Νουθεσίαι πρός εαυτόν


Τα εμπόδια στην πορεία σου αψηφώντας

προχώρα εμπρός με πίστη ακλόνητη στη νίκη.

Δύσκολο δρόμο βέβαια διάλεξες

μα χρέος έχεις υπέρτατο να τον ακολουθήσεις

αφού συ μόνος σου τον διάλεξες.

Μόλις λοιπόν ετοιμαστείς για τον αγώνα

θα συνάντησης πρώτο εμπόδιο:

τον εαυτό σου.

Παραφυλάει

πίσω από κάθε σκέψη

πίσω απ’ τα αισθήματα σου

κι’ είναι έτσι άγνωστος

Έτσι θολός ...

Προσπάθησε να τον γνωρίσεις.

Στη μοναξιά λοιπόν αποτραβήξου

και γίνε φίλος του.

Τότε μονάχα θ’ αποχτήσης ένα σύμμαχο πολύτιμο.

Κι’ ύστερα

στοχαστικά αγναντεύοντας γύρω-τριγύρω

και πριν καλά-καλά το πρώτο βήμα κάμεις

τείχος μπροστά σου θα υψωθεί

του κόσμου η κρύα ματιά.

Στα σχέτλια έργα των άνομων ανθρώπων

γιγάντια να υψώνεις την αγάπη σου.

Κι’ αν κουραστείς

αν ο Σταυρός πού σέρνεις είναι αβάσταχτος

μην αιστανθείς αποκαρδίωση

αγώνας πρέπει ...

Την κάθε οδυνηρή εμπειρία

δέξου την με μειδίαμα φωτεινό.

Αγώνας πρέπει,

αγώνας δίχως αγωνία.

... Τα εμπόδια στην πορεία σου αψηφώντας

προχώρα εμπρός με πίστη ακλόνητη στη νίκη.

Και τώρα πια

τώρα που μάντεψες του αγώνα την τραχύτητα

δεν υπολείπεται παρά να ξεκινήσεις.

Παρίσι 10-9-1948<-->


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.