Ρανίδες και Πρώτες ύλες

 

Από την ποιητική συλλογή της Μαρίας Παναγοπούλου «Ρανίδες», Αθήνα 1990.

.

                             Ρανίδες

 

Τις έχω μετρήσει:

.

Πέρλες στου φράχτη το συρματόπλεγμα

μετά τη βροχή.

Στου λιβαδιού την πρωινή δροσιά διαμάντια.

Δύναμη στων Θεοφανείων τον αγιασμό.

Αλμύρα στο κορμί του έφηβου στη παραλία.

Καημό στα δάκρυα του μαλωμένου παιδιού.

Ευωδιά στην ακολουθία του Πάσχα.

Πίστη στον ιδρώτα του διωκόμενου της δικτατορίας.

Ελπίδα στο αίμα της μετάγγισης.

.

Κι αδιάκοπα τις μετρώ -γεύση ζωής-

στον ουρανίσκο.

 

...................................................................................

.

                          Πρώτες ύλες

.

Στέναξε ο ποιητής και βγήκε Α γ ά π η.

Χαμόγελα τη μοίρασαν στους περαστικούς τα παιδιά.

Χοροί γιορτής ανοίχτηκαν στα σταυροδρόμια.

Με τζήν μπουφάν

και παντελόνι ξεθωριασμένο χόρευε ο Χριστός!

.

Στο βραδινό δελτίο ειδήσεων

δεν αναφέρθηκε ούτε ένας σκοτωμός.

Μίλησαν για δεκάδες εφευρέσεις!

.

Στέναξε πάλι ο ποιητής.

Κι ο στεναγμός,

κούπες κρασί κεράστηκε στο πανηγύρι.

.

(ΧΙΜ)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.