Σε σκότωσα μια νύχτα μυστικά

 

Σε σκότωσα μια νύχτα μυστικά

Και άλλαξα πορεία.

 

Όμως ακόμη και νεκρός

Το ξέρω, είσαι μέσα μου.

 

Συχνά σε νοιώθω να σκιρτάς

Σαν να μην είχες ξεψυχήσει.

 

Συχνά σ΄ακούω να μιλάς

Σαν να μην είχες βουβαθεί.

 

Συχνά εσύ ενεργείς

Στη θέση μου.

 

Κι απόψε, όταν τρέμοντας μας έδειξε

Η Αρμένισσα τη ζωγραφιά του Αραράτ,

 

Ποιανού ήταν το δάκρυ που ανάβλυσε στο μάτι μου;

Δικό μου ή δικό σου;

 

Αν δεν είχαμε γίνει ξένοι,

Θα λεγα  πως αυτό το δάκρυ μας ενώνει.

(χιμ)


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.