Όλβιες ώρες.

(Ουδέν εν ανθρώποισι μένει χρήμ’ έμπεδον αιεί.
Σιμωνίδης).
.....
Χαρά σ’ αυτόν που
μ’ αίσθημα αισιοδοξίας δέχεται
τις πίκρες της ζωής.

Χαρά σ΄ αυτόν πού
δίχως αποκαρδίωση σέρνει
πλήθος πεθαμένα του παιδιά,
τα χαμένα όνειρα.

Χαρά σ΄ αυτόν πού
ατάραχος στέκει όταν
στην ανελέητη πορεία του ο χρόνος
καινούργιες οδύνες κομίζει.

Ξέρω πως
είναι σκληρός κι’ άχαρις αγώνας η ζωή
Ξέρω πώς
βασιλεύει ολούθε η πιο φριχτή ασυνέπεια

Ξέρω πώς
τίποτα πάντα σταθερό δε μένει στους ανθρώπους.
Αλλάζει ο κόσμος
αλλάζουμε κι' εμείς.
(Κι’ αν γίνει κάποτε
η καρδιά να ραγίσει
κι’ αν γίνει κάποτε
τα χέρια να πονέσουν
όμως
θα μένουν πάντα
οι φτερωτές στιγμές του Τώρα και του Χτες
θα μένει πάντα
ένα χαμόγελο απαλό
λίγα ψίχουλα αγάπης
οι λιγοστές του παρελθόντος όλβιες ώρες)

Αλλάζει ο κόσμος
αλλάζουμε κι΄ εμείς
κι' έμαθα πια
καρτερικά να δέχουμαι ...

Χαρά σ' αυτόν που
μ’ αίσθημα αισιοδοξίας αντικρίζει
τις πίκρες της ζωής
χαρά σ΄ αυτόν πού
δίχως αποκαρδίωση σέρνει
πλήθος πεθαμένα του παιδιά
τα χαμένα όνειρα.

χαρά σ΄ αυτόν πού
ατάραχος στέκει όταν
στην ανελέητη πορεία του ο χρόνος
καινούργιες οδύνες κομίζει

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Η διάνοιξη του δρόμου από τον Αγιώργη το Σαρά μέχρι το χωριό, μήκους 12 χιλιομέτρων έγινε το 1950. Οι Σερβαίοι διέθεσαν τις μερίδες τους από τη βοήθεια της UNRA που πουλήθηκαν για να συγκεντρωθούν χρήματα για την μπολντόζα. Επίσης δούλεψαν προσωπική εργασία όλοι οι ενήλικες του χωριού. Οι Αραπαίοι, επειδή είχαν να περπατήσουν μια ώρα παραπάνω από τους Σερβαίους, για να φθάσουν από το σπίτι τους στο έργο και μία να γυρίσουν, κοιμόσαντε το βράδυ εκεί που δούλευαν.