Δυό λόγια

Τα ποιήματα αυτά γράφτηκαν ως το Χινόπωρο του 1949. Είναι το καθρέφτισμα ορισμένων έντονων στιγμών πού έδωσαν τη σφραγίδα τους σε γεγονότα και συναισθήματα. Μια προσφορά από «Όλβιες Ώρες» πού βαθειά τους κρύβουν την αλγεινή της εμπειρίας δοκιμασία, την ενατένιση της χαμογελούσας καρτερικά πικρίας.

Κάθε τι είναι δεμένο με την εποχή του, τη στι­γμή του, την ηλικία του. Τα βιώματα αυτά ανήκουν στον κύκλο της εφηβίας. Έτσι, οπωσδήποτε κι' αν κρι­θούν σαν έκφραση και μορφή, παραμένουν, στην γνήσια και ατέρμονη προσπάθεια για τη λύτρωση, το ίδιο εξαγιασμένα όπως κάθε στιγμή αγιώνεται και δικαιώνεται ηθικά στο πλαίσιο των εντάσεων για το φτάσιμό της. Κι' ακόμη, αποκτούν το αναφαίρετο αισθητικό κάλλος πού οι εντάσεις αυτές συνθέτουν καθώς συγκλίνουνε ρυθμικά στην αιώνια ανακύκληση τους.

Αθήνα 14 του Γενάρη 1950

Γ.Ι.Δ


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.