Χωριό μου

 

Χωριό μου καταπράσινο

Μες τις δροσιές λουσμένο

Και από τον ήλιο τον χρυσό

Χρυσοστεφανομένο.

 

Σ' εσένα κάθε εποχή

Έχει δικιά της χάρη

Και ο ήλιος και η χαραυγή

Τα αστέρια, το φεγγάρι.

.

Όποιος διαβάτης και αν διαβεί

Και ξένος αν περάσει

Την ομορφιά σου δεν μπορεί

Ποτέ να την ξεχάσει.

 

Όταν στα ξένα θα βρεθούν

Χωριό μου τα παιδιά σου

Νύχτα και μέρα λαχταρούν

Να ξαναρθούν κοντά σου.

 

«Θρούμπη»

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.