Της Κυριακής απόγιομα

 

Της Κυριακής απόγιομα. Βροχή...
Καίει την καρδιά μου σαν καρφί στ’ αμόνι.
Ζητιάνα στα κουρέλια η ψυχή,
κι η κάμαρα στενή, και με παγώνει.

 

Της Κυριακής απόγιομα. Σιωπή...

Το τίκι - τακ του ρολογιού μας μόνο.
Φάντασμα η ώρα, στάθηκεν εκεί,
πάνω στον έρημο στενό μας δρόμο.

Της Κυριακής απόγιομα. ’Αχ αργεί,
να φύγει η συννεφιά. Να ξαστερώσει...
Λες, ήλιος πια ποτέ του δε θα βγει
καμμιά Δευτέρα δεν θα ξημερώσει...

Της Κυριακής απόγιομα. Καημός...
— παιδιάτικές μου Κυριακές... Μαγεία... !—

...Φύγανε χελιδόνια και καπνός...
πένθιμη μακρινή
μιά συνοδεία...


(ΧΔ)

 

 


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.