Στου σχολειού του χωριού μου την πρώτη αγκαλιά,

με Άλφα-Βήτα, παιχνίδια και της Μάνας φιλιά,

πρώτο βήμα στη γνώση, φοβισμένο πουλί,

στη δική του, με κλάματα, έκανα αυλή...

Στου σχολειού μας τον κήπο, τιτίβιζαν πουλιά,

στα κλαδιά, στα λουλούδια, στη γενέθλια φωλιά.

σ΄αρμονία και σύνθεση του ποιητή του Μεγάλου,

η στεντόρεια μας δίδαξε φωνή του Δασκάλου.

Στου σχολειού μας τις αίθουσες, τη ζωή σαν ταινία

φέρνω πίσω στη μνήμη μου. Τα μικρά μας θρανία,

τον κατάμαυρο πίνακα, χάρτες, έδρα, βιβλία,

την Υδρόγειο, τα όργανα, την λευκή κιμωλία...

Και την πάνινη σάκα μου, ω ζωής μου καμάρι,

τα ντυμένα τετράδια μου, βερεσέ που είχα πάρει.

Της καρδιάς όσα αγάπησα, μου πληγώνουν μιαν άκρη,

κι΄αυλακώνει τα μάγουλα συνεχώς κάποιο δάκρυ...

Αθ. Γκούτης


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Το 1952 εκδηλώθηκε επιδημία τύφου στο χωριό. Οι υγειονομικές αρχές τότε θεώρησαν σαν αιτία της μόλυνσης τις κορύτες στις βρύσες και στα πλαίσια των έργων εξυγίανσης αντικατέστησαν τις καλαίσθητες πέτρινες πελεκητές κορύτες με ακαλαίσθητους μεταλλικούς σωλήνες. Δεν τους πέρασε από το μυαλό ότι το νερό θα μπορούσε να είχε μολυνθεί από το πέρασμά του κάτω από αυλές και σπίτια, αφού οι βρύσες ήταν σε σημείο χαμηλότερο από τα σπίτια. Το υδραγωγείο που έφερε καθαρό νερό από την Κοκκινόβρυση έγινε αργότερα, το 1959.