11-11-2010: Απεβίωσε ο Νίκος Θ. Λιατσόπουλος, 89 ετών

Liatsopoulos_N.Έφυγε από τη ζωή ο μπάρμπα Νίκος στο σπίτι του στο χωριό Σέρβου, εκεί που  πέρασε όλη του τη ζωή. Η νεκρώσιμος ακολουθία εψάλει στο μητροπολιτικό Ναό "Η Κοίμηση της Θεοτόκου", την Παρασκευή 12-11-10, στις 12,00.  Τον αποχαιρέτησαν οι δικοί του άνθρωποι, πολλοί από τους οποίους ήρθαν από άλλες πόλεις, και όλοι οι κάτοικοι του χωριού. Μετά το πέρας της διαδικασίας παρατέθηκε γεύμα στην ταβέρνα του Γιάννη Ρουσιά, σε όλους όσους συνόδευσαν τον εκλιπόντα στην τελευταία του κατοικία, στο νεκροταφείο "Μπουλούτσου". 
Ο Νίκος ήταν γιος του Θοδωρή Λιατσόπουλου (Λιατσιοθοδωρή), που είχε παντρευτεί τη Αγγέλω Μ. Τερζή και απέκτησαν 4 αγόρια (Νίκο, Ηλία, Μιχάλη και Παναγή) και  4 κορίτσια (Παναγούλα, Φανή, Γεωργία και Βασιλική). Παντρεύτηκε την Παναγούλα Μαρ. Βέργου (έχει πεθάνει πριν αρκετά χρόνια) και απόχτησαν την Αγγελική, που πέθανε σε ατύχημα και το Γιώργο, γνωστό έμπορα στο χωριό, συνεχιστή  της δουλειάς του πατέρα του, ο οποίος ήταν από τους πρώτους εμπόρους του Σέρβου. Ο Γιώργος έχει παντρευτεί τη Βάσω Η. Σχίζα  και έχουν δυο παιδιά (την Ειρήνη και το Νίκο).
Ο εκλιπόν ήταν ένας καλοσυνάτος και ήσυχος άνθρωπος, αγωνιστής στη ζωή, σωστός οικογενειάρχης και εξυπηρετικός έμπορας. Συχνά τον ακούγαμε να ψέλνει στη λειτουργία της Κυριακής καθώς και σε άλλες θρησκευτικές εκδηλώσεις. Αυτό ανέφερε και ο πατέρας Σωτήριος που είπε λίγα λόγια κατά την εξόδιο ακολουθία, για τον καλό πατριώτη και πιστό άνθρωπο της εκκλησίας, Νίκο Λιατσόπουλο
Το ΔΣ του Συνδέσμου εκφράζει στους συγγενείς του αποθανόντος τα θερμά του συλλυπητήρια.
 

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Το Δημοτικό Σχολείο άρχισε να χτίζεται τον Αύγουστο του 1936. Επειδή τότε δεν πήγαινε αυτοκίνητο στου Σέρβου, τα τσιμέντα τα κουβάλησαν με μουλάρια από τα Λαγκάδια. Τις σιδερόβεργες όμως για την πλάκα, λόγω του μήκους τους και της φύσης του μονοπατιού δεν μπορούσαν να τις φορτώσουν στα ζώα και γι' αυτό τις κουβάλησαν οι Σερβαίοι στον ώμο από τα Λαγκάδια. Οι εργασίες σταμάτησαν λόγω του πολέμου και συνεχίστηκαν μετά το 1949. Οι αίθουσες του σχολείου άνοιξαν για τους μαθητές το 1954.