλοι εκοσι τέσσερις. μως, μόνο 4ος κα 18ος στίχος χουν παρθε ατούσιοι π τν ργασία το Φωριέλ

(Ο Κλοντ Σαρλ Φοριέλ, (Claude Charles Fauriel) (21 Οκτωβρίου1772 – 15 Ιουλίου1844) ήταν Γάλλος ακαδημαϊκός φιλόλογοςιστορικός και κριτικός που η ακμή του συμπίπτει με την Γαλλική Επανάσταση και τους Ναπολεόντειους πολέμους. Στην Ελλάδα είναι γνωστός κυρίως για τη σημαντική συλλογή δημοτικών τραγουδιών (μεταξύ των οποίων και κλέφτικα) που συγκέντρωσε και μετέφρασε.).

 

 

 

(ΘΓΤ)

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Το Δημοτικό Σχολείο άρχισε να χτίζεται τον Αύγουστο του 1936. Επειδή τότε δεν πήγαινε αυτοκίνητο στου Σέρβου, τα τσιμέντα τα κουβάλησαν με μουλάρια από τα Λαγκάδια. Τις σιδερόβεργες όμως για την πλάκα, λόγω του μήκους τους και της φύσης του μονοπατιού δεν μπορούσαν να τις φορτώσουν στα ζώα και γι' αυτό τις κουβάλησαν οι Σερβαίοι στον ώμο από τα Λαγκάδια. Οι εργασίες σταμάτησαν λόγω του πολέμου και συνεχίστηκαν μετά το 1949. Οι αίθουσες του σχολείου άνοιξαν για τους μαθητές το 1954.