Θ. Γ. Τρουπή (Γκράβαρη)
Το δεκαπενταύγουστο αγναντεύοντας το Αραχωβίτικο βουνό από τη Ράχη, θυμήθηκα μια μέρα που πήγαμε να σπείρουμε το χωράφι μας στην τοποθεσία "Κοπρισιές" στην Αράχωβα τον Οκτώβρη του 1957, ακολουθώντας τους γονείς μου γιατί το Γυμνάσιο είχε κλείσει για μια βδομάδα λόγω της Ασιατικής γρίπης.
Αυτή την θύμησή μου θα προσπαθήσω να περιγράψω που πιστεύω να γίνει η αφορμή συνομήλικοι ή και μεγαλύτεροί μου πατριώτες να θυμηθούν δικές τους ιστορίες.
Στην εφημερίδα Γορτυνία, στο φύλλο Οκτωβρίου, γράφει ο πατριώτης Ν. Γ. Π.
-Η λειτουργία στο εξωκλήσι του Αγ. Ιω. Προδρόμου (είσοδος χωριού) έγινε στις 30/9ου
-Από 1ης Σεπτεμβρίου εγκαταστάθηκε στο χωριό αγροτικός γιατρός.
-Εσπερινός από τον Πρωτοσύγκελο της Ι.Μ. π. Ιάκωβο Κανάκη τελέστηκε στο εξωκλήσι του Αγίου Νεκταρίου στις 2/9ου. Αρχιερατική θεία λειτουργία με αρτοκλασία τελέστηκε στις 3/9ου στο ίδιο εξωκλήσι και όλοι οι κάτοικοι εκκλησιάστηκαν. Ο Σεβ. κ.κ. Ιερεμίας συγκίνησε το εκκλησίασμα με το κήρυγμά του. Ιδιαίτερα συγκινήθηκαν διότι ο Σεβ/τος έκαμε στου Σέρβου την πρώτη Θ. Λειτουργία μετά το πρόβλημα υγείας που είχε. Ο κτήτορας του Ι. Ναού κ. Γ. Χ. Παπαγεωργίου, όπως κάθε χρόνο, είχε φροντίσει για όλα.
Με πατριώτες και επισκέπτες γέμισε το χωριό μας το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου, θυμίζοντας μέρες καλοκαιριού. Πολλοί από αυτούς απήλαυσαν μια βόλτα κάτω από το λαμπρό ήλιο στα σοκάκια του χωριού αλλά και δεν έχασαν την ευκαιρία να χαρούν το πλούσιο φυσικό περιβάλλον που το περιβάλει.
Κάποιοι προτίμησαν το καφενείο και την «αγαπημένη» τους Δηλωτή, άλλοι πάλι ξεκινώντας από το χωριό και φτάνοντας σε σημαντικούς γειτονικούς προορισμούς, θέλησαν να αναδείξουν και να παρουσιάσουν στους φιλοξενούμενους τους τη μαγεία της ορεινής Γορτυνίας.
Όλοι όμως έδειχναν εξίσου ικανοποιημένοι αφήνοντας πίσω το χωριό και επιστρέφοντας στον τόπο διαμονής τους, ευχόμενοι «να μα ’στε καλά, και του χρόνου»! Ας δούμε όμως το χρονικό και το τι συνέβη τις μέρες αυτές.
Του Βασίλη Κων/ντή Σχίζα
Τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες τα χωριά της ορεινής Γορτυνίας έσφυζαν από ζωή.
Στου Σέρβου η καμπάνα της Κάτω – Εκκλησιάς βάρα(η)γε πρωί και απόγευμα για 170 τόσα δασκαλόπουλα, που στις εθνικές γιορτές με τις παραδοσιακές φορεσιές τους έκαναν παρέλαση στον κεντρικό δρόμο, στην αγορά και τραγουδούσαν πατριωτικά τραγούδια όπως:
Έχω μια αδερφή, κουκλίτσα λυγερή
την λένε Βόρειο Ήπειρο την αγαπώ πολύ.
Οι δάσκαλοι εκτελούσαν οδηγίες του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και διάβαζαν και το πατριωτικό μήνυμα του υπουργού, που κάθε χρόνο άρχιζε με τον ίδιο τρόπο:
«Ελληνόπαιδες. Προσατενίσατε την Ελληνικήν σημαίαν…».
Θ. Γ. Τρουπή
Το αμπέλι και το κρασί αποτελεί μέρος της πανάρχαιης ιστορικής και πολιτιστικής ελληνικής κληρονομιάς. Είναι βέβαιο πως ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε για τη διατροφή του τα σταφύλια, από την εποχή του ορείχαλκου. Μετά τον κατακλυσμό, ο Νώε -λέει η Παλαιά Διαθήκη-, φύτεψε αμπέλι.
Στην Ομηρική εποχή η αμπελουργία ήταν πολύ ανεπτυγμένη, και ο Οδυσσέας χρησιμοποίησε το ξακουστό κρασί της Θράκης, για να μεθύσει τον Πολύφημο.
Χ. Ι. Μαραγκός
Διαβάζοντας ένας πατριώτης τον τίτλο του άρθρου μου, θα απορήσει ίσως, αφού είναι γνωστό ότι στο χωριό μας δεν καλλιεργούνται πλέον αμπέλια.
Αφορμή για να γράψω αυτό το μικρό άρθρο, μου έδωσε η παρακάτω φωτογραφία (στο face book) του πατριώτη μας από τους Αράπηδες Γ. Γεωργακόπουλου, ο οποίος φαίνεται πως καλλιέργησε το αμπέλι του και τρύγησε!
 |
.Χ. Ι. Μαραγκός, Γ. Δ. Βέργος.
Το δημοτικό σχολείο Σέρβου, που το 1956 αριθμούσε 174 μαθητές.
Η «παρακμή» ενός θαυμαστού επιτεύγματος
των κατοίκων του χωριού Σέρβου Αρκαδίας.
Γράφει ο συνεργάτης μας Βασίλειος Κων/ντή Σχίζας.
Μέλος της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών.
 |
|
Χωριό Σέρβου Αρκαδίας. Ανατολικό τμήμα με το επιβλητικό του σχολείο. |
«Α γ α π ά τ ε τ ο Σ χ ο λ ε ί ο ν».
Αυτή την επιγραφή ατένιζαν οι μαθητές τού σύγχρονου (τότε), νεόδμητου Δημοτικού σχολείου στο χωριό Σέρβου Γορτυνίας, η οποία ήταν «μόνιμη επικεφαλίδα» στο ύψος, πάνω από τούς επιτοίχιους μεγάλους καλαίσθητους πράσινους πίνακες στις αίθουσες διδασκαλίας.
Γεώργιος Δ. Βέργος
Πριν μερικές μέρες, ανήμερα του Αγίου Γεωργίου, μου τηλεφώνησε ο πατριώτης γιατρός Γιάννης Δημόπουλος (καθηγητής καρδιολογίας-παθολογίας) να μου ευχηθεί για τη γιορτή μου. Είπαμε διάφορα για το χωριό και τους πατριώτες, γελάσαμε και μου πρότεινε να γράψω κάτι για τους δασκάλους, που δίδαξαν στο σχολείο του χωριού. Με ευκολία και εγώ του απάντησα πως έχω γράψει για τους δασκάλους και γενικά έχουν γραφτεί αρκετά άρθρα με αυτό το θέμα στην ιστοσελίδα του χωριού servou.gr
Μου ανταπάντησε τότε και αυτός πως όσα και να γραφτούν για τους δασκάλους του χωριού μας, που μας μάθανε γράμματα και μας κάνανε καλούς ανθρώπους, είναι λίγα (…καλό είναι, άλλωστε, να θυμόμαστε και τα λόγια του Μεγάλου Αλεξάνδρου για το δάσκαλό του Αριστοτέλη:
στους γονείς μου οφείλω το ζειν, στους δασκάλους μου το ευ ζειν.
Πρόσφατα στο καφενείο του χωριού έγινε συζήτηση για την ανάγκη συντήρησης του Δημοτικού σχολείου, με τον πρόεδρο κ. Γιάννη Ρουσιά να περιγράφει τις επισκευαστικές ανάγκες που έχει.
Με το ερέθισμα αυτό αναπόλησα στο χρόνο και συγκεκριμένα στα μαθητικά μου χρόνια στο Δημοτικό σχολείο.Μάθημα κάναμε στο παλιό σχολείο, όπου σήμερα στεγάζεται το κοινοτικό ιατρείο.
|
 |
||||||||||||
 |
 |
||||||||||||
Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 148 επισκέπτες και ένα μέλος
