Να φεύγουμε.

Να φεύγουμε .

Με τη σκόνη του χαλασμού.

Με τη θέρμη του βότσαλου

Με τον ιδρώτα της διαδρομής

Να φεύγουμε

Με πρόσωπο ξερό απ' το φως

Με χέρια ροζιασμένα απ' την πάλη

Με σάρκα γρατζουνισμένη απ' τις λαβές

Να φεύγουμε

Μυρίζοντας φύκια και στεγνωμένο σάλιο

Χαράζοντας στις φτέρνες μας το φλοιό του χρόνου

Κλείνοντας την τελευταία σελίδα κάποιου μισοδιαβασμένου βιβλίου.

Να φεύγουμε

Με αυτιά ζαλισμένα απ' το παράπονο των τζιτζικιών

Με χέρια ανοιχτά στην ορμή του κύματος

Με μελωδίες να λικνίζουν τη λεκάνη μας

Καθώς το σκάφος μεσοπέλαγα ο βοριάς

Να φεύγουμε

Με στεγνά δάκρυα

Με δάκρυα χωρίς

Πάντα να φεύγουμε

 

HB Ελένη Καλλίστου Βρυξέλλες, 3-9-2017

 

(ΕΚΜ)


Εικόνες από το χωριό

 

Newsflash - Ξέρετε ότι...

Τον Φεβρουάριο 1956 έριξε τόσο χιόνι που έκλεισε ο δρόμος και το χωριό αποκλείσθηκε από το υπόλοιπο κόσμο για εβδομάδες. Οι «σάκκινες» με το αλεύρι στα μαγαζιά τελείωσαν και ο κόσμος άρχισε να μην έχει ψωμί. Ο τότε πρόεδρος της Κοινότητας Γιώργης Δάρας (Γιώκο-Ντάρας) τηλεφώνησε στο Νομάρχη και του είπε «πεθαίνουμε απαξάπαντες. Ανάγκη να μας στείλετε κατεπειγόντως άλευρα. Μη βραδύνετε». Η νομαρχία ανταποκρίθηκε και την άλλη ημέρα ήρθε ένα ντακότα και έριξε αλεύρι και σιτάρι στα χωράφια, στην απάνω μεριά του χωριού, από τη Ζευγολατίτσα μέχρι το σπίτι του Γιωργιού.