Επιμονή

Άνθρωπε!... Μην κλαις...
Άνθρωπε!.....
Όταν κλαις.....
Γιατί κλαις;....
Μην κλαις....
Το κλάμα, κάποτε, κάποιος, το άκουγε και έτρεχε να σε βοηθήσει!...
Μα τώρα... δεν το ακούει, δεν σε ακούει κανένας....
Είσαι μόνος.... Μόνος-μόνος... Κι έρημος....
Σε έρημο κόσμο....
Κι ας είναι γύρω σου, κόσμος... άνθρωποι... μιλιούνια...
Μα ούτε και αυτός ο Θεός τώρα δεν σε ακούει....
Αλίμονο...
Κουφάθηκε...
Ψωμάκι, νεράκι να σου δώσει...
Την πείνα, τη δίψα σου, να στομώσει....
Τους λυγμούς, το κλάμα σου, να κόψει...
Γι'αυτό σταμάτα άνθρωπε να κλαις...
Και κοίτα γύρω σου, τριγύρω σου...
Σκέψου και αποφάσισε το τι θα κάνεις;..
Θα ζήσεις, ή θα πεθάνεις;..
Μην σκύβεις το κεφάλι...
Θάρρος... πείσμα... αγώνα.... πίστη, θέλει η ζωή!...
Υπομονή....
Επιμονή...
Πρέπει να ζήσεις άνθρωπε!...
Θα ζήσεις!!!...
Άνθρωπε....άνθρωπε....Έλα στα συγκαλά σου...
Χτύπα επίμονα, με υπομονή την πόρτα της ζωής, του Θεού...
μέχρι που να σου ανοίξει!...
Θα σου ανοίξει....

Γιάννης Στ. Βέργος {Γορτύνιος}
14.04.2015

 

(Θ.Γ.Τ)


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.