Ελεγεία

 

Έχω μια ρωγμή μες στην καρδιά μου

Εκεί θα βρίσκεται για πάντα η εικόνα σου

Φυλακισμένη κάτω από τον καθρέφτη του νερού.

.

Τα πληκτικά απογεύματα ύστερα από τον περίπατο στο μόλο

Παρόλο που τα αδέσποτα σκυλιά θα με γαυγίζουν

Θα ΄ρχομαι και θα σκύβω για να σε κοιτάζω

Μαρμαρωμένη με το αιώνιο μειδίαμα

Τα μάτια χάντρες, τα πλούσια κοριτσίστικα μαλλιά

Υδάτινοι καλαμιώνες όπου περνάει άφωνος

Από τον άλλο κόσμο ο άνεμος

Θα τραγουδάς, τα χείλη σου θα πάλλονται

Θα με κοιτάς επίμονα και φευγαλέα

Όμως εγώ δεν θα μπορώ να ακούσω το τραγούδι σου

Θα ΄χω ξεχάσει ίσως και ποια είσαι

Θα σκύβω μόνο πάνω από το αμίλητο νερό και θα αναρωτιέμαι

Ποιες περιστάσεις μας ενώσαν και μας χώρισαν

Κι όμως θα τρέμει όλο λαχτάρα η ψυχή μου να σ΄ ακούσει

Θα λέω μέσα μου ότι είσαι μάλλον από τα πλάσματα της θάλασσας

Μια νύμφη του νερού

Που κάτι προσπαθεί να πει πίσω από το παραπέτασμα του χρόνου

Αλλά κουφός θνητός εγώ

Μου είναι αδύνατο να σε ακούσω.

 

(ΧΙΜ)

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.