ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΕΘΙΜΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ

Τον Φεβρουάριο έσφαζαν τα γουρούνια στο χωριό Σέρβου της Γορτυνίας.

Ήταν έθιμο  από αιώνων και καταργήθηκε στη 10ετία του 1960 

Οι αρχαίοι πρόγονοι θυσίαζαν χοίρους

και οι σύγχρονοι   συνέχιζαν την παράδοση  με τις «γουρνοσφαξιές»,

μέχρι που πριν 50-60 χρόνια καταργήθηκε το έθιμο

 Ήταν Φεβρουάριος του 1956.

Τα ορεινά χωριά της Αρκαδίας είχαν αποκλειστεί από τα χιόνια για πολλές ημέρες. Ήταν ένας βαρύς χειμώνας. 

   Στο χωριό μου Σέρβου, στην ορεινή Γορτυνία, οι σάκινες (έτσι έλεγαν τα σακιά των 45 οκάδων) με τα «άλευρα των Κυλινδρόμυλων Καλαμών»  -η ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ-, που εφοδίαζαν όλη την Πελοπόννησο, είχαν εξαντληθεί από τα καταστήματα και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί.  

Τότε, ο πρόεδρος του χωριού, ονόματι Γεώργιος Δάρας - (Γιώκο Ντάρα τον φώναζαν),  -ένας ολιγογράμματος, δραστήριος και εξαίρετος μάνατζερ θα λέγαμε σήμερα βαρβαριστί- έστειλε στη νομαρχία Αρκαδίας ένα τηλεγράφημα που έγραφε επί λέξει τα εξής:

«Πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα.  Μη βραδύνετε»..

Αθανασίου Παν. Στρίκου, εκπαιδευτικού, ταξίαρχου αστ. ε.α.  

( Μνήμα= κάτι προς ανάμνηση προσώπου ή πράγματος.

Μιμνήσκω το ρήμα )

Πόσο γρήγορα ο άνθρωπος ξεχνά την τραγωδία του. Και μετά δυο τρεις ώρες όπως πριν. Χτες ήταν στην κηδεία ενός νέου ανθρώπου – τι νέου τι γέρου δεν έχει καμμία σημασία – που ο απέραντος θρήνος μετά δυο τρεις ώρες σα να μην υπήρξε ποτέ. Όλα ίδια και απαράλλαχτα όπως πριν.

Πού να είναι οι κοινοί τόποι των ανθρώπων, όπως λέμε γεωμετρικός τόπος; Διαφέρουμε βέβαια σαν άνθρωποι. Διαφέρουμε κι όταν χαιρόμαστε. Κι η χαρά είναι πιο εκδηλωτική. Έχει βαθμίδες. Ο κοινός τόπος όμως όλων των ανθρώπων είναι στη λύπη, τη θλίψη. Μεγάλη λέξη η θλίψη και ο τεθλιμμένος φοβερός παρακείμενος. Πώς έτυχε στη γλώσσα – γιατί έτυχε – κι έγινε αυτός ο αναδιπλασιασμός κι έδωσε αυτή τη μεγαλοπρέπεια! Μα αν πρέπει να δώκω μια απάντηση πώς έγινε, πιστεύω ότι έχει σχέση με τη μουσική της γλώσσας.

Gradi dolori sono muti.

Όπως έχω περιγράψει και σε άλλο άρθρο, στο χωριό μας τις Απόκριες έσφαζαν σχεδόν όλοι τα γουρούνια τους και υπήρχε ένας ιδιαίτερος χαρακτήρας σε όλη αυτή τη διαδικασία.

Μετά την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, που άνοιγε το Τριώδιο, τη Δευτέρα το πρωί συγκροτούνταν ομάδες πατριωτών 4-5 ανδρών, που αναλάμβανε το έργο. 

 Πριν από όλα έβαζαν το λεβέτι (καζάνι) στη φωτιά, ώστε  να βράσει το νερό. Στη συνέχεια έσφαζαν το γουρούνι και η πρώτη τους δουλειά ήταν να βγάλουν το καρύδι (το πάνω μέρος του λάρυγγα) και να το ρίξουν στα κάρβουνα να ψηθεί.

 Από την ποιητική συλλογή "Φθινωπορινά", Αθήνα 2004.

Όλα τα ψυχοσάββατα γιορτάζουν οι νεκροί μας

και στολισμένοι κάθονται στη μνήμη τη δική μας. 

Με φουστανέλες ο παππούς, η γιαγιά με το παπάζι. 

Ο θείος με στρατιωτικά με μια πληγή στο στήθος.

Κι ο λοχαγός, ο Δημητριός, πεζεύει στην αυλή μας,

Ακώ τα φτερνιστήρια του, μα δεν τονε γνωρίζω.

     Γιώργος Θ. Δημόπουλος MD, PhD, FCCP, FCEMM

                     Kαθηγητής Πνευμονολογίας – Εντατικής Θεραπείας

                Διευθυντής 3^ης Πανεπιστημιακής Κλινικής Εντατικής Θεραπείας,

                                 ΕΥΓΕΝΙΔΕΙΘ Νοσοκομείο

                    Ιατρείο : Βασ. Σοφίας 101 – ΑθΗΝΑ

                                 Τηλ..    6944756565

Εισαγωγή

Η γρίπη περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1173 και από τότε σε διάφορες χρονικές περιόδους εμφανίσθηκαν σοβαρές και φονικές επιδημίες (1694, 1918-μολύνθηκαν 500 εκ. άνθρωποι παγκοσμίως και από αυτούς κατέληξαν 50 εκ, 1957, 1968 και πρόσφατα το 2009 και 2011). 

Η πνευμονία από την κοινότητα (στη ροή του κειμένου εφεξής θα χρησιμοποιείται η συντόμευση ΠΚ=πνευμονία από τη κοινότητα), δηλαδή η πνευμονία που εμφανίζεται εκτός του νοσοκομείου αποτελεί παγκοσμίως την τρίτη αιτία θανάτου μετά από τη στεφανιαία νόσο και τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια.