Ονειρικό


Γυναίκες νάυλον ντυμένες
σερνάμενες καθαρίζουν το δάπεδο
προς δόξαν Θεού του ενός και κυρίαρχου.
Στο αναπηρικό καροτσάκι
σε δεκάδες αντίγραφα γύρω η ασχήμια εποπτεύει...
Μπαλσαμωμένα πουλιά
από ράφια μετέωρα κρώζουν: «Κρυφτείτε. Κρυφτείτε.
Του αφανισμού σας η ώρα ήγγικεν γαρ...»
Αίφνης
θηλυκή σιλουέτα με άσπρα εμφανίζεται,
πυρσό αναμμένο κρατώντας και στάχυα.
«Η αγάπη εγώ. Η ψυχή σου, η αλήθεια...» μιλεί.
Λάμψη φωτιάς με τυφλώνει. Με πνίγουν καπνοί...
Χορεύω ανάερα ωστόσο χορό που ποτέ δε διδάχτηκα.
Φως!
Πυραμίδες σταχτιές
κι αμπελώνες ολάνθιστοι γύρω.
Πεταλούδα λευκή η γυναίκα αντικρύ μου
«σωθήτω, σωθήτω» μ’  επουράνια ψάλλει φωνή.
Δίχως μέλη κινούμαι σε λάγνο χορό
εφαπτομένη του ουράνιου τόξου
και «σωθήτω  — αντιφωνώ το σκοπό της —  σωθήτω!..»

 

(ΧΔ)

 


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.