Η πιο πύρινη μορφή του πόνου

Από την ποιητική συλλογή «Γεύση χρόνου» (Πάτρα 1972)                        

-...Άφήστε με να την ιδώ…
-   Δεν επιτρέπεται κυρά μου…

-…Αφήστε με γιατρέ να ζήσετε…
-   Απαγορεύεται σας είπα.
    Θα κλαίτε,
    κι έχουμε αρρώστους…
-   Αν κλάψω να με διώξετε…

-   Καλά περάστε τότε…

    Τρύπωσε πίσω από το παραβάν η μάνα
…o αναρροφητήρας έβραζε…

   Δεν έκλαιγε,
   Μιλούσε μόνο… Σιγανά…
   σχεδόν ανύποπτα…
   «…Μέλπω… μωρό μου,
   μήπως θύμωσες,
   που μάλωνα για την κοντή σου φούστα;…

…Θεέ μου, αφού το θέλησες…
   ας διάλεγες τον έναν, από τους έξη γυιούς…
…τ’ αγόρια μου…
   Η Μέλπω μου ήταν μόνη…

…συγχώρεσέ με, Παναγιά καλή…»,

…Κι ο αναρροφητήρας έβραζε…

   Γύρω στις τέσσερες τ’απόγευμα σηκώσαν το σεντόνι…

   Κουβάρι κύλησε αθόρυβα
   στο βάθος του διαδρόμου, η μάνα…

   [Πιο πύρινη μορφή του πόνου δεν αντίκρiσα].

 

 (ΙΣΒ)

 

 

 

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Το Δημοτικό Σχολείο άρχισε να χτίζεται τον Αύγουστο του 1936. Επειδή τότε δεν πήγαινε αυτοκίνητο στου Σέρβου, τα τσιμέντα τα κουβάλησαν με μουλάρια από τα Λαγκάδια. Τις σιδερόβεργες όμως για την πλάκα, λόγω του μήκους τους και της φύσης του μονοπατιού δεν μπορούσαν να τις φορτώσουν στα ζώα και γι' αυτό τις κουβάλησαν οι Σερβαίοι στον ώμο από τα Λαγκάδια. Οι εργασίες σταμάτησαν λόγω του πολέμου και συνεχίστηκαν μετά το 1949. Οι αίθουσες του σχολείου άνοιξαν για τους μαθητές το 1954.