Η ιστορία του τηλεφώνου στο χωριό μας

.Γεώργιος Δ. Βέργος

   Πριν την κατοχή νομίζω πως δεν υπήρχε τηλέφωνο στο χωριό μας. Αργότερα έφεραν μία γραμμή από του Παλούμπα, με ένα σύρμα, που λειτουργούσε με γείωση. Για το λόγο αυτό και η επικοινωνία ήταν προβληματική, τις περισσότερες τουλάχιστον φορές.

ΓΔΒ-ΠΑΛΙΌ ΤΗΛ.Το πρώτο τηλέφωνο (ήταν αυτό με τη μανιβέλα στη συσκευή και την πεταλούδα στο ακουστικό) τοποθετήθηκε στο σχολείο και το χειριζόταν ο δάσκαλος, ο αείμνηστος Δημήτριος Ν. Σχίζας. Μάλιστα, όταν καλούσαν για κάποιο θέμα την ώρα του μαθήματος, θυμάμαι που δυσανασχετούσε και πολλές φορές «μουρμούριζε» γιατί δεν καταλάβαινε τι του λέγανε και μονολογούσε:

Τι να πω τώρα, κι αν δεν είναι έτσι;

 

Όταν μετατέθηκε ο δάσκαλος μας για την Αθήνα, το τηλέφωνο το ανέλαβε η αντικαταστάτριά του δασκάλα, αείμνηστη Βάσω Σωτηροπούλου από τη Ζάτουνα, που δίδαξε για πολλά χρόνια στο χωριό μας.

 

 

Στη διάρκεια του εμφυλίου κόψανε τη γραμμή (δεν θυμάμαι πότε ακριβώς), και για αρκετά χρόνια δεν υπήρχε τηλέφωνο στο χωριό.

Γύρω στο 1952-53, έφεραν καινούρια γραμμή με δύο σύρματα από τα Λαγκάδια, και η επικοινωνία συνήθως ήταν αρκετά καλή. Το νέο τηλέφωνο το εγκατέστησαν στο καφενείο του αείμνηστου Παναγή Παναγόπουλου (Πανταλέχου), όπου παρέμεινε για πολλά χρόνια και το χειριζόταν ο Παναγής. Όταν αυτός έφυγε για την Αθήνα το τηλέφωνο το χειριζόταν ο πατέρας του «μπάρμα Γιάννης», που συνέχισε να λειτουργεί το καφενείο.

 

 

Η διαδικασία της τηλεφωνικής επικοινωνίας, κυρίως από την Αθήνα (ή από άλλη πόλη) με το χωριό, γινόταν συνήθως κάπως έτσι:

Έπαιρνε π.χ. κάποιος τηλέφωνο από τη Αθήνα για να μιλήσει με τους δικούς του, αν υπήρχε κάποιος λόγος! Σήκωνε ο «μπάρμπα-Γιάννης» το ακουστικό και του έλεγε να ξαναπάρει σε μια ώρα (ή το απόγευμα), για να ειδοποιήσει στο σπίτι να έρθει κάποιος στο τηλέφωνο. Πώς να ειδοποιήσει όμως; Αν τυχόν πέρναγε κάποιο παιδί απ΄ έξω το έστελνε στο σπίτι να πει στην κυρά να έρθει στο τηλέφωνο. Αν δεν είχε άλλο τρόπο, έβγαινε στο μπαλκονάκι του καφενείου και φώναζε, για παράδειγμα: 

-Πού είσαι Πανάγο; (τον Πανάγο το Ρουσιά που είχε το μαγαζί στην περιοχή της Ζαχαρούς)

-Τι έναι Γιάννη; απλογιόταν ο Πανάγος, που είχε βγει στο δρόμο.

-Βάλε μια φωνή στην «Τάδε», να ρθει σε μια ώρα στο τηλέφωνο, πήρανε από την Αθήνα.

-Που είσαι μωρή ….., φώναζε δυνατά ο Πανάγος, για να ακούσει η κυρά στο κάτω χωριό…. (Τις γυναίκες στο χωριό εκείνη την εποχή τις φώναζαν συνήθως με το όνομα του άντρα τους! π.χ. τη μάνα μου την φώναζαν "Μητσιοβέργαινα"...)

 

-Όταν πήγαινε η γυναίκα στο καφενείο περίμενε μέχρι να ακουστεί το τηλέφωνο. Αμέσως ο «μπάρμπα-Γιάννης» έβαζε το βίσμα στη συσκευή και αφού διαπίστωνε πως ήταν το τηλέφωνο που περίμενε, φώναζε την κυρά να πάει να μιλήσει.

-Βάλτο στ΄αυτί και μίλα.

-Δεν ακούω ρε Γιάννη, έλεγε η κυρά, που πιθανότατα δεν είχε ξανά δει τηλέφωνο.

-Πάτα τη πεταλούδα, με τα δάχτυλα (Εκείνο το πρώτο ακουστικό είχε μια «πεταλούδα», που έπρεπε να την πιέσεις με τα δάχτυλα για να μιλήσεις).

-Τι πεταλούδα μου λες; Η κυρά ήξερε τις πεταλούδες στην αυλή του σπιτιού της.

Τελικά, με τη βοήθεια του «μπάρμπα» κατάφερνε να μιλήσει η κυρά και την άκουγε φυσικά όλο το καφενείο και οι περιστατικοί, αφού το τηλέφωνο ήταν σε μια ξύλινη ψευτοκατασκευή στο μπαλκόνι, που μετά βίας χωρούσε ένας άνθρωπος!

Άλλες πάλι φορές ο «μπάρμπα-Γιάννης» πήγαινε στην πλατεία της «Ράχης» και φώναζε για να ειδοποιήσει κάποιον στον πάνω μαχαλά, ιδιαίτερα αν υπήρχε ανάγκη.

Πάντως, με αυτό το τηλέφωνο μίλαγε και ο Peter (Παναγιώτης Τσαντίλης) με το γιό του Μήτσιο στην Αμερική!

 

Όταν έκλεισε το καφενείο, το τηλέφωνο μεταφέρθηκε στο κοινοτικό γραφείο, που στην αρχή λειτουργούσε στο υπόγειο του «Παναγά» (Πανάγου Σχίζα), γύρω στο 1971-72. Στη συνέχεια και αφού χτίστηκε το κοινοτικό γραφείο, σε χώρο που παραχώρησε ο Παπαναστάσης στην πλατεία, το τηλέφωνο μεταφέρθηκε εκεί και το χειριζόταν ο πρόεδρος του χωριού, που εκείνη την εποχή και για αρκετά χρόνια ήταν ο Ηλίας Αθ. Σχίζας.

Κάποια περίοδο το τηλέφωνο ήταν στο μαγαζί του Μαρίνη Ρουσιά

Τελευταίος, πάντως, που λειτούργησε το κοινοτικό τηλέφωνο, πριν μπουν τηλέφωνα στα σπίτια,  ήταν ο δάσκαλος Γιάννης Κ. Ρουσιάς.

Σε όλους αυτούς που λειτούργησαν το πρώτο και μοναδικό τηλέφωνο του χωριού, και εξυπηρέτησαν τους πατριώτες, αξίζει ένα μεγάλο «μπράβο».

 

Λίγα χρόνια αργότερα, περί το 1975 βάλανε αυτόματο τηλέφωνο με μετρητή στην πλατεία, που όμως είχε τεράστια προβλήματα λειτουργίας.

Τα τηλέφωνα στα σπίτια του χωριού τοποθετήθηκαν πολύ αργότερα (1996), όταν έγινε το υπάρχον ασύρματο τηλεφωνικό κέντρο (αναμεταδότης) στο Νεκροταφείο. Στο 112 φύλλο της εφημερίδας «Αρτοζήνος», (Φεβρουάριος-Μάρτιος 1997), αναφέρονται τα ονόματα 138 πατριωτών (Σέρβου-Αράπηδες), που έβαλαν τηλέφωνο στο σπίτι τους, καθώς και ο αντίστοιχος αριθμός τηλεφώνου. Από αυτά ελάχιστα λειτουργούν σήμερα (ίσως ο αριθμός να αντιστοιχεί σε μονοψήφιο νούμερο), αφού όλοι (σχεδόν) οι πατριώτες κυκλοφορούν πλέον με το κινητό στην τσέπη, εδώ και …αρκετά χρόνια, και μάλιστα πολλοί με συσκευές smart  (ξύπνιες) για να έχουν …πολλές-πολλές εφαρμογές.

Τα αγαθά βλέπετε, της τεχνολογίας, η οποία εξελίσσεται ραγδαία στον τομέα αυτό… Κάθε τόσο και καινούριο μοντέλο κινητού, που έχει τεράστιες δυνατότητες, πέραν της ομιλίας..

 

(ΧΙΜ)

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Το χωριό μας αναφέρεται στα Κατάστιχα του Δήμου (kaza) Καρύταινας (περίοδος 1566-1574). Κατά τη χρονική αυτή περίοδο φαίνεται  ότι είχε 22 σπίτια μη Μουσουλμάνων και 10 άγαμους μη Μουσουλμάνους κατοίκους. Κατ' εκτίμηση είχε περί τους 120 κατοίκους. Το χωριό Αρτοζήνος, το οποίο επίσης αναφέρεται στα ίδια Κατάστιχα, ήταν πολύ μεγαλύτερο. Είχε 132 σπίτια μη Μουσουλμάνων και 39 άγαμους μη Μουσουλμάνους. Κατ' εκτίμηση είχε 726 κατοίκους.
(Πηγή: Ιστοσελίδα Arcadians.gr. Εισήγηση για τη Δημογραφική Σύνθεση Λεονταρίου-Καρύταινας http://conference.arcadians.gr/index.php?itemid=29&catid=2 )