Ο άλλος χρόνος

 

Από την ποιητική συλλογή «Το προσωπείο του χρόνου»

Υπάρχει αλήθεια αυτός ο άλλος χρόνος

Ο σύμπας ο πυκνός ο χρόνος που αγγίζει

Όλο δροσιά τα μέτωπά μας μέσ΄ από το θρύλο;

Πέρα απ΄ το χρόνο, υπάρχει άλλος χρόνος;

Και αν υπάρχει, που είναι η μονιά του;

Πέρα ή εντός του χρόνου;

 

Κι ο δικός μου χρόνος που υπάρχει;

Πως γίνεται δικός μου αυτός ο χρόνος;

Μέσ΄ απ΄ την επιτάχυνση, την επιβράδυνση

Έρποντας μέσ΄ από τά ανοίγματα του εδώ του χρόνου

Έρχεται να με συναντήσει ο χρόνος ο δικός μου;

Ο χρόνος ο δικός μου αραιός πυκνός

Είναι εδώ ή μήπως είναι εκεί;

Σ΄ ένα εκεί ποιο εδώ κι απ΄ το εδώ;

 

Ο σύμπας χρόνος περιέχει ή περιέχεται;

Περιλαμβάνεται μες στη στιγμή

Ή η στιγμή είν΄ ένα απειροελάχιστο του μόριο;

 

Κι η αιωνιότητα υπάρχει αλήθεια;

Είναι μονάχα κάποτε παρούσα;

Ή μήπως είναι πάντοτε παρούσα η αιωνιότητα;

 

Η ποίηση, τα αισθήματα, η έξαρση της νόησης

Η αίσθηση ότι ο χρόνος σταματά

Ότι η στιγμή αιωρείται και σε περιμένει

Να παίξετε μαζί στην παιδικά αιώρα της

Όλα αυτά είναι αλήθεια ή ψέματα;

Είναι η δική σου αλήθεια, είναι το ψέμα των άλλων

Ή το αντίθετο;

Η μια κοινή αλήθεια που διστάζουμε

Να την δεχτούμε;

 

Αν είν΄ όμως πραγματικά δικιά σου αυτή η αίσθηση

Τότε μην αμφιβάλλεις

Αλήθεια ή ψέματα αυτό που είναι είναι.

 

Κι αν από άγνοια, απελπισία ή αδιέξοδο

Αναγκαστείς να στέψεις την αλήθεια σου

Με το αγκάθινο στεφάνι κάποιου σφάλματος

Μη λυπηθείς

Μη μετανιώσεις για τον κόπο και το χρήμα.

 

Πάνω απ΄ την οροφή του ερμητικού κελιού σου ανοίγεται

Απύθμενος με μια απίστευτη φρικίαση ουρανός

Ο σύμπας ο πυκνός ο χρόνος που ψυχανεμίζεται

Ότι δεν είναι μόνο παραμύθι.

.

(χιμ)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.