Ύστερα τραυλίσαμε

.

 

Ελένης Καλλίστου

.

Κενό το χρώμα του κενού

Αδειάζει τα μάτια μου.

Γριπιασμένα  οράματα
ξεψύχησαν μπροστά στην πόρτα
με κρύα πλάτη,
προτού φτυαρίσουμε το χιόνι.

Πυώδης η σκέψη
οι αποχρώσεις αφόρμισαν.

Ξέβαψε το χρώμα των ματιών μας,
πλύθηκε  στη στροφή της χαραμάδας
λίγο πριν γλιστρήσει το σύννεφο
και θολώσει πάλι το στέρνο μας.

Βάλαμε δυσλεκτικά χαλίκια στο στόμα μας
για να προφέρουμε το “Ρω” του έρωτα…

Περπατήσαμε ξυπόλητοι στην άμμο,
είπαμε “έρωτα,  έρωτα,  έρωτα,  έρωτ….”
ως το  τελευταίο κύμα.

Ύστερα τραυλίσαμε…
Δε μάθαμε το ρόλο μας
Πήρε η νύχτα όλα τα Ρω…

Βρυξέλλες,  15-1-2018

(ΧΙΜ)


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.