Η πιο πύρινη μορφή του πόνου

Από την ποιητική συλλογή «Γεύση χρόνου» (Πάτρα 1972)

-...Άφήστε με να την ιδώ…
-   Δεν επιτρέπεται κυρά μου…

-…Αφήστε με γιατρέ να ζήσετε…
-   Απαγορεύεται σας είπα.
    Θα κλαίτε,
    κι έχουμε αρρώστους…
-   Αν κλάψω να με διώξετε…

-   Καλά περάστε τότε…

    Τρύπωσε πίσω από το παραβάν η μάνα
…o αναρροφητήρας έβραζε…

   Δεν έκλαιγε,
   Μιλούσε μόνο… Σιγανά…
   σχεδόν ανύποπτα…
   «…Μέλπω… μωρό μου,
   μήπως θύμωσες,
   που μάλωνα για την κοντή σου φούστα;…

…Θεέ μου, αφού το θέλησες…
   ας διάλεγες τον έναν, από τους έξη γυιούς…
…τ’ αγόρια μου…
   Η Μέλπω μου ήταν μόνη…

…συγχώρεσέ με, Παναγιά καλή…»,

…Κι ο αναρροφητήρας έβραζε…

   Γύρω στις τέσσερες τ’απόγευμα σηκώσαν το σεντόνι…

   Κουβάρι κύλησε αθόρυβα
   στο βάθος του διαδρόμου, η μάνα…

   [Πιο πύρινη μορφή του πόνου δεν αντίκρiσα].

 

 (ΙΣΒ)

 

 

 

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.