Ηλίας Θ. Λιατσόπουλος, ένας ταλαντούχος Σερβαίος

Liatsopoylos nO Ηλίας Θ. Λιατσόπουλος γεννήθηκε το 1985 στο χωριό Σέρβου της ορεινής Γορτυνίας. Φοίτησε στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός στην Αθήνα. Από το 2004 φωτογραφίζει στα Βαλκάνια. Παρακολούθησε φωτογραφικά σεμινάρια και μαθήματα στα εργαστήρια του Νίκου Δημολίτσα και στο εργαστήρι της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας με καθηγητή τον φωτογράφο Μανώλη Μπαμπούση. Μεταξύ 2011-14 σπούδασε με υποτροφία, ελληνική και αγγλοσαξονική ποίηση στο «Ίδρυμα Τάκης Σινόπουλος». Σπούδασε στη σχολή βαθυχόρδου του Ωδείου Αθηνών ως μαθητής του Τάσου Κάζαγλη. Το 2013 εισήχθη στο διατμηματικό Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών «Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών και Τεχνολογίας» του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Έχει παρουσιάσει φωτογραφική δουλειά του σε εκθεσιακούς χώρους στην Αθήνα και τη Νέα Υόρκη.

Συμμετέχει στην παραγωγή ταινίας για τον ποιητή Νίκο Καρούζο, η οποία θα ολοκληρωθεί φέτος. (http://nikoskarouzosproject.com/ ).

Ομοίως, συμμετέχει και σε ένα ψηφιακό περιοδικό για τη φωτογραφία που λειτουργεί εδώ και 2 χρόνια. (https://aldebaran.photo/ )

Πρόσφατα κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο «Αντιστροφή».

Liatsopoulos book

 Ένα από τα ποήματά του, με τίτλο "για μιαν Ελένη":

Λιατσ Ελιασσάρωση0342

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                              

Ευχόμαστε στον Ηλία, το βιβλίο του να είναι 

καλοτάξιδο, και πολλές  ακόμη επιτυχίες. 

Θοδωρής Γ. Τρουπής                       

 


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Το 1952 εκδηλώθηκε επιδημία τύφου στο χωριό. Οι υγειονομικές αρχές τότε θεώρησαν σαν αιτία της μόλυνσης τις κορύτες στις βρύσες και στα πλαίσια των έργων εξυγίανσης αντικατέστησαν τις καλαίσθητες πέτρινες πελεκητές κορύτες με ακαλαίσθητους μεταλλικούς σωλήνες. Δεν τους πέρασε από το μυαλό ότι το νερό θα μπορούσε να είχε μολυνθεί από το πέρασμά του κάτω από αυλές και σπίτια, αφού οι βρύσες ήταν σε σημείο χαμηλότερο από τα σπίτια. Το υδραγωγείο που έφερε καθαρό νερό από την Κοκκινόβρυση έγινε αργότερα, το 1959.