Χάι - κάι

 

Α'

Τa ομορφότερα λουλούδια
πάνω στα μνήματα θ’ ανθούν, 
πονείς ή όχι.

 

Β'

Τι δέρνεσαι
με καταργήσεις κι αφαιρέσεις;
Στις ίδιες λέξεις πάντα καταφεύγεις
για το όποιο τραγούδι σου.

 

Γ'

Δεν είναι ότι έτρεχαν λιγότερο τα καλοκαίρια.
Τα παιδικά,
τα νεανικά μας χρόνια τους παράβγαιναν.

 

Δ'

Όσο για μένα (και για σένα)
κανείς
βαθιά δεν με γνωρίζει άλλος
από το προσκεφάλι μου.

 

Ε'

Το Λουλακί της θάλασσας το ασύλληπτο
- στιγμή και τόνος -
 
στις χούφτες μου άχρωμο νερό.
Σπασμός της γεύσης.

 

Ζ'

Θεέ μου,
την άποψή σου για το δίκιο
αδύνατο να την συμμεριστώ.
Λυπάμαι.

 

(ΧΔ)

*************

 

 


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.